do ministra sportu i turystyki
w sprawie utworzenia Centrum Sportu Paraolimpijskiego w Ciechocinku
Zgłaszający: Krystian Łuczak
Data wpływu: 11-04-2024
W związku z licznymi zapytaniami, jakie otrzymuję od mieszkańców, zwracam się z uprzejmą prośbą o dokonanie analizy potencjału i rozważenie utworzenia Centrum Sportu Paraolimpijskiego w Ciechocinku. Zarówno położenie geograficzne miejscowości, jej leczniczy mikroklimat jak i wykwalifikowana kadra placówek nizinnego Uzdrowiska Ciechocinek, pozwala na efektywne leczenie i rehabilitację pacjentów, których profil medyczny obejmuje choroby: ortopedyczno-urazowe, układu nerwowego, reumatologiczne, kardiologiczne, naczyń obwodowych, górnych dróg oddechowych, cukrzycę, otyłość, czy osteoporozę.
Profesjonalne podejście do pacjenta, doświadczona i wykwalifikowana kadra oraz nowoczesna baza zabiegowa i noclegowa pozwala prowadzić skuteczną rehabilitację osób ze schorzeniami układów: ruchu, nerwowego i krążenia, a także górnych dróg oddechowych, czy chorób metabolicznych. Na terenie Uzdrowiska Ciechocinek działa wiele ośrodków specjalizujących się w leczeniu i usprawnianiu sanatoryjnym. Dlatego biorąc pod uwagę specyficzne potrzeby sportowców z niepełnosprawnościami, możliwe jest wykorzystanie istniejącego potencjału lokalowego, sprzętowego oraz ludzkiego dla stworzenia Centrum Sportu Paraolimpijskiego.
Ośrodek mógłby korzystać z doświadczenia wykwalifikowanej kadry - pracowników instytucji rehabilitacyjnych działających na terenie uzdrowiska, w tym instruktorów z niepełnosprawnościami, którzy poprzez własną dysfunkcję posiadają wiedzę na temat samousprawniania poprzez rehabilitację usportowioną. Jednym z celów powstania Centrum Sportu Paraolimpijskiego jest pokazanie jak wiele można uzyskać dzięki aktywności własnej opartej na samopomocy. W centrum organizowane byłyby zajęcia poprawiające lokomocję, wzmacniające samoocenę, poprawiające ogólną wydolność organizmu, rozwijające cechy motoryczne i kompensacyjne, doskonalące samodzielność w wykonywaniu codziennych czynności, organizacji czasu wolnego. Przy pomocy wzorców osobowych oraz wszystkich zaplanowanych form wsparcia w prosty i przekonywujący sposób można by znacznie poprawić sytuację osób z niepełnosprawnościami zachęcając je do aktywnego życia. Projekt mógłby umożliwić uczestnikom: podjęcie lub kontynuowanie zatrudnienia lub nauki, robienie zakupów, samodzielną podróż samochodem, pociągiem, wyprawy na łono natury, uprawianie aktywnej turystyki oraz sportu amatorskiego i wyczynowego. Poprzez zaplanowane działania beneficjenci projektu przekonaliby się, że ich życie może być samodzielne i niezależne.
W Centrum Sportu Paraolimpijskiego prowadzone byłyby działania nastawione na czynne uprawianie dyscyplin sportowych zaadaptowanych dla potrzeb osób z różnego rodzajami niepełnosprawnościami. Uprawianie sportu wiąże się z rehabilitacją ruchową, ale podnosi także samoocenę osób z niepełnosprawnościami, której istotnym rezultatem jest motywowanie do doskonalenia sprawności poprzez aktywność fizyczną i rehabilitację usportowioną.
Efektami byłyby:
• poprawa koordynacji wzrokowo-ruchowej, orientacji przestrzennej oraz orientacji w schemacie własnego ciała;
• zmniejszenie zaburzeń równowagi i poprawa reakcji obronnych;
• zwiększenie możliwości lokomocyjnych;
• relaksacja i osłabienie reakcji nerwicowych;
• zwiększenie możliwości koncentracji uwagi i utrzymania zorganizowanej aktywności.
Spośród wszystkich form kultury fizycznej to właśnie rekreacja fizyczna powinna mieć największe znaczenie dla jakości życia osób niepełnosprawnych, ponieważ zróżnicowane formy ćwiczeń rekreacyjnych pozwalają na ich uprawianie w prawie każdym okresie życia człowieka, a dzięki niewielkim modyfikacjom (lub zależnie od przypadku nawet bez) mogą być uprawiane przez osoby z niepełnosprawnościami. Znaczenie rekreacji fizycznej dla jakości życia osób niepełnosprawnych zostało dostrzeżone już w wielu krajach świata, gdzie organizacje pozarządowe działające na rzecz środowiska osób niepełnosprawnych przedstawiają szeroką ofertę obozów, wyjazdów itp. z programem sportów rekreacyjnych przeznaczonych dla zawodników, amatorów lub całych rodzin.
Udział osób z niepełnosprawnościami w rekreacji fizycznej z pewnością będzie pożądaną formą spędzania czasu wolnego, ale poza funkcją terapeutyczną (podtrzymywanie odzyskanej sprawności), powinien mieć wpływ na wydajniejszą pracę (czynny wypoczynek od obowiązków zawodowych), a także sprzyjać szerszym kontaktom społecznym. Nie bez znaczenia jest też fakt, że umiejętność i potrzeba aktywnego wypoczynku buduje pozytywny wizerunek osoby niepełnosprawnej. Udział w rekreacji fizycznej ułatwia samoocenę własnych możliwości, a w efekcie – aktywniejsze życie społeczne. Aktywizacja sportowców paraolimpijskich oraz skupienie ich pracy wokół działań Centrum Sportu Paraolimpijskiego może dać przykład całej społeczności, w tym osobom z niepełnosprawnościami i pozytywnie wpłynąć na popularyzację aktywności fizycznej i prowadzenie zdrowego trybu życia.
Podsumowując, mając na względzie powyższą argumentację, zwracam się z pytaniem:
Czy istnieje możliwość stworzenia w Ciechocinku Centrum Sportu Paraolimpijskiego?