do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej
w sprawie funkcjonowania wojewódzkich zespołów ds. orzekania o niepełnosprawności
Zgłaszający: Katarzyna Osos
Data wpływu: 26-11-2024
Szanowna Pani Minister!
Wojewódzkie zespoły ds. orzekania o niepełnosprawności są istotnym organem odpowiedzialnym za rozpatrywanie wniosków o wydanie decyzji ustalających poziom potrzeby wsparcia dla mieszkańców wskazanego województwa oraz rozpatrywanie odwołań od orzeczeń o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności wydawanych przez powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności działające na terenie danego województwa. Waga decyzji, jakie podejmują zespoły, jest więc wysoka, dlatego tak ważne jest, by funkcjonowały one na jak najwyższym poziomie.
Niestety, do mojego biura poselskiego zgłaszają się osoby, które wskazują konieczność wprowadzenia zmian w obszarze ich działalności, w tym zmian w zapisach rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 23 listopada 2023 r. w sprawie ustalania poziomu potrzeby wsparcia. Powołując się na powyższy akt prawny, zauważają, w składzie takiego zespołu nie ma lekarza jakiejkolwiek specjalności. Co więcej, wśród kryteriów kwalifikacyjnych dla członków zespołu nie ma wymogu posiadania doświadczenia w pracy z osobami z niepełnosprawnościami. Zespół, ustalając poziom potrzeby wsparcia, opiera swoje wnioski na obserwacji chorego, ale nie jest określone, w jakim czasie ma to zrobić. Równocześnie wiadomo, że czas członków bywa ograniczony. Zgodnie z przepisami osoba chora musi wykonać 32 czynności, aby zweryfikować dane zawarte w ankiecie. W wielu przypadkach niemożliwe jest, aby zespół oceniający spędził przy chorym wystarczająco dużo godzin, by weryfikacja ta była rzeczywiście rzetelna. Skoro jednak zdarza się, że weryfikacja odbywa się na skróty, o czym mi opowiadano, albo odpowiedzi udziela opiekun osoby z niepełnosprawnością, to dlaczego poziomu wsparcia nie udziela się po prostu na podstawie przyznanego orzeczenia o niepełnosprawności i jej stopniu? Dzisiejsze przepisy prowadzą do absurdalnych sytuacji, w których przykładowo osoba praktycznie leżąca w łóżku i potrzebująca pomocy przy niemal każdej z 32 czynności otrzymuje potrzebę wsparcia ustaloną na poziomie niższym niż 70 punktów, co sprawia, że nie może mieć przyznanego świadczenia wspierającego, bez którego nie jest w stanie funkcjonować.
Mając na uwadze powyższe uprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
Z wyrazami szacunku
Posłanka Katarzyna Osos