1.
Ekstradycja obywatela polskiego jest zakazana, z wyjątkiem przypadków określonych
w ust. 2 i 3.
2.
Ekstradycja obywatela polskiego może być dokonana na wniosek innego państwa lub sądowego
organu międzynarodowego, jeżeli możliwość taka wynika z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą
Polską umowy międzynarodowej lub ustawy wykonującej akt prawa stanowionego przez organizację
międzynarodową, której Rzeczpospolita Polska jest członkiem, pod warunkiem że czyn
objęty wnioskiem o ekstradycję:
1)
został popełniony poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
2)
stanowił przestępstwo według prawa Rzeczypospolitej Polskiej lub stanowiłby przestępstwo
według prawa Rzeczypospolitej Polskiej w razie popełnienia na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, zarówno w czasie jego popełnienia, jak i w chwili złożenia wniosku.
3.
Nie wymaga spełnienia warunków określonych w ust. 2 pkt 1 i 2 ekstradycja mająca nastąpić
na wniosek sądowego organu międzynarodowego powołanego na podstawie ratyfikowanej
przez Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowej, w związku z objętą jurysdykcją
tego organu zbrodnią ludobójstwa, zbrodnią przeciwko ludzkości, zbrodnią wojenną lub
zbrodnią agresji.
4.
Ekstradycja jest zakazana, jeżeli dotyczy osoby podejrzanej o popełnienie bez użycia
przemocy przestępstwa z przyczyn politycznych lub jej dokonanie będzie naruszać wolności
i prawa człowieka i obywatela.
5.
W sprawie dopuszczalności ekstradycji orzeka sąd.