do prezesa Rady Ministrów
w sprawie ustawy regulującej status artysty
Zgłaszający: Bartłomiej Pejo
Data wpływu: 19-06-2026
Szanowny Panie Premierze,
wśród tzw. 100 konkretów Koalicji Obywatelskiej znalazła się zapowiedź:
„Wprowadzimy ustawę o statusie artysty gwarantującą artystom i artystkom minimum zabezpieczenia socjalnego, dostęp do ubezpieczeń społecznych i zdrowotnych uwzględniający specyfikę pracy. Pandemia obnażyła wady obecnego systemu, w którym praca twórcza nie ma odpowiedniego zabezpieczenia. Wsparcie dla systemu zapewnią środki, trafiające wcześniej m.in. na Fundusz Kościelny”.
Według informacji publikowanych przez rząd w maju 2026 r. Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o zabezpieczeniu socjalnym osób wykonujących zawód artystyczny, przewidujący m.in. system dopłat do składek ZUS dla części artystów oraz formalny mechanizm przyznawania statusu artysty zawodowego, teraz procedujemy ten projekt w Sejmie RP. Jednocześnie projekt ten wywołuje szeroką debatę publiczną dotyczącą zarówno zasad kwalifikowania osób do uzyskania statusu artysty, jak i sposobu finansowania nowego systemu. W przestrzeni publicznej pojawiają się pytania o transparentność procedur, obiektywność kryteriów oceny dorobku artystycznego oraz potencjalne skutki finansowe dla budżetu państwa.
W związku z powyższym proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
Niewątpliwie problem zabezpieczenia socjalnego części środowiska artystycznego istnieje i od wielu lat stanowi przedmiot debaty publicznej. Jednocześnie jednak proponowane rozwiązania budzą liczne kontrowersje dotyczące zarówno kosztów ich funkcjonowania, jak i zasad przyznawania statusu artysty zawodowego. Szczególnego znaczenia nabiera kwestia obiektywności kryteriów oceny dorobku artystycznego. Państwo powinno wspierać kulturę i twórców, ale jednocześnie unikać sytuacji, w której urzędnicy lub powoływane przez nich gremia uzyskują możliwość arbitralnego rozstrzygania, kto jest „wystarczająco wartościowym” artystą, aby korzystać ze szczególnych uprawnień finansowanych ze środków publicznych.
Wątpliwości budzi również kwestia finansowania nowego systemu oraz długofalowych skutków dla budżetu państwa. W debacie publicznej wielokrotnie wskazywano, że wsparcie powinno być kierowane przede wszystkim do osób rzeczywiście znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej, niezależnie od ich światopoglądu, przekonań czy reprezentowanego nurtu artystycznego. Z tego względu zasadne jest przedstawienie przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego szczegółowych informacji dotyczących stanu realizacji tej obietnicy, kosztów planowanego systemu oraz mechanizmów gwarantujących jego transparentność, równość i apolityczność.