do ministra zdrowia
w sprawie funkcjonowania oraz planowanych zmian w programie bezpłatnych leków dla seniorów
Zgłaszający: Marcin Józefaciuk
Data wpływu: 23-06-2026
Szanowna Pani Minister,
program bezpłatnych leków dla seniorów, pierwotnie obejmujący osoby po ukończeniu 75. roku życia, został wprowadzony 1 września 2016 r. Od tego czasu wykaz leków dostępnych bezpłatnie był sukcesywnie rozszerzany. Od 1 września 2023 r. uprawnienie objęło również osoby po ukończeniu 65. roku życia, co znacząco zwiększyło liczbę potencjalnych beneficjentów programu.
Według informacji przedstawionych podczas posiedzenia Komisji Polityki Senioralnej 25 lutego 2026 r. wykaz obejmował blisko 3800 produktów leczniczych. Ministerstwo Zdrowia przekazało również, że z programu skorzystało 9,3 mln osób, a jego koszt wyniósł około 3 mld zł.
Program ten jest jednym z najważniejszych instrumentów ograniczających finansowe bariery w dostępie osób starszych do leczenia. Jego znaczenie wykracza jednak poza bezpośrednie wsparcie budżetów seniorów. Stabilny dostęp do leków wpływa na regularność terapii, zmniejsza ryzyko jej przerywania oraz może ograniczać liczbę zaostrzeń chorób przewlekłych, powikłań i hospitalizacji.
Leczenie farmakologiczne prowadzone z wykorzystaniem leków dostępnych w aptece jest co do zasady znacznie tańsze niż leczenie szpitalne. Koszty świadczeń szpitalnych udzielonych osobom starszym wyniosły w 2022 r. 31,3 mld zł. Program bezpłatnych leków powinien być zatem oceniany nie tylko przez pryzmat bieżących wydatków refundacyjnych, ale również wpływu na ciągłość leczenia, bezpieczeństwo pacjentów oraz koszty terapii powikłań wynikających z nieregularnego przyjmowania leków.
Ma to szczególne znaczenie w przypadku chorób przewlekłych i wielochorobowości, które często wymagają jednoczesnego stosowania kilku, a niekiedy kilkunastu preparatów. Nawet stosunkowo niewielkie dopłaty do poszczególnych opakowań mogą łącznie stanowić istotne obciążenie finansowe. Może to prowadzić do ograniczania dawek, nieregularnego przyjmowania leków, odkładania ich wykupienia albo rezygnacji z części zaleconej terapii.
Od 1 marca 2026 r. najniższa emerytura wynosi 1978,49 zł brutto. W przypadku seniorów ponoszących jednocześnie koszty mieszkania, energii, żywności, rehabilitacji, opieki i dojazdów do placówek medycznych wydatki na leki mogą stanowić znaczącą część pozostających do dyspozycji środków (zus.pl).
Należy jednocześnie podkreślić, że samo ukończenie 65. roku życia oraz umieszczenie produktu w wykazie nie oznaczają jeszcze, że w każdym przypadku zostanie on wydany bezpłatnie. Pacjent musi mieć rozpoznane schorzenie zgodne z zakresem wskazań objętych refundacją, a lek musi znajdować się w odpowiednim wykazie. Konieczne jest również prawidłowe oznaczenie recepty kodem uprawnienia dodatkowego „S”. Farmaceuta nie może samodzielnie dopisać ani poprawić tego kodu (Pacjent).
Od 14 lutego 2025 r. recepty z uprawnieniem dodatkowym „S” mogą wystawiać wszystkie osoby posiadające odpowiednie uprawnienia do wystawiania recept w ramach wykonywanego zawodu medycznego, w tym lekarze, lekarze dentyści, pielęgniarki, felczerzy oraz farmaceuci – w zakresie przysługujących im kompetencji. Możliwość wystawienia takiej recepty nie jest już uzależniona od tego, czy świadczenie jest udzielane w placówce posiadającej umowę z Narodowym Funduszem Zdrowia (Gov.pl).
Rozszerzenie kręgu osób uprawnionych do wystawiania recept powinno ułatwić korzystanie z programu. Konieczna jest jednak ocena, czy zmiana ta rzeczywiście ograniczyła liczbę sytuacji, w których senior pomimo spełnienia przesłanek programu musiał zapłacić za lek z powodu nieprawidłowego oznaczenia recepty, braku dostępu do osoby uprawnionej do jej wystawienia, błędnego określenia odpłatności albo innych problemów organizacyjnych.
Znaczenie programu będzie rosło wraz ze starzeniem się społeczeństwa, wydłużaniem przeciętnego trwania życia oraz wzrostem liczby osób wymagających długotrwałego leczenia. Konieczne jest zatem zapewnienie, aby wykaz leków odpowiadał rzeczywistym potrzebom zdrowotnym seniorów, aktualnej wiedzy medycznej oraz zmianom zachodzącym w standardach leczenia.
Podczas posiedzenia Komisji Polityki Senioralnej Ministerstwo Zdrowia poinformowało, że wykazy bezpłatnych leków zostały poddane analizie przez Departament Polityki Lekowej i Farmacji, jednak na tamtym etapie nie podjęto decyzji skutkujących zmianami w obowiązującym wykazie.
Od tego czasu doszło jednak do wyłączenia z wykazu konkretnego produktu leczniczego. Od 1 kwietnia 2026 r., na wniosek podmiotu odpowiedzialnego, z listy bezpłatnych leków dla osób po ukończeniu 65. roku życia wyłączono lek Pradaxa zawierający dabigatran. Ministerstwo wskazało jednocześnie, że w refundacji pozostało 13 produktów z tą samą substancją czynną oraz że w określonych przypadkach możliwe jest dokonanie zamiany leku na poziomie apteki (Gov.pl).
Przypadek ten pokazuje, że zmiany w wykazie mogą wynikać nie tylko z okresowych przeglądów prowadzonych przez Ministerstwo Zdrowia, lecz także z decyzji podejmowanych przez podmioty odpowiedzialne. Z punktu widzenia pacjenta przyczyna usunięcia konkretnego produktu ma jednak znaczenie drugorzędne. Najważniejsze jest zagwarantowanie ciągłości leczenia, możliwości otrzymania bezpłatnego odpowiednika oraz odpowiednio wczesnej i zrozumiałej informacji.
Zmiana preparatu może być dla części seniorów źródłem dezorientacji, szczególnie gdy nowy lek ma inne opakowanie, nazwę handlową, wygląd kapsułki lub tabletki, sposób dawkowania albo sposób obsługi urządzenia dozującego. Dotyczy to zwłaszcza osób z zaburzeniami pamięci, ograniczeniami wzroku, niepełnosprawnościami, osób przyjmujących wiele produktów jednocześnie oraz pacjentów korzystających z pomocy członków rodziny lub opiekunów.
Równie istotne jest rozróżnienie między formalną obecnością produktu w wykazie a jego rzeczywistą dostępnością w aptekach. Senior może posiadać prawidłowo wystawioną receptę i spełniać wszystkie ustawowe warunki, a mimo to nie otrzymać leku bezpłatnie, jeśli produkt nie jest dostępny w najbliższej aptece lub jego sprowadzenie wymaga wielokrotnych wizyt i dojazdów. Problem ten może szczególnie dotykać mieszkańców mniejszych miejscowości i terenów wiejskich.
W związku z powyższym zwracam się do Pani Minister z następującymi pytaniami:
Z poważaniem
Marcin Józefaciuk
poseł na Sejm RP