do ministra zdrowia
w sprawie zapewnienia dostępu do ambulatoryjnej rehabilitacji kardiologicznej w oddziałach dziennych w związku z ustawą o Krajowej Sieci Kardiologicznej
Zgłaszający: Paweł Masełko
Data wpływu: 05-04-2026
Szanowna Pani Minister,
w dniu 2.07.2025 r. weszła w życie ustawa z dnia 4 czerwca 2025 r. o Krajowej Sieci Kardiologicznej (Dz. U. z 2025 r. poz. 779). To jedna z ważniejszych ustaw w ochronie zdrowia uchwalonych na przestrzeni ostatnich lat w Polsce.
Ustawa, tworząc struktury sieci kardiologicznej, definiuje między innymi gwarantowany i koordynowany dostęp do świadczeń z zakresu rehabilitacji kardiologicznej. Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 9 ust. 3 pkt 3 i 4 szpitalne ośrodki kardiologiczne drugiego i trzeciego poziomu, zakwalifikowane do sieci, muszą zapewnić pacjentom hospitalizowanym obligatoryjny dostęp do świadczeń z zakresu rehabilitacji kardiologicznej, w tym w szczególności do świadczeń z zakresu rehabilitacji kardiologicznej ambulatoryjnej, w trybie oddziału dziennego (obligatoryjnie, a nie alternatywnie wobec rehabilitacji w trybie stacjonarnym lub wcale, jak wcześniej, co jest istotną zmianą w systemie).
Realizacja świadczeń z zakresu rehabilitacji kardiologicznej jest nie tylko formalnym wymogiem wynikającym z ustawy i wydanych do niej aktów wykonawczych, lecz także niezbędnym elementem leczenia i opieki nad pacjentem kardiologicznym, który zapewnia utrzymanie się długotrwałych pozytywnych efektów leczenia stanów ostrych w czasie hospitalizacji i wykonanych wtedy zabiegów interwencyjnych. Rehabilitacja jest tania i efektywna kosztowo, zwłaszcza w kontekście drogich zabiegów inwazyjnych kardiologii interwencyjnej, których efekty są często marnotrawione w dłuższej perspektywie czasu z powodu braku faktycznego dostępu do świadczeń rehabilitacyjnych i długotrwałej opieki ambulatoryjnej.
Dostęp do rehabilitacji, w świetle ustawy, zapewniony jest w większości przez ośrodki współpracujące, zgodnie z art. 12 ust. 4, a finansowanie świadczeń winno być zapewnione przez adekwatne kontraktowanie świadczeń przez NFZ w ramach zawartych umów z tego zakresu. Nakłada to więc na oddziały wojewódzkie NFZ po wejściu w życie ustawy pośrednio dodatkowe obowiązki zakontraktowania ww. świadczeń na odpowiednim poziomie.
Tymczasem, po analizie dostępnych danych, należy stwierdzić, że dostęp do rehabilitacji kardiologicznej, zwłaszcza w trybie oddziału dziennego, utrzymuje się w Polsce od wielu lat na katastrofalnie niskim poziomie. Co gorsze, po wejściu w życie ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej nie uległ on w roku 2026 poprawie, a nawet w większości województw jest gorszy niż w latach ubiegłych.
Zestawiając liczbę hospitalizacji na oddziałach kardiologicznych z wielkością zakontraktowanych limitowanych świadczeń rehabilitacyjnych w trybie oddziału dziennego, należy stwierdzić, iż średnio w Polsce jedynie 2% hospitalizacji na tych oddziałach może zakończyć się skierowaniem pacjenta na pełny cykl rehabilitacji kardiologicznej w trybie dziennym (odpowiednio rocznie 540 610 hospitalizacji, 11 381 zakontraktowanych cykli świadczeń). Należy podkreślić, że odsetek ten nie uwzględnia hospitalizacji pacjentów ze wskazaniami do rehabilitacji kardiologicznej na oddziałach kardiochirurgicznych, internistycznych, angiologicznych, diabetologicznych i innych, w praktyce jest więc wielokrotnie niższy.
Analizując dane dla poszczególnych województw, zauważyć należy także znaczne regionalne dysproporcje w dostępie do świadczeń. W województwie lubelskim odsetek ten jest najniższy w Polsce i nie przekracza 1% (0,71% !), a na terenie 8 kolejnych województw nie przekracza 2% (województwa podkarpackie, mazowieckie, wielkopolskie, opolskie, dolnośląskie, lubuskie, zachodniopomorskie i podlaskie). Jedynie na terenie dwóch województw przekracza 3% (odpowiednio 3,28% w województwie kujawsko-pomorskim i 4,68% w województwie małopolskim).
Z drugiej strony, analizując liczbę zakontraktowanych cykli rehabilitacji kardiologicznej u pacjentów w poszczególnych oddziałach wojewódzkich NFZ w rozbiciu na lata 2025 i 2026, po wejściu w życie ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej, należy stwierdzić, iż na terenie aż 10 oddziałów wojewódzkich NFZ liczba zakontraktowanych kardiologicznych świadczeń rehabilitacyjnych na oddziałach dziennych uległa zmniejszeniu, w przedziale od 0,8 do 11,6%, a w 4 kolejnych oddziałach była podobna lub nieistotnie wzrosła. Jedynie na terenie oddziałów małopolskiego i kujawsko-pomorskiego NFZ zakontraktowano więcej świadczeń z tego zakresu na rok 2026 (odpowiednio 7,31% i 23,75%).
Warto podkreślić, że ambulatoryjna rehabilitacja kardiologiczna w oddziale dziennym jest merytorycznie porównywalna do rehabilitacji w warunkach stacjonarnych dla większości pacjentów i jest niezwykle ekonomiczna, gdyż jeden osobodzień w rehabilitacji stacjonarnej z uwagi na koszty hotelowe i opieki całodobowej odpowiada kwotowo średnio 3–4 osobodniom rehabilitacji na oddziale dziennym. Zgodne opinie ekspertów wskazują, że w trybie opieki dziennej winno być realizowane około 80–85% świadczeń z zakresu rehabilitacji kardiologicznej w systemie, tymczasem w Polsce odsetek ten kształtuje się w różnych opracowaniach na poziomie od 5 do 15% względem rehabilitacji stacjonarnej. Argumenty ekonomiczne stają się niezwykle istotne w aktualnej sytuacji finansowej płatnika, a szacowany koszt zwiększenia odsetka świadczeń zaledwie do 4% w skali kraju jest niewspółmiernie niski do osiąganych korzyści zdrowotnych i poszukiwanych oszczędności ekonomicznych w systemie.
W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:
1. Dlaczego Ministerstwo Zdrowia i NFZ po wejściu w życie ustawy o Krajowej Sieci Kardiologicznej nie podjęły żadnych działań adekwatnych do zapisów i celów ustawy, mogących zapewnić odpowiedni dostęp do świadczeń z zakresu rehabilitacji kardiologicznej przez ośrodki współpracujące, w szczególności w oddziałach dziennych, w roku 2026 i latach kolejnych?
2. Jakie działania zamierzają podjąć Ministerstwo Zdrowia i NFZ w celu poprawy katastrofalnego dostępu do ambulatoryjnej rehabilitacji kardiologicznej w Polsce (obecnie na poziomie około 2% hospitalizacji na oddziałach kardiologicznych) i wzrostu tego dostępu do zakresu co najmniej 5–10% lub więcej w latach kolejnych w możliwie krótkim czasie?
3. Czy istnieje możliwość podjęcia przez oddziały wojewódzkie NFZ pilnych działań zabezpieczających interwencyjnie dostęp do ambulatoryjnej rehabilitacji kardiologicznej od dnia 1.07.2026 r. do poziomu 4% hospitalizacji na oddziałach kardiologicznych?
4. W szczególności czy takie działania zostaną podjęte niezwłocznie na terenie 9 oddziałów wojewódzkich NFZ, zapewniających obecnie dostęp do ambulatoryjnej rehabilitacji kardiologicznej na poziomie poniżej 2% hospitalizacji na oddziałach kardiologicznych (odpowiednio województwa lubelskie, podkarpackie, mazowieckie, wielkopolskie, opolskie, dolnośląskie, lubuskie, zachodniopomorskie i podlaskie)?
Z poważaniem
Paweł Masełko
Poseł na Sejm RP