do ministra rodziny, pracy i polityki społecznej
w sprawie konieczności zwrotu przez przedsiębiorców środków przekazanych przez wojewódzkie urzędy pracy na podstawie przepisów ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Zgłaszający: Piotr Górnikiewicz
Data wpływu: 07-03-2024
Szanowna Pani Minister,
w odpowiedzi na interpelację z dnia 7 grudnia 2023 roku nr 8 (znak: DF-VI.059.2.2024.MS) w przedmiocie konieczności zwrotu przez przedsiębiorców środków przekazanych przez wojewódzkie urzędy pracy na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1327, z późn. zm.), dalej jako „ustawa COVID-19”, wskazano, iż „pracodawca mógł otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, przy czym przez te same tytuły wypłaty w odniesieniu do tych samych pracowników należy rozumieć wynagrodzenia oraz składki na ubezpieczenie społeczne niezależne od nazw miesięcy, za które są wypłacone, z maksymalnym limitem 3 miesięcy. Limit trzech miesięcy należy interpretować jako maksymalny i rozpatrywać łącznie. W przypadku uprzedniego skorzystania z pomocy w postaci zwolnienia w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne przez okres trzech miesięcy beneficjent nie mógł starać się o dofinansowanie do wynagrodzeń i składek ZUS na kolejne okresy. W przypadku skorzystania ze wsparcia ponad zakreślony limit, pobrane świadczenie traktowane jest jako nienależne. W konsekwencji beneficjent, który oprócz dofinansowania do wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne z FGŚP otrzymał również pomoc w postaci zwolnienia z opłacenia składek na ubezpieczenie społeczne, określoną w art. 31zo ustawy COVID-19, zobowiązany jest do jego zwrotu”.
Ponadto wskazano, iż z przytoczonym powyżej stanowiskiem koresponduje orzecznictwo sądów administracyjnych. Na poparcie powyższego twierdzenia przytoczono dwa orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych.
Mając powyższe na względzie, uprzejmie proszę o odpowiedź:
1. Czy ministerstwu znane jest orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do poruszonej w interpelacji problematyki interpretacji przepisów tzw. ustawy COVID-19?
W tym miejscu pragnę zauważyć, iż przywołany w odpowiedzi na interpretację m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 października 2021 roku (sygn. akt: I SA/Sz 513/21) został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2023 r. (sygn. akt: I GSK 105/22). Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu ww. wyroku NSA, jak również w innych wyrokach (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt: I GSK 251/22, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt: I GSK 284/22, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt: I GSK 28/22), nie pokrywa się ze stanowiskiem wyrażonym w odpowiedzi na interpretację.
2. Czy ministerstwo rozważy, po zapoznaniu się z przywołanym powyżej orzecznictwem – korzystnym skądinąd dla przedsiębiorców, zmianę stanowiska wyrażonego w przedmiotowej odpowiedzi na interpretację?
Poruszona w interpelacji i niniejszym zapytaniu problematyka jest istotna z punktu widzenia wielu przedsiębiorców, którzy skorzystali z pomocy w formie dofinansowań w oparciu o przepisy tzw. ustawy COVID-19.
Z poważaniem<