do ministra klimatu i środowiska
w sprawie statusu prawnego wodoru odnawialnego produkowanego z biogazu
Zgłaszający: Stanisław Lamczyk
Data wpływu: 13-07-2026
Szanowna Pani Minister,
zwracam się z prośbą o udzielenie odpowiedzi na interpretację oraz wyjaśnienie sposobu uregulowania w polskim porządku prawnym statusu wodoru odnawialnego produkowanego z biogazu, w szczególności w kontekście przepisów wdrażających dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 (RED II) oraz (UE) 2023/2413 (RED III), a także możliwości kwalifikacji tego paliwa do krajowych i unijnych mechanizmów wsparcia.
Uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1. Które obowiązujące akty prawa krajowego regulują status prawny wodoru produkowanego z biogazu oraz definiują zasady kwalifikowania paliw jako odnawialnych lub zaawansowanych biopaliw w świetle przepisów krajowych i unijnych?
2. Jaki status prawny posiada wodór produkowany z biogazu, w szczególności w procesie reformingu biogazu, w świetle obowiązujących przepisów krajowych i unijnych? Czy może zostać uznany za wodór odnawialny, zaawansowane biopaliwo, odnawialne paliwo pochodzenia niebiologicznego (RFNBO) lub inną kategorię paliwa odnawialnego? Proszę o wskazanie podstawy prawnej takiej kwalifikacji.
3. W jaki sposób do polskiego porządku prawnego zostały wdrożone przepisy dyrektyw RED II oraz RED III dotyczące wodoru odnawialnego i zaawansowanych biopaliw? Na jakim etapie znajduje się implementacja przepisów RED III oraz czy planowane są dalsze zmiany legislacyjne w tym zakresie?
4. Czy wodór produkowany z biogazu może zostać uwzględniony przy realizacji Narodowego Celu Wskaźnikowego (NCW), Narodowego Celu Redukcyjnego (NCR), obowiązków wynikających z dyrektyw RED II i RED III oraz innych krajowych lub unijnych mechanizmów wsparcia dla paliw odnawialnych? Jeżeli tak, proszę o wskazanie obowiązujących zasad oraz podstaw prawnych.
5. Czy obowiązujące przepisy określają katalog surowców oraz technologii kwalifikujących się do produkcji wodoru odnawialnego lub zaawansowanych biopaliw, w szczególności z wykorzystaniem biogazu jako surowca oraz surowców wymienionych w załączniku IX do dyrektywy RED II? Czy technologia reformingu biogazu jest objęta tymi regulacjami?
6. Jakie wymagania formalne, techniczne oraz certyfikacyjne musi spełnić producent wodoru z biogazu, aby produkt mógł zostać uznany za paliwo odnawialne lub zaawansowane biopaliwo? Czy wymagane jest stosowanie systemów certyfikacji, takich jak ISCC EU, REDcert lub innych systemów uznawanych przez Komisję Europejską? Jeżeli tak, proszę o wskazanie obowiązujących wymagań.
7. Czy istnieją obowiązujące krajowe wytyczne, interpretacje, objaśnienia prawne lub stanowiska administracji publicznej dotyczące kwalifikacji wodoru produkowanego z biogazu? Który organ administracji publicznej jest właściwy do wydawania wiążących interpretacji lub oficjalnych stanowisk w tym zakresie?
8. Czy ministerstwo prowadzi obecnie prace legislacyjne lub interpretacyjne dotyczące kwalifikacji wodoru produkowanego z biogazu oraz objęcia tego rodzaju wodoru mechanizmami wsparcia wynikającymi z implementacji dyrektywy RED III lub innych przepisów krajowych? Jeżeli tak, to poproszę o wskazanie planowanego harmonogramu tych prac oraz przewidywanego terminu wejścia w życie odpowiednich regulacji.
Uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na powyższe pytania, gdyż przedstawione zagadnienia mają istotne znaczenie dla oceny obowiązujących regulacji prawnych oraz kierunków rozwoju technologii produkcji odnawialnego wodoru z biogazu w Polsce.
Jednoznaczne stanowisko ministerstwa pozwoli ocenić, czy obowiązujące przepisy oraz wdrażane regulacje wynikające z dyrektyw RED II i RED III umożliwiają wykorzystanie krajowego potencjału biogazu do produkcji odnawialnego wodoru oraz jego zastosowanie w sektorze transportu.
Wyjaśnienie powyższych kwestii ma znaczenie nie tylko dla przedsiębiorców rozwijających technologie odnawialne, lecz również dla jednostek samorządu terytorialnego, operatorów transportu publicznego, producentów biogazu oraz inwestorów planujących rozwój lokalnych instalacji wytwarzania wodoru. Rozwój takich instalacji może przyczynić się do zwiększenia wykorzystania krajowych odnawialnych źródeł energii, poprawy bezpieczeństwa energetycznego, rozwoju biogazowni oraz tworzenia lokalnych, niskoemisyjnych łańcuchów dostaw paliwa dla autobusów, pojazdów komunalnych i innych środków transportu publicznego.
Jednocześnie uzyskanie oficjalnego stanowiska ministerstwa pozwoli ocenić, czy obecne ramy prawne wspierają rozwój technologii umożliwiających produkcję odnawialnego wodoru z biogazu oraz czy zapewniają neutralność technologiczną zgodnie z celami polityki energetycznej i klimatycznej Unii Europejskiej.
Mając na uwadze znaczenie przedmiotowego zagadnienia dla realizacji krajowej transformacji energetycznej, rozwoju gospodarki obiegu zamkniętego, dekarbonizacji transportu publicznego oraz efektywnego wykorzystania krajowego potencjału biogazu, uprzejmie proszę o przedstawienie stanowiska ministerstwa w przedmiotowej sprawie.
Z poważaniem
Poseł na Sejm RP
Stanisław Lamczyk