do ministra zdrowia
w sprawie pacjentów z rakiem pęcherza moczowego
Zgłaszający: Katarzyna Osos
Data wpływu: 29-09-2025
Szanowna Pani Minister,
rak pęcherza moczowego jest schorzeniem, które wymaga ciągłego poszukiwania coraz to skuteczniejszych rozwiązań terapeutycznych. Szczególnie ze względu na fakt, iż jak wskazują przedstawiciele Fundacji „Wygrajmy Zdrowie“ im. prof. Grzegorza Madeja w naszym kraju rocznie odnotowuje się ponad 8 tys. nowych rozpoznań tego nowotworu, a ponad połowa osób, które zachorują, niestety umiera. W odróżnieniu od raka jelita grubego czy raka piersi nie ma badań przesiewowych w kierunku tego nowotworu, objawy są bardzo nieswoiste, stąd choroba ta często rozpoznawana jest na późnym etapie. Chorują głównie osoby w wieku dojrzałym i mężczyźni, aczkolwiek ostatnio zarysowuje się niepokojący trend wzrostowy w populacji kobiet.
Przełomowe decyzje: z 2022 r. o refundacji avelumabu w podtrzymaniu I linii leczenia, z 2023 r. o refundacji enfortumabu wedotyny, a także te ostatnie z pierwszego lipca 2025 r. o zapewnieniu pacjentom niwolumabu w pierwszej linii leczenia, pembrolizumabu w drugiej linii leczenia i erdafitinibu w drugiej i trzeciej linii stanowią rewolucję w leczeniu i przynoszą ogromną nadzieję dla pacjentów dotkniętych tą ciężką chorobą. Obecnie chorzy czekają m.in. na rozszerzenie dostępu do dwóch refundowanych już terapii, jednak stosowanych w formie terapii skojarzonej (enfortumab wedotyny + pembrolizumab) w pierwszej linii leczenia raka urotelialnego nieresekcyjnego lub z przerzutami u dorosłych pacjentów, którzy kwalifikują się do chemioterapii opartej na pochodnych platyny. Bazując na doniesieniach z prasy medycznej, dostęp do tej terapii w pierwszej linii może znacząco poprawić sytuację chorych (prawie dwukrotnie wyższa skuteczność leczenia w porównaniu do chemioterapii).
Z racji tego, iż rysuje się pozytywny trend w systemowym podejściu do leczenia tychże pacjentów, Fundacja „Wygrajmy Zdrowie“ postuluje wdrożenie kolejnych rozwiązań, w tym utworzenie ścieżek pacjentów z rakiem pęcherza moczowego, określenie maksymalnych czasów trwania poszczególnych etapów diagnostyki i leczenia, określenie wskaźników jakości umożliwiających adekwatną wycenę świadczeń, a także dostosowanie leczenia systemowego zgodnie z wytycznymi międzynarodowymi. Pozwoli to na widoczną zmianę efektów leczenia pacjentów z nowotworami urotelialnymi w Polsce, a co za tym idzie – zmniejszenie śmiertelności w tej grupie pacjentów.
Mając na uwadze powyższe, uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
Z wyrazami szacunku
Posłanka Katarzyna Osos