do ministra spraw wewnętrznych i administracji
w sprawie uregulowania korzystania z broni przez zawodników biathlonu
Zgłaszający: Tadeusz Tomaszewski
Data wpływu: 23-03-2026
Gniezno, 23 marca 2026 r.
Szanowny Panie Ministrze,
biathlon – przez lata określany mianem dwuboju zimowego, będący połączeniem biegu na nartach i strzelania, należy do mających bogatą tradycję, także w naszym kraju, a w ostatnich latach – głównie za sprawą nowoczesnego prezentowania zawodów w telewizji – także do najatrakcyjniejszych zimowych dyscyplin sportu. Polska zapisała w tym sporcie ciekawą historię, zapoczątkowaną startami w tzw. biegach patrolowych, po raz pierwszy rozgrywanych już 100 lat temu. Po drugiej wojnie światowej dyscyplina walczyła o włączenie jej do grona olimpijskich i stało się to w roku 1960 (w przypadku kobiet dopiero w 1992). Od lat czołowe role w światowym biathlonie odgrywali przede wszystkim sportowcy państw skandynawskich, Niemiec i b. Związku Radzieckiego.
Sukcesami mogła jednak pochwalić się także Polska. W roku 1995 w Anterselvie Tomasz Sikora został mistrzem świata, a w 2006 r. w Turynie ten sam zawodnik sięgnął po srebrny medal igrzysk olimpijskich. Po krótkim okresie wzlotów i upadków (kiedy w międzynarodowej stawce liczyły się przede wszystkim nasze biathlonistki) ostatnio notujemy coraz więcej obiecujących wyników – zarówno w kategoriach seniorskich, jak i wśród juniorów. Jest szansa, że nasi reprezentanci w ciągu kilku lat znów trafią do światowej czy europejskiej czołówki. Aby tak się stało, dyscyplina potrzebuje niezwykle ważnego dla niej wsparcia. O takie m.in. za moim pośrednictwem ubiega się Polski Związek Biathlonu.
W ustawie o broni i amunicji z 21 maja 1999 roku jako związki sportowe o charakterze strzeleckim są wymienione: Polski Związek Strzelectwa Sportowego oraz Polski Związek Łowiecki. Nie ma tam jednak Polskiego Związku Biathlonu, a ta dyscyplina znacząco różni się od strzelectwa sportowego czy łowiectwa. Rzecz przede wszystkim w tym, że zawodniczki i zawodnicy podczas zawodów, ale i treningów z bronią i amunicją na plecach, poruszają się nie tylko w obrębie strzelnicy, ale także na trasie narciarskiego biegu. Zapewnienie bezpieczeństwa zawodników (także niepełnoletnich) oraz ich trenerów to sprawa pierwszorzędnej wartości, która powinna być jasno określona w przepisach dostosowanych do realiów sportowych. Brak uregulowania tych zagadnień powoduje niejasności czy zawodnicy i trenerzy mają stosować przepisy analogiczne jak te, które dotyczą strzelectwa lub łowiectwa (co nie wynika z ustawy), czy też tylko stosować związkowe regulacje wewnętrzne (a tego także nie ma we wspomnianej ustawie).
Działacze Polskiego Związku Biathlonu domagają się jasnych regulacji w odniesieniu do posługiwania się bronią w ich dyscyplinie. Nie wyobrażają sobie działalności w sytuacji luk prawnych, jakie w ich odczuciu występują w obowiązującej ustawie. Aby je wyeliminować związek przygotował propozycję konkretnych zapisów – uzupełnień do przedmiotowej ustawy z 1999 roku. Oto one:
1. W art. 15 ust. 2 dopisanie wyrazów: „Polskiego Związku Biathlonu“ – czyli po uzupełnieniu:
Na wniosek szkoły, organizacji sportowej, Polskiego Związku Łowieckiego, Polskiego Związku Biathlonu, stowarzyszenia obronnego pozwolenie może być wydane osobie mającej ukończone 18 lat, jednakże tylko na broń służącą do celów sportowych lub łowieckich.
2. W art. 16 ust. 2 dopisanie wyrazów: „oraz członkowie Polskiego Związku Biathlonu posiadający licencję w zakresie broni sportowej“ – czyli po tym uzupełnieniu:
Od egzaminu, o którym mowa w ust. 1, zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno–Skarbowej, Służby Ochrony Państwa, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego – w zakresie broni myśliwskiej oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego – w zakresie broni sportowej oraz członkowie Polskiego Związku Biathlonu posiadający licencję w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów.
3. W art. 29 ust. 1 pkt 4 dopisanie wyrazów: „związkowi sportowemu w celu realizacji szkolenia i ćwiczeń w dyscyplinie sportu – biathlon“ – czyli po uzupełnieniu:
Szkołom, organizacjom sportowym i łowieckim, stowarzyszeniom obronnym w celu szkolenia i realizacji ćwiczeń strzeleckich, związkowi sportowemu w celu realizacji szkolenia i ćwiczeń w dyscyplinie sportu – biathlon lub innym placówkom oświatowym oraz organizatorom kursów kształcących w zawodzie pracownika ochrony.
4. W art. 30 ust. 1a wpisanie wyrazów: „zawodnika, trenera lub sędziego biathlonu“ (…) i „biathlonowych“ – czyli po uzupełnieniu:
Wymóg zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy osób posiadających licencję zawodnika, trenera lub sędziego strzelectwa sportowego, zawodnika, trenera lub sędziego biathlonu, nadaną przez polski związek sportowy w rozumieniu odrębnych przepisów, ubiegających się o dopuszczenie do posiadania broni podczas uczestnictwa, organizacji lub przeprowadzania strzeleckich i biathlonowych zawodów sportowych.
Za niezwykle ważny aspekt prawny, istotny dla legalności treningów i zawodów działacze Polskiego Związku Biathlonu uważają zapis art. 45 ustawy stanowiący, że: „Broń palna oraz inna broń zdolna do rażenia na odległość może być używana w celach szkoleniowych i sportowych tylko na strzelnicach“. Wiadomo, że tego przepisu nie mogą dochować (tak na treningach jak i zawodach) zawodnicy poruszający się z bronią poza strzelnicą na trasie biegu. Biathlonowe strzelnice są wkomponowane w trasę biegu, a to może powodować zarzut naruszenia przepisu art. 45. Stąd postulat np. dodania przepisu wyłączającego stosowanie art. 45 do zawodów i treningów biathlonowych na oficjalnych obiektach biathlonowych lub uzupełnienia definicji „strzelnicy“ na potrzeby biathlonu.
Na marginesie powyższego pragnę zwrócić uwagę, iż biathlon jest sportem ważnym także z punktu widzenia potrzeb obronności oraz bezpieczeństwa wewnętrznego w naszym kraju. Zresztą w kilku krajach Europy Zachodniej kluby i związki biathlonowe są wręcz traktowane jak dobrze zorganizowane organizacje paramilitarne. Ten fakt także powinien skłaniać ku ułatwieniu funkcjonowania tej dyscypliny w Polsce.
Przedstawiając powyższe, proszę Pana Ministra o odpowiedzi na pytania:
Z wyrazami szacunku
Poseł Tadeusz Tomaszewski