do ministra obrony narodowej
w sprawie nierównego traktowania powracających do służby żołnierzy rezerwy w zakresie prawa do zakwaterowania
Zgłaszający: Urszula Pasławska
Data wpływu: 17-04-2026
Na mocy art. 14 ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora oraz art. 92 Regulaminu Sejmu, zwracam się z interpelacją poselską w sprawie nierównego traktowania powracających do służby żołnierzy rezerwy w zakresie prawa do zakwaterowania.
W czasie planu budowy 300-tysięcznej profesjonalnej armii pojawia się pilna potrzeba powrotu do służby żołnierzy rezerwy (emerytów). Są to zwykle wojskowi o dużej wiedzy i potężnym doświadczeniu. Barierą, która część z nich zniechęca do powrotu jest obecna konstrukcja przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2024 r. poz. 1270), szczególnie dotkliwa w przypadku powrotu do garnizonu Warszawa.
Problem ten wynika z interpretacji art. 21 ust. 10 w związku z art. 51 ust. 4 oraz art. 53 a ust. 1 i 2 wspomnianej ustawy. Przepisy uzależniają bowiem prawo do bezpłatnego zakwaterowania w internacie od faktu pobrania odprawy mieszkaniowej w danej miejscowości pełnienia służby – decyzje o wypłacie odprawy wydaje dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego. Ponieważ większość wysokich stanowisk wojskowych znajduje się w Warszawie, wielu żołnierzy pobiera odprawę tutaj, mimo że ich centrum życiowe i realne miejsce zamieszkania znajduje się w innym mieście.
Kiedy później taki żołnierz chce wrócić z emerytury do służby w Warszawie, musi płacić pełną stawkę za internat (ok. 900 zł miesięcznie) i może zostać z niego usunięty w ciągu 30 dni, ponieważ traktowany jest zgodnie z art. 53a ust. 2 ustawy. Gdyby jednak chciał wrócić do służby w miejscowości podlegającej pod inny OR AMR niż warszawski, otrzymałby bezpłatne zakwaterowanie, ponieważ w nowym miejscu nie „skorzystał z uprawnień“ w rozumieniu art. 21 ust. 10.
Tak więc w obecnym stanie prawnym dwóch żołnierzy o identycznym statusie majątkowym i stopniu wojskowym jest traktowanych odmiennie tylko dlatego, że tylko jeden z nich wraca do garnizonu, w którym administracyjnie wypłacono mu odprawę, mimo że w tej miejscowości nie posiada żadnego lokalu mieszkalnego.
Zwracam się zatem o podjęcie działań prowadzących do uniezależnienia prawa do bezpłatnego zakwaterowania żołnierzy powracających do służby od miejsca, w którym wypłacono mu odprawę.
Niniejszym proszę o odpowiedź na następujące pytania:
1. Czy zdaniem MON nadal istnieje merytoryczne uzasadnienie różnicowania praw żołnierzy do bezpłatnego zakwaterowania na podstawie tego, który OR AMW wypłacił im odprawę, skoro jej wysokość jest obecnie ujednolicona w skali kraju (wskaźnik 1 m2 wg GUS)?
2. Czy resort planuje zmianę art. 51 ust. 4 oraz art. 53 a tak, aby kryterium odmowy nieodpłatnego zakwaterowania było posiadanie lokalu w miejscowości służby, a nie sam fakt wypłacenia odprawy przez konkretny oddział AMW?
3. Czy resort dysponuje analizą dotyczącą wpływu odpłatności za internaty (ok. 900 zł za miejsce) na proces pozyskiwania wysokiej klasy specjalistów powracających z emerytury do służby w dużych garnizonach?
4. Czy MON planuje podjęcie prac legislacyjnych w celu usunięcia wskazanej luki?