do ministra klimatu i środowiska
w sprawie ograniczeń mocy instalacji OZE dla prosumentów wirtualnych
Zgłaszający: Artur Jarosław Łącki
Data wpływu: 08-06-2026
Szanowna Pani Minister,
transformacja energetyczna wymaga tworzenia rozwiązań, które będą dostępne dla jak najszerszego grona odbiorców energii, niezależnie od ich uwarunkowań technicznych czy lokalizacyjnych. Jednym z takich narzędzi jest model prosumenta wirtualnego, wprowadzony do polskiego porządku prawnego ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw.
Model ten umożliwia produkcję energii elektrycznej w zdalnej instalacji OZE i jej rozliczanie w formule net-billing. Rozwiązanie to ma szczególne znaczenie dla przedsiębiorstw, jednostek samorządu terytorialnego, placówek ochrony zdrowia czy zakładów produkcyjnych, które nie dysponują odpowiednią powierzchnią lub warunkami technicznymi do budowy instalacji odnawialnych źródeł energii w miejscu zużycia energii.
Jednocześnie obowiązujące przepisy, w szczególności art. 4 ust. 1c ustawy o odnawialnych źródłach energii, ograniczają moc instalacji OZE przypisanej przez prosumenta wirtualnego do jednego punktu poboru energii do mocy umownej, nie większej jednak niż 50 kW.
W praktyce prowadzi to do nierównego traktowania podmiotów funkcjonujących na rynku energii. Podmiot posiadający odpowiednie warunki techniczne może bowiem korzystać jednocześnie z mikroinstalacji zlokalizowanej przy miejscu zużycia energii oraz z instalacji przypisanej w formule prosumenta wirtualnego, osiągając łączną moc nawet do 100 kW. Natomiast podmiot pozbawiony takich możliwości technicznych pozostaje ograniczony do poziomu 50 kW.
Powoduje to sytuację, w której dwa podmioty o zbliżonym profilu zużycia energii, lecz odmiennych warunkach lokalizacyjnych, mają różne możliwości ograniczania kosztów energii i zwiększania swojej konkurencyjności. W efekcie rozwiązanie, które miało wspierać rozwój energetyki obywatelskiej, może prowadzić do nieuzasadnionych różnic w dostępie do korzyści wynikających z odnawialnych źródeł energii.
Warto podkreślić, że podobne rozwiązania były już rozważane w toku prac legislacyjnych. W projekcie ustawy przygotowanym przez Komisję Nadzwyczajną do Spraw Klimatu Senatu X kadencji (druk senacki nr 578) proponowano możliwość przypisania do jednego miejsca dostarczania energii elektrycznej instalacji OZE o łącznej mocy do 100 kW, niezależnie od wykorzystywanego modelu prosumenckiego.
W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z następującymi pytaniami:
Czy Ministerstwo Klimatu i Środowiska prowadziło analizy dotyczące wpływu obecnego limitu 50 kW dla prosumentów wirtualnych na konkurencyjność przedsiębiorstw, jednostek samorządu terytorialnego oraz innych odbiorców energii, którzy nie mają możliwości budowy instalacji OZE w miejscu zużycia energii?
Czy ministerstwo analizowało możliwość wprowadzenia wspólnego limitu mocy dla wszystkich modeli prosumenckich przypisanych do jednego punktu poboru energii, np. na poziomie 100 kW, przy jednoczesnym zachowaniu pozostałych ograniczeń wynikających z ustawy o odnawialnych źródłach energii?
Czy ministerstwo planuje podjęcie prac legislacyjnych zmierzających do zmiany art. 4 ust. 1c ustawy o odnawialnych źródłach energii w celu wyrównania warunków korzystania z energetyki prosumenckiej przez podmioty posiadające i nieposiadające warunków technicznych do budowy instalacji OZE w miejscu zużycia energii?
Jeżeli takie prace nie są obecnie planowane, jakie argumenty przemawiają za utrzymaniem obecnego limitu 50 kW dla prosumentów wirtualnych?
Z wyrazami szacunku
Artur Łącki
Poseł na Sejm RP