do ministra obrony narodowej
w sprawie zaopatrzenia jednostek WOT w sprzęt do szkolenia z zakresu samoobrony oraz technik interwencyjnych
Zgłaszający: Michał Woś
Data wpływu: 04-03-2026
Szanowny Panie Ministrze,
w ostatnim czasie zgłosił się do mnie oficer Wojsk Obrony Terytorialnej, zwracając moją uwagę i wskazując na istotne braki w zakresie wyposażenia jednostek WOT w sprzęt do prowadzenia szkoleń z samoobrony oraz braki w dostępności szkoleń z technik interwencyjnych w podległej mu jednostce, jak też innych jednostkach WOT.
Z przekazanych informacji wynika, że mimo rosnących oczekiwań i wymagań wobec żołnierzy – w szczególności w zakresie reagowania kryzysowego, wsparcia służb porządkowych oraz działań w terenie zurbanizowanym – poziom zabezpieczenia sprzętowego do zapewnienia właściwego poziomu szkolenia w zakresie walki wręcz oraz użycia środków przymusu bezpośredniego pozostaje niewystarczający.
W wielu armiach państw NATO szkolenia z samoobrony stanowią podstawowy element przygotowania żołnierza. Przykładowo w Armée de Terre szkolenia z zakresu technik interwencyjnych, walki wręcz oraz użycia pałki teleskopowej i innych środków przymusu bezpośredniego są standardem i prowadzone są systemowo. Żołnierze posiadają nie tylko przygotowanie strzeleckie, lecz również realne kompetencje w zakresie obezwładniania przeciwnika, obrony przed atakiem nożem czy działania w bliskim kontakcie fizycznym.
Biorąc pod uwagę obecne wyzwania, jakie stawiane są przed żołnierzami, konieczne jest zapewnienie odpowiedniego zaplecza zarówno szkoleniowego, jak i sprzętowego jednostek, do zadań których należy zapewnienie bezpieczeństwa ludności cywilnej.
W kontekście stale powiększających się zagrożeń hybrydowych, działań nieregularnych, ochrony infrastruktury krytycznej oraz możliwych sytuacji kryzysowych w kraju zasadne wydaje się wzmocnienie kompetencji żołnierzy również w tym obszarze.
Przykładowa lista niezbędnego wyposażenia szkoleniowego:
1) maty treningowe (o zwiększonej grubości) do prowadzenia bezpiecznych ćwiczeń technik rzutów i obaleń;
2) tarcze i worki treningowe do ćwiczeń uderzeń;
3) ochraniacze na przedramiona, golenie, tułów i głowę;
4) kaski ochronne z przyłbicą do symulacji działań interwencyjnych;
5) atrapy pałek teleskopowych (szkoleniowe, bezpieczne);
6) atrapy noży i broni krótkiej do symulacji zagrożeń;
7) kamizelki ochronne typu „RedMan” do realistycznych scenariuszy;
8) kajdanki szkoleniowe (treningowe);
9) sprzęt do symulacji działań w ograniczonej przestrzeni (np. makiety pomieszczeń);
10) środki do rejestracji i analizy szkolenia (kamery treningowe).
Ponadto zasadne wydaje się zwiększenie liczby instruktorów i godzin przeznaczonych na ćwiczenia w tym zakresie.
W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra z następującymi pytaniami:
1. Czy Ministerstwo Obrony Narodowej posiada jednolite standardy szkolenia żołnierzy w zakresie samoobrony i technik interwencyjnych? Jeśli tak – to jaki jest poziom efektywności tych szkoleń.
2. Jakie środki finansowe zostały przeznaczone w latach 2023–2025 na zakup wyposażenia do tego rodzaju szkoleń?
3. Czy planowane są zwiększenie bądź zmiana finansowania w tym zakresie, w szczególności dla jednostek Wojsk Obrony Terytorialnej?
4. Czy MON analizowało rozwiązania stosowane w innych armiach państw NATO, w tym w Armée de Terre, w zakresie obowiązkowego szkolenia z walki wręcz i technik obezwładniania?
5. Czy rozważane jest wprowadzenie systemowego, certyfikowanego programu szkoleniowego obejmującego walkę wręcz, obronę przed nożem, użycie pałki teleskopowej oraz techniki zatrzymań?
6. Czy przeprowadzany jest centralny audyt potrzeb sprzętowych jednostek w zakresie szkolenia z samoobrony? Jeśli tak, jakie wnioski z niego wynikają?
7. W jakim terminie MON planuje uzupełnienie braków zgłaszanych przez dowódców jednostek?
Zwracam uwagę, że skuteczność żołnierza nie może opierać się wyłącznie na wyszkoleniu strzeleckim. Jednym z fundamentalnych zadań Wojsk Obrony Terytorialnej jest obrona lokalnej ludności w sytuacjach zagrożenia. Mając na uwadze również obecną sytuację geopolityczną – w sytuacjach kontaktu bezpośredniego, zwłaszcza podczas działań w terenie zurbanizowanym lub przy wsparciu służb cywilnych – umiejętność skutecznego i proporcjonalnego użycia siły fizycznej ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa zarówno żołnierzy, jak i obywateli.
Proszę o pilne odniesienie się do przedstawionych kwestii.