do ministra zdrowia
w sprawie zwiększenia dostępności edukacji diabetologicznej realizowanej w ramach porady pielęgniarskiej w poradniach diabetologicznych
Zgłaszający: Ewa Kołodziej, Marek Tomasz Hok, Małgorzata Pępek, Katarzyna Osos, Maria Małgorzata Janyska, Zofia Czernow, Iwona Maria Kozłowska
Data wpływu: 22-06-2026
Szanowna Pani Minister,
zwracam się z uprzejmą prośbą do Pani Minister o przedstawienie informacji dotyczących funkcjonowania oraz wykorzystania porady pielęgniarskiej w poradni diabetologicznej realizowanej w ramach ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (AOS), a także działań podejmowanych przez Ministerstwo Zdrowia i Narodowy Fundusz Zdrowia na rzecz zwiększenia dostępności edukacji diabetologicznej dla pacjentów.
Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 23 września 2019 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej wprowadzono możliwość realizacji porady pielęgniarskiej między innymi w poradniach diabetologicznych. Rozwiązanie to miało stanowić istotne wsparcie procesu terapeutycznego osób z cukrzycą poprzez zapewnienie profesjonalnej edukacji zdrowotnej prowadzonej przez pielęgniarki posiadające odpowiednie kwalifikacje.
Jak wynika z informacji przekazanych przez środowisko edukatorów diabetologicznych oraz organizacje pacjenckie, świadczenie to nadal pozostaje w wielu placówkach niewykorzystywane. W praktyce część świadczeniodawców nie posiada wiedzy o możliwości rozszerzenia zawartych umów z Narodowym Funduszem Zdrowia o realizację porady pielęgniarskiej. W efekcie pacjenci nie mają dostępu do świadczenia przewidzianego przez obowiązujące przepisy, mimo że funkcjonuje ono w systemie ochrony zdrowia od kilku lat.
Problem ten ma szczególne znaczenie w kontekście leczenia chorób przewlekłych, takich jak cukrzyca i otyłość. Pacjenci kierowani do poradni diabetologicznych wymagają nie tylko specjalistycznej diagnostyki i leczenia, ale również wsparcia w zakresie samoopieki, samokontroli, zasad żywienia, stosowania nowoczesnych technologii monitorowania glikemii oraz przestrzegania zaleceń terapeutycznych. Brak odpowiedniej edukacji zdrowotnej prowadzi do pogorszenia wyników leczenia, zwiększa ryzyko występowania powikłań oraz generuje dodatkowe koszty dla systemu ochrony zdrowia.
Jednocześnie należy podkreślić, że w odpowiedzi na wcześniejsze wystąpienia dotyczące edukacji diabetologicznej Ministerstwo Zdrowia informowało o prowadzonych pracach nad nowymi świadczeniami edukacyjnymi dla pacjentów z cukrzycą i otyłością realizowanymi w ramach AOS. Niewątpliwie jest to kierunek zasługujący na uznanie. Wydaje się jednak zasadne, aby równolegle podjąć działania mające na celu pełne wykorzystanie już istniejących rozwiązań organizacyjnych i prawnych, które mogłyby przynieść szybkie korzyści pacjentom bez konieczności tworzenia nowych struktur i ponoszenia dodatkowych kosztów.
W związku z powyższym zwracam się z uprzejmą prośbą o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
W załączeniu do niniejszej interpelacji załączam wniosek Stowarzyszenia Edukacji Diabetologicznej, które od wielu lat angażuje się w działania na rzecz poprawy jakości opieki nad osobami chorującymi na cukrzycę i wskazuje na potrzebę pełniejszego wykorzystania istniejących rozwiązań w zakresie edukacji zdrowotnej pacjentów.
Z wyrazami szacunku
Ewa Kołodziej
Poseł na Sejm RP