10. kadencja, 68. posiedzenie, 2. dzień (06-11-2026)
22. punkt porządku dziennego:
Wniosek o wyrażenie wotum nieufności wobec Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Marcina Kierwińskiego (druki nr 3279 i 3320).
Poseł Paweł Hreniak:
Wysoka Izbo! Niestety trudno inaczej nazwać to, co przed chwilą usłyszeliśmy z ust przewodniczącego klubu, jak ściekiem. Naprawdę to, co dzisiaj usłyszeliśmy, było żenujące. (Oklaski)
(Głosy z sali: Uuu...)
(Poseł Agnieszka Pomaska: Ojej...)
Wysoka Izbo! Spróbuję do tego podejść na chłodno, mówiłem o tym w komisji. Ten wniosek nie jest efektem emocji, to jest chłodna ocena sposobu sprawowania urzędu przez ministra Kierwińskiego. Główny zarzut wobec niego brzmi następująco: Pod kierownictwem ministra Kierwińskiego Ministerstwo Spraw Wewnętrznych stało się narzędziem walki politycznej, walki z opozycją, z wolnymi mediami, z niezależnymi instytucjami, stowarzyszeniami i partiami opozycyjnymi. Ze wszystkimi, którzy w waszym mniemaniu zagrażają waszej władzy. To nie jest, Wysoka Izbo, polski standard. To jest standard białoruski i rosyjski. To tam, na Wschodzie, ministerstwa spraw wewnętrznych i bezpieczeństwa skupiają się przede wszystkim na przeciwnikach politycznych.
(Poseł Paweł Kowal: Coś od siebie powiedz.)
(Poseł Cezary Tomczyk: Jest szansa, żeby nie z kartki?)
I właśnie taki standard wprowadził do MSWiA minister Kierwiński.
To jest, panie ministrze, ruski standard. (Gwar na sali, dzwonek) Rzeczą skandaliczną jest, że dzieje się to w sytuacji realnego zagrożenia ze strony putinowskiej Rosji.
Minister Kierwiński swoimi działaniami podważa w tak trudnym momencie zaufanie obywateli do służb. Dziś w Polsce nie rządzi prawo zapisane w ustawach i konstytucji, lecz prawo silniejszego. Prawo takie, jak rozumie je Donald Tusk. Dowodem na to są wydarzenia wokół Trybunału Konstytucyjnego. I tu pojawiają się niezwykle ciężkie zarzuty. Mówi o nich m.in. pierwszy prezes Sądu Najwyższego. Dotyczą one zamachu stanu na konstytucyjny organ Rzeczypospolitej, Trybunał Konstytucyjny. Publicznie mówił, że osoby uczestniczące w tych działaniach popełniają przestępstwo zamachu stanu. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraża poważne zaniepokojenie obecnością dużych sił policyjnych i uniemożliwienie legalnemu kierownictwu wejście do budynku Trybunału Konstytucyjnego. Głos zabrali również m.in. przedstawiciele Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. W podobnym tonie wypowiada się prezes Naczelnej Rady Adwokackiej. Podobnie mówią konstytucjonaliści, m.in. prof. Piotrowski, prof. Grabowska, a nawet prof. Matczak. Minister Kierwiński i premier Tusk twierdzą, że istnieje poważne zagrożenie ze Wschodu. I tak jest.
Dlaczego więc w tym samym czasie, kiedy twierdzicie, że wzrost liczby działań na wschodzie staje się bardziej prawdopodobny, rozpoczynacie działania, które wywołują niepokój społeczny? Panie ministrze, to jest realizacja ruskiego scenariusza. Podpalacie dzisiaj Polskę ku uciesze Putina. Wczoraj na posiedzeniu komisji spraw wewnętrznych pytałem - ale niestety nie uzyskałem odpowiedzi - na jakiej podstawie Policja i minister Kierwiński twierdzą, że administratorem budynku nie jest prezes Bogdan Święczkowski. Wszystkie najważniejsze polskie sądy i trybunał twierdzą dokładnie co innego. Wy natomiast twierdzicie - i robicie to uparcie - że Bogdan Święczkowski nie jest administratorem budynku. Jeszcze raz powtórzę: Na jakiej podstawie Policja i minister Kierwiński tak twierdzą?
Jeżeli chodzi o wcześniejsze zarzuty, które kierowaliśmy wobec ministra Kierwińskiego, to wszystkie te zarzuty pozostają aktualne, choć po tym, co się wydarzyło, schodzą one na dalszy plan. Do nich również kilka słów trzeba dopowiedzieć. Chaos przy odbudowie po powodzi na Dolnym Śląsku, w tym sprawa rozkradzenia pomocy dla powodzian, braki w Centralnym Biurze Zwalczania Cyberprzestępczości, pomylenie województw przez RCB, nieudolność wobec dywersji rosyjskiej na kolei, fałszywe alarmy, projekty ustaw wychodzące z MSWiA, które w sposób bezpośredni uderzają w wolności demokratyczne, kompromitująca sprawa rosyjskiego szpiega Rubcowa - to wszystko pokazuje nieudolność resortu. Nie radzicie sobie, ponieważ zajmujecie się nie tym, czym należy.
Dziś obserwujemy działania, które odbieramy jako nękanie szeroko pojętej opozycji. Wszyscy obserwujemy podobno przypadkowe najścia na domy dziennikarzy i wejścia do mieszkań adwokatów, którzy bronią opozycjonistów, a już nagminne jest nękanie posłów opozycji na różne wymyślne sposoby. To wszystko przypomina lata 80.
Do katalogu zarzutów podobnych do tych związanych z Trybunałem Konstytucyjnym należy również dodać atak na Akademię Wymiaru Sprawiedliwości. Tu też widzimy działania Policji wpisujące się w ten sam schemat, który jest stosowany przy trybunale. Na urząd wprowadza się uzurpatora przy pomocy Policji kierowanej przez ministra Kierwińskiego. Nie liczą się przepisy prawa, liczy się tylko brutalna siła. Spory prawne pomiędzy podmiotami publicznymi mają być rozstrzygane przez sądy, a nie arbitralnie przez Policję i przez ministra Kierwińskiego. (Oklaski) A dokładnie tak się stało w akademii.
Podobnie zresztą jest w trybunale. To już nie jest demokracja, tylko to jest państwo policyjne. Przestaje mieć znaczenie to, kto ma rację zgodnie z przepisami (Dzwonek) prawa. Znaczenie ma dzisiaj to, kto ma tarcze i pały. To jest miara upadku państwa za rządów Tuska.
(Poseł Agnieszka Pomaska: Ale to wyście się za... przebierali.)
Wicemarszałek Monika Wielichowska:
Dziękuję bardzo, panie pośle.
Poseł Paweł Hreniak:
Dwa zdania, pani marszałek.
(Poseł Izabela Leszczyna: Ale czas się panu skończył.)
Suma tych zdarzeń, udokumentowana rola Policji w działaniach wokół organu konstytucyjnego, jakim jest Trybunał Konstytucyjny, czyni dalsze trwanie Marcina Kierwińskiego na stanowisku ministra zagrożeniem nie tylko dla bezpieczeństwa obywateli, lecz także dla samego porządku konstytucyjnego.
Wicemarszałek Monika Wielichowska:
Panie pośle, miały być dwa zdania.
Poseł Paweł Hreniak:
Dlatego klub Prawa i Sprawiedliwości będzie głosował za wyrażeniem wotum nieufności wobec ministra Marcina Kierwińskiego. (Oklaski)
(Głos z sali: Brawo!)
Przebieg posiedzenia