do ministra edukacji
w sprawie orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego uczniów i uczennic z ADHD
Zgłaszający: Marcelina Zawisza
Data wpływu: 27-11-2024
Szanowna Pani Ministro!
Uczniowie z diagnozą zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi - ADHD nie są traktowani przez system edukacji jako osoby neuroatypowe. ADHD nie figuruje na liście schorzeń, które są przesłanką do objęcia kształceniem specjalnym wyszczególnionych w art. 1 pkt 1) rozporządzenia MEN w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym. Poradnie psychologiczno-pedagogiczne zatem badając dzieci regularnie orzekają, że nie są to dzieci z potrzebą kształcenia specjalnego. Nie przysługuje im zatem jedna z podstawowych form wsparcia, jaką jest przydzielenie nauczyciela wspomagającego.
A eksperci i rodzice wskazują, że w przypadku uczniów z ADHD, pomoc nauczyciela wspomagającego, może być nieocenioną pomocą i diametralną zmianą sytuacji takich uczniów. ADHD rozpoznajemy bowiem u dzieci, które mają problemy ze skupieniem uwagi na lekcji, stosowaniem się do instrukcji i poleceń, skupieniem się na jednej czynności i ukończeniem zleconych zadań, odrabianiem lekcji i czytaniem zadanych tekstów, przygotowaniem przyborów, czy zapamiętaniem i zapisywaniem zadań. To zestaw wyzwań podobny do tego, które są udziałem dzieci z całościowymi zaburzeniami rozwoju ze spektrum autyzmu, które dla odmiany objęte są mocą tych samych przepisów kształceniem specjalnym.
Korzyści dla uczniów z ADHD związane z posiadaniem wsparcia nauczyciela wspomagającego są olbrzymie.
Nauczyciel wspomagający może dostosować metody nauczania do potrzeb dziecka z ADHD, uwzględniając jego specyficzne trudności z koncentracją, nadpobudliwością czy impulsywnością. Tworzy warunki do lepszego zrozumienia materiału poprzez wyjaśnianie w indywidualny sposób lub proponowanie alternatywnych form nauki. Dziecko z ADHD zyskuje opiekuna, który pomaga mu radzić sobie z frustracją, stresem i emocjami w trudnych sytuacjach. Budowanie relacji z nauczycielem wspomagającym wzmacnia poczucie bezpieczeństwa i akceptacji. Nauczyciel wspomagający wspiera dziecko w organizacji zadań, planowaniu pracy i kontrolowaniu czasu, co jest szczególnie trudne dla dzieci z ADHD. Pomaga wypracować strategie zarządzania impulsywnością i nadmierną aktywnością. Dzięki indywidualnemu wsparciu dziecko z ADHD jest mniej skłonne do przeszkadzania innym uczniom, co poprawia atmosferę i efektywność pracy w klasie. Nauczyciel wspomagający pomaga kierować uwagę dziecka na zadania, zmniejszając ryzyko dekoncentracji całej grupy. Wspierając interakcje dziecka z rówieśnikami, nauczyciel wspomagający uczy je, jak budować relacje, rozwiązywać konflikty i współpracować w grupie. Pomaga zapobiegać izolacji i marginalizacji dziecka. Dzięki wsparciu nauczyciela wspomagającego dziecko z ADHD ma większe szanse na osiągnięcie sukcesów edukacyjnych, co przekłada się na jego samoocenę i motywację do nauki. Indywidualne wsparcie zmniejsza ryzyko niepowodzeń szkolnych, problemów z zachowaniem czy trudności emocjonalnych, które często dotykają dzieci z ADHD.
W związku z powyższym, proszę o odpowiedź na następujące pytania:
Kiedy Ministerstwo Edukacji Narodowej podejmie działania zmierzające do ujednolicenia orzecznictwa PPP w sprawach dotyczących kształcenia specjalnego dzieci z ADHD? Czy MEN rozważy wydanie wytycznych w tej sprawie?
Czy Pani Ministra znowelizuje rozporządzenie w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym tak, by w art. 1 pkt 1) wyszczególnić ADHD jako przesłankę do objęcia dziecka kształceniem specjalnym?