10. kadencja, 59. posiedzenie, 1. dzień (09-06-2026)

5. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Polityki Senioralnej, Komisji Polityki Społecznej i Rodziny oraz Komisji Zdrowia o rządowym projekcie ustawy o koordynacji opieki długoterminowej i osobach starszych (druki nr 2579 i 2612).

Poseł Marek Subocz:

    Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Pani Minister! Po analizie omawianej ustawy nasuwa się zasadnicze pytanie, co z osobami starszymi, które są samotne. Miało być ambitnie, a wyszło jak zwykle w waszym wydaniu. Wiele przepisów ustawy opiera się na założeniu, że obok seniora znajduje się opiekun nieformalny lub osoba bliska, najczęściej dziecko, wnuk albo inny członek rodziny. Jednak przecież tysiące seniorów nie mają dzieci. Wielu żyje samotnie po śmierci współmałżonka. Inni mają dzieci mieszkające za granicą albo pozostające od lat bez kontaktu z rodziną. Są też osoby, których bliscy zwyczajnie nie będą zainteresowani zgłoszeniem potrzeby pomocy. Dodatkowo ustawodawca nie daje możliwości, by o objęcie usługami wspierającymi w ramach bonu samodzielnie występowała osoba zainteresowana. Ma być ona jedynie beneficjentem pomocy poprzez podpisanie zgody na procedowanie jej spraw przez zstępnego. Właśnie w przypadku osób, które potrzebują pomocy (Dzwonek), państwo powinno być najbardziej aktywne.

    Proszę powiedzieć, w jaki sposób rząd zamierza zwiększyć liczbę faktycznie dostępnych usług opiekuńczych i personelu, a nie tylko poprawić ich koordynację. Ilu seniorów objętych opieką długoterminową nie ma dzieci lub innych bliskich mogących pełnić funkcję opiekuna nieformalnego? Dziękuję. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia