Interpelacja nr 13563

do ministra obrony narodowej

w sprawie systemów artylerii lufowej z amunicją programowalną

Zgłaszający: Przemysław Wipler

Data wpływu: 13-11-2025

Szanowny Panie Premierze,

w nawiązaniu do mojej wcześniejszej interpelacji dotyczącej gotowości, a raczej jej braku, polskich systemów ochrony przeciwlotniczej w jej najniższej warstwie, w tym w szczególności obrony przeciwdronowej, chciałbym zapytać Pana Premiera o aktualny stan prac nad systemami artylerii lufowej opartymi o tzw. amunicję programowalną.

Według informacji dostępnych w domenie publicznej zasadniczą przewagą amunicji programowalnej jest wysoki współczynnik koszt – efekt oraz możliwość precyzyjnego rażenia małych celów (BSP/UAS) dzięki programowaniu zapalnika przy wylocie lufy i prefabrykowanym odłamkom. Amunicja ta historycznie została opracowana dla zwalczania celów C-RAM (counter-rockets, artillery, mortars) i aktualnie przeżywa swój renesans jako jeden z najlepszych środków zwalczania BSP/UAS, co potwierdzają również doświadczenia z Ukrainy.

Polska pozyskała w 1995 r. licencję na automat 35 mm Oerlikon KDA, uruchamiając w HSW jego produkcję dla programu PZA Loara (pierwszy prototyp z armatami KDA zbudowano w 1999 r.). W 2009 r. program ten został zawieszony. Po wieloletniej przerwie armata ta została wykorzystana w systemie morskim OSU-35K, który na mocy umowy z 2022 r. ma wejść na wyposażenie polskich niszczycieli min.

W związku z powyższym uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1. Jaki jest aktualny stan wszystkich programów modernizacyjnych OPL w kal. 35 mm w wersji morskiej, jak i lądowej, oraz programu amunicji programowalnej - w tym etapy badań, certyfikacji, decyzje wdrożeniowe i przyjęte konfiguracje?
2. Jakie są wyniki i status prób strzelań C-UAS/C-RAM z amunicją programowalną (typy celów, odległości, warunki, metryki skuteczności) i jakie są minimalne wymagania akceptowane przez MON? Z przeglądu aktualnych programów modernizacyjnych analogicznych systemów w innych krajach wynika, że wymagana szybkostrzelność jednej jednostki ognia wynosi 1000 strz./min, co było zapewniane przez dwie armaty (np. KDA) pracujące w tandemie, a aktualnie jest realizowane przez jedną armatę rewolwerową, również wyposażoną w amunicję programowalną. Czy polski MON planuje pozyskanie systemów o takiej szybkostrzelności, czy też o połowę niższej? Jeśli szybkostrzelność ma być obniżona, to czym jest to uzasadnione?
3. Mając na uwadze 30-letni okres od momentu pozyskania licencji, czy polski przemysł zachował pełne zdolności techniczne wytwarzania armat KDA, a jeśli nie - które kompetencje należy odbudować i w jakim horyzoncie jest to planowane?
4. Jakie są obecne, krótkoterminowe (12-18 miesięcy) i docelowe moce produkcyjne armat (szt./rok) oraz zidentyfikowane wąskie gardła (np. przewód lufy, obróbka precyzyjna, testy)?
5. Jakie są obecne, krótkoterminowe i docelowe moce produkcyjne amunicji programowalnej 35 mm (szt./rok) oraz status kluczowych komponentów (zapalnik, programator wylotowy, prefabrykaty odłamkowe) w Polsce?
6. Jakie są źródła finansowania i profil wydatków na najbliższe trzy lata dla armat i amunicji? Mając na uwadze, iż zapotrzebowanie na tego rodzaju systemy posiada wiele państw europejskich, w tym Ukraina, czy Polska zgłosiła taki program, w kalibrze 35 lub 30 mm, do inicjatywy SAFE?