Odpowiedź na zapytanie nr 2570

w sprawie użycia gazu przez Policję wobec uczestników obywatelskiego protestu przeciwko masowej migracji w Świnoujściu

Odpowiadający: sekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Czesław Mroczek

Warszawa, 14-08-2025

Szanowny Panie Marszałku,

w odpowiedzi na zapytanie numer 2570 pana posła Dariusza Mateckiego w sprawie użycia gazu przez Policję wobec uczestników obywatelskiego protestu przeciwko masowej migracji w Świnoujściu, z uwzględnieniem stanowiska Komendy Głównej Policji, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

W dniu 26 czerwca 2025 r. uczestnicy „spontanicznego protestu kibiców Floty Świnoujście oraz mieszkańców regionu“ uniemożliwiali przejazd pojazdów przez przejście graniczne Świnoujście–Ahlbeck. Mając powyższe na uwadze, Policja w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego podjęła czynności legitymowania wobec osób, które mogły być sprawcami wykroczenia z art. 90 § 1 i art. 141 Kodeksu wykroczeń^[1]. Na widok funkcjonariuszy Policji ww. osoby zaczęły oddalać się, nie reagując na wezwania policjantów do zatrzymania się. W związku z powyższym wobec uczestników nieformalnego zgromadzenia zostało wydane polecenie do zachowania zgodnego z prawem, z uprzedzeniem o możliwości użycia środków przymusu bezpośredniego, w rozumieniu art. 11 i 34 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej^[2]. Z uwagi na fakt, że ww. polecenie zostało zignorowane, użyto ręcznego miotacza substancji obezwładniających. W następstwie użycia ww. środków nie odnotowano okoliczności wymienionych w art. 39 ust. 1 ustawy o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, które stanowią podstawę do udzielania kwalifikowanej pierwszej pomocy lub medycznych czynności ratunkowych. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ww. ustawy uprawniony samodzielnie podejmuje decyzję o użyciu lub wykorzystaniu środków przymusu bezpośredniego.

Informuję, że Prokuratura Rejonowa w Świnoujściu prowadzi postępowanie w sprawie o czyn z art. 222 § 1 i 226 § 1 i § 3 Kodeksu karnego^[3].

Jednocześnie należy wskazać, że Policja podejmuje interwencje wobec uczestników zgromadzeń w sytuacji podejrzenia naruszenia obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji^[4] do podstawowych zadań Policji należą m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych, a także wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Ponadto należy podkreślić, że niezależnie od wyrażonego w art. 57 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa do udziału w zgromadzeniu, udział w zgromadzeniu nie powinien kolidować z przepisami innych ustaw oraz naruszać praw innych osób, w szczególności przez zachowania wyczerpujące znamiona przestępstwa lub wykroczenia.

Z poważaniem

z up. Czesław Mroczek
Sekretarz Stanu
Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji

^[1] Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. 2025 poz. 734).

art. 90 § 1 – Kto tamuje lub utrudnia ruch na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, podlega karze grzywny do 500 złotych lub karze nagany.
art. 141 – Kto w miejscu publicznym umieszcza nieprzyzwoite ogłoszenie, napis lub rysunek albo używa słów nieprzyzwoitych, podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo karze nagany.

^[2] Ustawa z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. 2025 poz. 555):

art. 11 – Środków przymusu bezpośredniego można użyć lub wykorzystać je w przypadku konieczności podjęcia co najmniej jednego z następujących działań: (…) wyegzekwowania wymaganego prawem zachowania zgodnie z wydanym przez uprawnionego poleceniem; (…) przeciwdziałania naruszeniu porządku lub bezpieczeństwa publicznego (…).
art. 34 ust. 1 – Środków przymusu bezpośredniego można użyć po uprzednim bezskutecznym wezwaniu osoby do zachowania się zgodnego z prawem oraz po uprzedzeniu jej o zamiarze użycia tych środków.

^[3] Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. 2025 poz. 383):

art. 222 § 1 – Kto narusza nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej podczas lub w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 3.;
art. 226 § 1 – Kto znieważa funkcjonariusza publicznego lub osobę do pomocy mu przybraną, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
art. 226 § 3 – Kto publicznie znieważa lub poniża konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

^[4] Dz. U. 2025 poz. 636.