10. kadencja, 68. posiedzenie, 2. dzień (06-11-2026)

Oświadczenia.

Poseł Katarzyna Maria Piekarska (tekst niewygłoszony):

    Siła prawdy w obliczu nacisków. Lekcja odwagi od Nataszy Geldon i sędzi Anny Korwin-Piotrowskiej

    Współczesna przestrzeń publiczna rzadko bywa łaskawa dla tych, którzy decydują się mówić ˝nie˝ lub działać wbrew dominującym układom sił. Kiedy jednak na szali staje prawda - ta faktograficzna lub ta zapisana w literze prawa - potrzebne są jednostki zdolne do bezkompromisowego oporu. Postawy Nataszy Geldon i sędzi Anny Korwin-Piotrowskiej stanowią dowód na to, że niezłomność nie zależy od zajmowanego stanowiska, ale zależy od wewnętrznego kręgosłupa moralnego i gotowości do poniesienia konsekwencji swoich słów.

    Natasza Geldon: Odwaga świadka pod ostrzałem hejtu i medialnego wrzasku

    Głoszenie prawdy o wydarzeniach sprzed lat wymaga szczególnego rodzaju odporności psychicznej, zwłaszcza gdy dotyczy to osób u szczytu władzy. Natasza Geldon, decydując się na złożenie jawnych zeznań w głośnym procesie sądowym dotyczącym przeszłości głowy państwa, pokazała, czym jest bezkompromisowa odwaga cywilna.

    Stając przed sądem pod własnym nazwiskiem i odkrywając swoją twarz, zaryzykowała spokój osobisty w imię ujawnienia faktów. Reakcja machiny medialnej i politycznej była natychmiastowa - w przestrzeń publiczną rzucono wszelkie kalumnie, podjęto próby jej dyskredytacji, media tradycyjne i tzw. społecznościowe wypełniły się manipulacjami i fałszywymi oskarżeniami. W świecie, w którym świadek niewygodnej prawdy natychmiast staje się celem ataków, postawa Nataszy Geldon to rzadki przykład integralności. To przypomnienie, że prawda nie ma barw partyjnych i nie powinna być ukrywana ze strachu przed silniejszym przeciwnikiem.

    Sędzia Anna Korwin-Piotrowska: Na straży państwa prawa

    Podczas gdy w sądach rejonowych czy okręgowych walczy się o prawdę historyczną i fakty, w najwyższych organach państwa toczy się bój o prawdę konstytucyjną. Sędzia Anna Korwin-Piotrowska stała się symbolem instytucjonalnej odwagi w momencie głębokiego kryzysu ustrojowego.

    Jako wieloletnia sędzia i prezeska Stowarzyszenia Sędziów ˝Themis˝ wielokrotnie udowadniała, że nie boi się nacisków politycznych. Za czasów Zbigniewa Ziobry swoją bezkompromisowość w obronie prawdy przypłaciła utratą stanowiska. Teraz gdy sytuacja w Trybunale Konstytucyjnym osiągnęła punkt krytyczny, sędzia Korwin-Piotrowska podjęła bezprecedensowy, odważny krok: powołała się na przepisy prawa i najstarszy staż sędziowski i zawiesiła dotychczasowe kierownictwo TK, dążąc do przywrócenia tej instytucji obywatelom. Działając w warunkach ogromnej presji, otwartej konfrontacji z ośrodkiem prezydenckim oraz pod ostrzałem oskarżeń o ˝uzurpację˝, nie cofnęła się. Pokazała, że litera konstytucji oraz obowiązek ochrony praw i wolności obywatelskich stoją ponad strachem i polityczną kalkulacją.

    Wspólny mianownik: Kobiety, które nie dały się zastraszyć

    Choć obie te kobiety działają w zupełnie innych sferach i posługują się innymi narzędziami, łączy je ta sama fundamentalna cecha: odmowa milczenia i ulegania sile. Cechują je:

    - wierność faktom i zasadom w przypadku zarówno zeznań na sali rozpraw, jak i wydawania trudnych decyzji ustrojowych pod niewyobrażalną presją,

    - odporność na nienawiść, gdyż obie stały się celem zmasowanych ataków politycznych przybudówek i komentatorów, zachowując przy tym spokój i merytoryczną stanowczość,

    - obrona dobra wspólnego, bo działały z pełną świadomością, że stawka wykracza poza ich prywatny interes.

    Historia pokazuje, że systemy demokratyczne i praworządność są zdolne do przetrwania nie tylko dzięki przepisom prawa i procedurom. Demokracja istnieje tak długo, jak długo trwają przy niej ludzie, którzy mają odwagę to prawo uznawać i te procedury egzekwować. I mówić o tym głośno i wyraźnie bez względu na okoliczności.

    Postawy Nataszy Geldon i Anny Korwin-Piotrowskiej to inspirujący dowód na to, że we współczesnej Polsce kobiety potrafią stać się najsilniejszym filarem obrony prawdy i sprawiedliwości.

    Dwie jakże różne kobiety i odmienne okoliczności. Różni je wszystko: wiek, doświadczenie życiowe, wykształcenie, pozycja zawodowa i zajmowane stanowisko. Łączy jedno: odwaga w obronie prawdy.

    - W przypadku Nataszy Geldon - publiczne i imienne wystąpienie zwyczajnej kobiety, niepełniącej żadnych funkcji publicznych jako kluczowego świadka w procesie sądowym, którego stroną jest głowa państwa.

    - W przypadku sędzi Anny Korwin-Piotrowskiej - wieloletnia, udokumentowana postawa w obronie niezależności sądownictwa, odwołanie z funkcji prezesa sądu przez Ministerstwo Sprawiedliwości w 2017 r., wygrana przed ETPC oraz jej niedawne, stanowcze działania wokół sytuacji w Trybunale Konstytucyjnym.

    Złotymi zgłoskami w historii zapisały się wypowiedzi obu kobiet, w których wprost przedstawiły swoje motywacje, cele oraz powody, dla których zdecydowały się na tak bezkompromisowe kroki.

    Natasza Geldon: Prawda silniejsza niż strach przed konsekwencjami

    Podczas głośnego procesu cywilnego, w którym zeznawała jako kluczowy świadek w sprawie dotyczącej przeszłości urzędującego prezydenta, Natasza Geldon opisała moment, w którym zdecydowała się przerwać milczenie i opowiedzieć o sprawie najpierw dziennikarzom, a po roku złożyć zeznanie pod rygorem kary przed sądem. Zapytana przez sąd o to, jak zareagowała na niemoralną propozycję z przeszłości i dlaczego decyduje się o tym mówić publicznie po latach, wyjaśniła, że choć jako młoda dziewczyna bała się utraty pracy i nie zgłosiła sprawy przełożonym, to powrót do tych wydarzeń w momencie, gdy osoba ta zaczęła ubiegać się o najwyższe urzędy w państwie, stał się dla niej obowiązkiem wobec prawdy. A skoro dziennikarzom Karol Nawrocki już jako prezydent zarzucił kłamstwo, zdecydowała się ponieść wszelkie konsekwencje i otwarcie, bez względu na wszystko, po prostu powiedzieć prawdę o tym, czego była świadkiem.

    Sędzia Anna Korwin-Piotrowska: Obrona ładu konstytucyjnego

    W obliczu głębokiego kryzysu wokół Trybunału Konstytucyjnego, praktycznie pozbawionego przez lata rządów PiS i uległych PiS-owi prezydentów Dudy i Nawrockiego możliwości wykonywania swoich funkcji, sędzia Anna Korwin-Piotrowska podjęła bezprecedensową decyzję o zawieszeniu na miesiąc dotychczasowego kierownictwa Trybunału bezpośrednio odpowiedzialnego za paraliż konstytucyjnego organu państwa. Swoje intencje, cel oraz motywację wyjaśniła wprost w oficjalnym zarządzeniu. Powołując się na ˝stan wyższej konieczności konstytucyjnej˝, zadeklarowała: Kieruję pracami TK, dodając stanowczo: Wiem, jak to zrobić i wskazała, że jej celem jest wyłącznie usprawnienie pracy Trybunału Konstytucyjnego i wyjście z głębokiego kryzysu ustrojowego dla dobra obywateli.

    Słowa te znalazły się w oficjalnym zarządzeniu i wystąpieniu sędzi opublikowanym m.in. na stronach internetowych Trybunału Konstytucyjnego oraz przekazanym mediom 30-31 października 2026 r. Była to jej bezpośrednia odpowiedź na eskalację konfliktu polityczno-prawnego oraz nocne wydarzenia pod budynkiem trybunału.

    Te wypowiedzi - choć jedna padła na sali sądowej, a druga w formie oficjalnego zarządzenia - pokazują, że celem obu kobiet była odmowa przejścia obojętnie obok sytuacji, które uznały za głęboko niewłaściwe i naruszające elementarne zasady prawa i sprawiedliwości. Prawa, które w równym stopniu i w każdych okolicznościach powinno chronić każdego człowieka, i sprawiedliwości dostępnej wszystkim, nie tylko niektórym.

    Gdy bezprawie udaje rządy prawa

    Postawa tych nieugiętych kobiet każe także przypomnieć o tym, co się dzieje, gdy prawo obraca się przeciw ludziom i nie chroni ich, a wręcz przeciwnie - staje się narzędziem krzywdy, prześladowania i dyskryminacji. Tak właśnie pod rządami uzależnionego od religijnych fanatyków i cynicznych polityków działały prawo i Trybunał Konstytucyjny. Temu właśnie jednoznacznie, publicznie i głośno sprzeciwiły się tysiące kobiet jednoczących swój gniew i stawiających opór bezprawiu w ramach Ogólnopolskiego Strajku Kobiet. Bez względu na konsekwencje i grożące im instytucjonalne bezprawie - niektóre z protestujących kobiet straciły pracę tylko za ubranie się w dniu protestu w czarne ubrania wyrażające solidarność z protestującymi - kobiety wyszły na ulice przede wszystkim w proteście przeciwko drastycznemu ograniczeniu praw reprodukcyjnych, zapoczątkowanemu wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z października 2020 r. Wyrok ten uznał aborcję z przyczyn embriopatologicznych za niezgodną z konstytucją, co w praktyce oznaczało niemal całkowity zakaz legalnego przerywania ciąży w Polsce i skazywało kobiety na życie w strachu i pozbawienie fundamentalnego prawa człowieka - wolności samostanowienia i możliwości wyboru w kwestii życia.

    Z czasem sprzeciw wobec zaostrzenia prawa aborcyjnego przekształcił się w szerszy ruch społeczny. Kobiety (oraz wspierający je obywatele) protestowały również przeciwko:

    - naruszaniu praw człowieka i godności kobiet,

    - uprawomocnieniu władzy autorytarnej i upolitycznieniu sądów,

    - brakowi realnego wsparcia państwa dla osób z niepełnosprawnościami i ich rodzin,

    - łamaniu zasady świeckości państwa i silnemu wpływowi Kościoła na stanowienie prawa.

    Jeśli uważnie przyjrzymy się temu największemu od czasów pierwszej ˝Solidarności˝ ruchowi społecznemu, to dostrzeżemy istotę protestu zawartą w jednym z najbardziej poruszających i programowych cytatów, który rezonował na tysiącach transparentów i w przemówieniach:

    ˝Gdy państwo mnie nie chroni, mojej siostry będę bronić˝

    Cytat ten doskonale tłumaczy motywację protestujących. Wskazuje na poczucie głębokiego zawodu wobec instytucji państwowych, które zamiast gwarantować obywatelkom bezpieczeństwo, opiekę medyczną i wolność wyboru, postawiły je w sytuacji przymusu rodzenia. Wobec braku systemowego wsparcia jedyną odpowiedzią stały się solidarność i oddolna samoorganizacja.

    ˝Nigdy nie będziesz szła sama˝

    W tym miejscu spotykają się i są tożsame postawy Nataszy Geldon, sędzi Anny Korwin-Piotrowskiej i zjednoczonych w oporze przeciw bezprawiu kobiet ze Strajku. Dla każdej z nich wspólne i znaczące jest przekonanie i pragnienie, by prawo dawało głos i ukojenie ofiarom, a winnych krzywdy sprawiedliwie karało.

    Podzielając tę wiarę w wyższość prawa nad bezprawiem, jako kobieta, Polka, obywatelka i parlamentarzystka składam tym kobietom hołd i podziękowanie.


Przebieg posiedzenia