do ministra sprawiedliwości
w sprawie funkcjonariusza celnego skazanego prawomocnym wyrokiem przez Sąd Okręgowy w Lublinie
Zgłaszający: Małgorzata Gromadzka
Data wpływu: 14-06-2024
Warszawa, 14 czerwca 2024 r.
Pragnę zwrócić uwagę, że z moim biurem poselskim skontaktował się były funkcjonariusz celny, który nadal szuka sprawiedliwości w związku z niesłusznym skazaniem prawomocnym wyrokiem przez Sąd Okręgowy w Lublinie z dnia 23 lipca 2021 roku, sygnatura akt IV K 257/17, utrzymanym w mocy wyrokiem przez Sąd Apelacyjny w Lublinie z dnia 31 października 2023 roku, sygnatura akt II AKa 79/22.
W grudniu 2016 roku funkcjonariuszowi celnemu zostały przedstawione zarzuty dot. nieprawidłowości w odprawie towarów na granicy z Ukrainą. Automatycznie został zawieszony w wykonywaniu obowiązków służbowych, a po trzech miesiącach zwolniony ze służby. Wyrokiem z dnia 23.07.2021 roku, sygnatura akt: IV K 257/17 Sąd Okręgowy w Lublinie skazał ww. funkcjonariusza za czyn z art. 231 § 1 i § 2 K.k. w zb. z art. 271 § 1 i § 3 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. Obrońca funkcjonariusza złożył apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie do Sądu Apelacyjnego w Lublinie.
W trakcie trwania postępowania apelacyjnego obrońca złożył wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma nr 0601-IGG.5063.38.2022.2 z 16.01.2023 roku z-cy dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, które wskazuje, że funkcjonariusz celny, skazany za nieprawidłowości w odprawie towaru, wszystkie czynności wykonał prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Pismo, o którym mowa, zawiera szczegółową analizę wykonaną przez Dział Graniczny Izby Administracji Skarbowej w Lublinie. Nadmieniam, iż ww. dział posiada w zadaniach regulaminowych m.in. nadzór nad oddziałami celnymi granicznymi.
Wnikliwa analiza zawarta w ww. piśmie szczegółowo opisuje czynności dokonane przy odprawie pojazdu, wskazując jednoznacznie prawidłowość wszystkich wykonanych przez funkcjonariusza czynności. W/p dowód zaprzecza ustaleniom i wyrokowi Sądu Okręgowego w Lublinie, jakoby funkcjonariusz wykonał rewizję towaru. Dowód w sposób precyzyjny określa, że rewizja nie była wymagana, w związku z czym nie została przeprowadzona przez funkcjonariusza celnego, ponieważ funkcjonariusz nie miał obowiązku przeprowadzenia tej rewizji.
Cyt. z ww. pisma: „Reasumując, towar przewożony w dniu 27.05.2010 r. pojazdem (…) wg ww. zgłoszeń celnych nie był rewidowany, ponieważ nie wystąpiły żadne systemowe dyrektywy kontrolne ani inne skierowania własne rejestratora obligujące rewidenta (…) do przeprowadzenia rewizji. Rewident (…) wykonał jedynie czynności przedstawione w pkt 2a, dokonał wpisu w rejestrze pod poz. 175, potwierdzając przeprowadzenie tychże czynności zgodnie z obowiązującymi poleceniami”. Pomimo dostarczenia przedmiotowego dowodu, który potwierdza prawidłowe wykonanie czynności służbowych przez funkcjonariusza, a co za tym idzie, jego niewinności, Sąd Apelacyjny w Lublinie podtrzymał wyrok sądu I instancji. Złożony w sprawie dowód świadczący o niewinności funkcjonariusza nie został przez sąd wzięty pod uwagę przy wydawaniu wyroku. Sąd w ogóle nie odniósł się do tego dowodu w uzasadnieniu wyroku.
Dodatkowo sądy orzekające w tej sprawie dopuściły się niżej wymienionych rażących błędów i zaniedbań:
Błędy w ustaleniach mających wpływ na treść wyroku polegające na błędnym przyjęciu, że:
a) dowody dostarczone przez stronę ukraińską są wiarygodne pomimo, że:
z zeznań wszystkich świadków (między innymi szeregowych funkcjonariuszy celnych, naczelnika Urzędu Celnego w Zamościu, kierownika Oddziału Celnego w Hrebennem) wynika, że po stronie ukraińskiej dochodziło do rażących nieprawidłowości w zakresie odprawy towarów,
b) funkcjonariusz przeprowadził rewizję towaru pomimo, że:
rewizja towaru w rzeczywistości nie została przeprowadzona, gdyż przy tej odprawie towaru nie była wymagana, co znajduje potwierdzenie w piśmie z-cy dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 16.01.2023 r., które wskazuje, że nie wystąpiły żadne systemowe dyrektywy kontrolne ani inne skierowania obligujące funkcjonariusza do przeprowadzenia rewizji, dlatego jej nie przeprowadził.
Podnieść należy, że sąd okręgowy umorzył na mocy art. 17 § 1 pkt 6 K.p.k., postępowanie wobec innego oskarżonego przy tożsamym stanie faktycznym.
W związku z powyższym proszę o merytoryczną i jednoznaczną odpowiedź na poniższe pytania:
1. Dlaczego sąd nie wziął pod uwagę dowodu w postaci depozycji wszystkich świadków zeznających, że po stronie ukraińskiej dochodziło do nieprawidłowości w zakresie odprawy towarów – co świadczyło o braku wiarygodności dokumentów pozyskanych od strony ukraińskiej?
2. Dlaczego sąd nie wziął pod uwagę dowodu w postaci pisma z-cy dyrektora IAS w Lublinie z dnia 16 stycznia 2023 roku, które jednoznacznie wskazuje, że funkcjonariusz celny nie przeprowadził rewizji, bo nie był do niej zobligowany, a zatem wszystkie czynności wykonał prawidłowo?
3. Czy można skazać funkcjonariusza celnego za przeprowadzenie czynności, których w rzeczywistości nie dokonał, ponieważ nie były wymagane (postąpił zgodnie z obowiązującymi przepisami)?
4. Dlaczego i na jakiej podstawie sąd okręgowy zmienił kwalifikację prawną czynu w stosunku do innego funkcjonariusza celnego, którego to czyn odpowiada tożsamo czynowi zarzucanemu T. F.? W niniejszej sprawie w drodze per analogiam powinna być zastosowana ta sama podstawa prawna. Jeden funkcjonariusz został skazany, a w stosunku do drugiego oskarżonego postępowanie z uwagi na przedawnienie czynu zostało umorzone. Czy w obiegu prawnym mogą istnieć różne wyroki za te same czyny w tej samej sprawie?
Z poważaniem
Małgorzata Gromadzka