10. kadencja, 68. posiedzenie, 1. dzień (05-11-2026)

2. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych oraz Komisji Obrony Narodowej o poselskim projekcie ustawy o Karcie Rodziny Mundurowej (druki nr 1964 i 3259).

Poseł Ryszard Wilk:

    Bardzo dziękuję.

    Szanowny Panie Marszałku! Państwo z ministerstwa! Panie i Panowie Posłowie! Na początku chcę podkreślić jedno. Żołnierze, policjanci, strażacy, funkcjonariusze SG i innych służb zasługują na najwyższy szacunek. To ludzie, którzy każdego dnia dbają o nasze bezpieczeństwo, często ryzykując własnym życiem i zdrowiem. I nie możemy zapominać o ich rodzinach - małżonkach, dzieciach - które również ponoszą konsekwencje tej służby. To nieobecność w święta, nieprzewidywalne godziny pracy, stres i obawa o powrót najbliższych do domu. Dobrze to znam, ponieważ wśród przyjaciół i rodziny mam osoby, które służą Rzeczypospolitej Polskiej, więc wiem, jak to wygląda w praktyce.

    Samą ideę Karty Rodziny Mundurowej można ocenić pozytywnie. Kierunek, żeby dostrzec wysiłek i go jakoś zgratyfikować, jest jak najbardziej słuszny. Natomiast jeśli chodzi o sposób, mam kilka pytań.

    Po pierwsze, czy najlepszą formą docenienia mundurowych jest tworzenie kolejnego systemu ulg i przywilejów? Czy nie lepiej zadbać o lepsze wynagrodzenia, wyposażenie, warunki służby i stabilność zatrudnienia, tak aby to sami funkcjonariusze i funkcjonariuszki mogli decydować, na co wydają swoje pieniądze, zamiast korzystać z katalogu zniżek ustalonego przez tę Izbę?

    Po drugie, koszty. Mówimy o ok. 50 mln zł w pierwszym roku i 40 mln rocznie w kolejnych latach. To nie są pieniądze, które wezmą się znikąd. Ktoś je musi wypracować, państwo je musi wcześniej pobrać w podatkach i MON czy MSWiA musi je skądś dokądś przesunąć. Nie ma tutaj za bardzo wpisanego uzasadnienia. Jeżeli byśmy np. tam wpisali czy ministerstwo by wpisało, że likwidujemy Polską Fundację Narodową, na którą wydaliśmy od 2024 r. już 70 mln zł, to by było zupełnie inne światło, które by padało na tę ustawę.

    Po trzecie, równość traktowania. Rozumiem szczególny charakter służby mundurowej, ale czy tworzenie kolejnych preferencji dla wybranych grup nie prowadzi nas w kierunku państwa, którym o poziomie wsparcia decyduje przynależność do określonej grupy zawodowej?

    Na końcu kwestia biurokracji. Jeżeli byśmy podnieśli żołnierzom uposażenia czy bardziej zadbali o to, żeby ich służba była stabilna, to oni sami by czuli się docenieni. A w tym przypadku mamy kolejną kartę, procedurę, obsługę administracyjną. I pytanie: Czy faktycznie potrzebujemy nowego systemu, żeby okazać wdzięczność ludziom, którym oczywiście się wdzięczność należy?

    Nie kwestionuję dobrych intencji autorów projektu, absolutnie. Doceniam to, że dostrzeżono sytuację rodzin mundurowych i rozszerzono zakres proponowanego wsparcia. To trzeba pochwalić. Ale pamiętajmy o jednej zasadzie: najlepszym sposobem okazania szacunku ludziom w mundurach jest zapewnienie im godnych warunków służby i godnego wynagrodzenia. Nie chciałbym, żebyśmy doszli do sytuacji, w której państwo nie potrafi odpowiednio wynagrodzić funkcjonariusza, ale w zamian oferuje mu kartę rabatową. Dziękuję bardzo. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia