Interpelacja nr 11258

do ministra finansów i gospodarki

w sprawie długofalowych skutków fiskalnych migracji - niepokojące wnioski na podstawie modelu duńskiego

Zgłaszający: Jarosław Sachajko

Data wpływu: 29-07-2025

Szanowny Panie Premierze,

wobec intensyfikującej się debaty publicznej dotyczącej polityki migracyjnej Polski – zarówno w kontekście uchodźców, jak i imigracji zarobkowej – zasadnym jest zwrócenie szczególnej uwagi na długoterminowe skutki fiskalne i społeczne tych procesów. W tym kontekście pragnę przywołać precyzyjnie udokumentowane dane pochodzące z Danii, które – mimo upływu czasu – pozostają jednym z najdokładniejszych modeli empirycznych ukazujących wpływ poszczególnych grup wiekowych i etnicznych na bilans finansów publicznych państwa. Z danych przedstawionych w badaniu Fundacji Rockwool (Rockwool Foundation Study Paper No. 35) wynika, że:

• Duńczycy w 2008 roku mieli przeciętny roczny dodatni wkład netto do finansów publicznych w wysokości +30 200 DKK na osobę.
• Imigranci z krajów zachodnich także pozostawali na plusie: +27 100 DKK/os.
• Natomiast imigranci z krajów pozaeuropejskich (tzw. non-western) generowali przeciętny deficyt na poziomie –24 600 DKK/os. – i to mimo znacznej poprawy względem roku 2005, kiedy ich negatywny wkład wynosił aż –53 300 DKK.

Jednocześnie model uwzględniał wiekowy cykl życia netto wkładu do finansów publicznych:

Taki kształt krzywej netto pokazuje, że tylko odpowiednio zintegrowana, produktywna migracja w wieku produkcyjnym ma szansę generować dodatni wpływ fiskalny. W przeciwnym wypadku następuje długofalowe obciążenie finansów państwa – nawet jeśli krótkoterminowo notuje się zysk poprzez konsumpcję.

Obecna polityka migracyjna Polski opiera się w dużej mierze na importowaniu taniej siły roboczej, głównie z krajów azjatyckich (Indie, Nepal, Bangladesz, Uzbekistan) oraz państw byłego ZSRR. Nie prowadzi się jednak regularnych analiz dotyczących:

• netto wkładu podatkowo-transferowego imigrantów (różnica między podatkami/świadczeniami a kosztami korzystania z usług publicznych),
• ich wieku i perspektyw dalszego osiedlenia się (czyli kiedy wejdą w wiek emerytalny),
• poziomu integracji społecznej i edukacyjnej ich dzieci (w przyszłości również konsumentów świadczeń),
• efektu wypierania lokalnej siły roboczej z najniższych segmentów rynku.

Brakuje także prognoz długoterminowych dotyczących wpływu masowej migracji na budżet ZUS, NFZ, system edukacji i infrastrukturę społeczną. Tymczasem doświadczenia Danii pokazują, że migracja nie jest automatycznym zyskiem dla państwa – wręcz przeciwnie: jeśli nie spełnia ściśle określonych warunków (produktywność, integracja, struktura demograficzna), może się przekształcić w strukturalne obciążenie.

Polska nie może powielać błędów państw zachodnich, które – nie monitorując skutków migracji – doprowadziły do narastających napięć społecznych, przeciążenia usług publicznych oraz deficytów fiskalnych. Wnioski płynące z analizy duńskiej są jednoznaczne: tylko selektywna, zintegrowana i produktywna migracja może przynosić korzyści. W przeciwnym razie, kraj ponosi długoterminowe koszty, które w czasie kryzysów społecznych lub ekonomicznych stają się nie do udźwignięcia.

W związku z powyższym zwracam się do Pana Premiera z następującymi pytaniami:

1. Czy rząd RP posiada dane dotyczące średniego netto wkładu imigrantów do finansów publicznych – z rozróżnieniem na kraj pochodzenia, wiek oraz formę zatrudnienia?
2. Czy rząd zamierza wprowadzić model prognozy fiskalnej analogiczny do duńskiego „law model”, który pozwalałby planować skutki migracji z wyprzedzeniem pokoleniowym?
3. Jakie działania są podejmowane, aby ograniczyć napływ imigracji niskoproduktywnej, szczególnie spoza obszaru kulturowego UE?
4. Czy rząd przewiduje górne limity przyjęć migrantów spoza UE oraz weryfikację ich potencjału fiskalnego i społecznego?
5. Czy dzieci imigrantów (szczególnie spoza UE) są objęte monitoringiem postępów edukacyjnych i językowych, które warunkują przyszły udział w rynku pracy i netto wkład do budżetu?
6. Czy Polska prowadzi analizy wpływu migracji na rynek pracy Polaków o niższych kwalifikacjach, którzy mogą być wypierani z sektora usług, produkcji czy budownictwa?