8. kadencja, 11. posiedzenie, 3. dzień (11-02-2016)

11. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Polityki Społecznej i Rodziny o rządowym projekcie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej Elżbieta Rafalska:

    Panie Marszałku! Pani Premier! Wysoka Izbo! Odpowiem na to pytanie, dlatego że ono dotyczy wzrostu dzietności, a ten wątek słabo pojawia się w naszej debacie. Przywołał pan przykład Niemiec, można odwołać się do innych stosowanych polityk rodzinnych, gdzie znaczący wzrost nakładów spowodował istotny wzrost wskaźnika dzietności. Nasze prognozy są oparte o dane Głównego Urzędu Statystycznego i mówią o dodatkowym wzroście - 278 tys. - urodzeń w ciągu 11 lat. Dlaczego, proszę państwa, przykład Niemiec jest kompletnie nietrafiony, jeżeli chodzi o odniesienie do Polski? Otóż Niemcy niezależnie od swojego statusu materialnego nie deklarują chęci posiadania większej ilości dzieci niż rzeczywiście posiadają. Po prostu nie chcą mieć więcej dzieci. W Polsce jest tzw. luka...

    (Poseł Grzegorz Schetyna: Po polsku powinna mówić.)

    ...między tym, co Polacy deklarują odnośnie do tego, ile chcieliby mieć dzieci, a tym, na ile się decydują. I gdy padają pytania, dlaczego rodzina z modelu 2+1, a my dążymy do modelu 2+2 bądź 2+3, nie decyduje się na powiększenie tej liczby, odpowiadają, że boją się utraty pracy. To się pojawia i to jest istotny czynnik, ale my też zmieniamy rynek pracy...

    (Poseł Małgorzata Kidawa-Błońska: Tak, to prawda.)

    ...i chcemy go od tych patologii (Dzwonek), od tych patologii które były, które go ukształtowały przez lata, uwolnić.

    (Głos z sali: Pani żartuje.)

    Istnieją również obawy, Wysoka Izbo, o pogorszenie stanu materialnego. Te obawy są uzasadnione, bo dochodowość polskich rodzin jest po prostu niska. Bierzemy to pod uwagę. W sytuacji gdy będzie to bodziec istotny, proszę państwa... bo gdyby to było świadczenie takie jak to, które obowiązuje przy świadczeniach rodzinnych, nie byłoby to wystarczającą zachętą, gdybyśmy mówili o tym, że to świadczenie będzie krótko wypłacane, a więc w tym wczesnym okresie, do 3, do 5 lat, to też byłoby to niewystarczające. Stąd nasza propozycja, która mówi o tym, że jest to wypłacane do 18. roku życia. Ja nie powiedziałam, że każde dziecko będzie miało wypłacane przez 18 lat, bo to zależy od tego, czy dotyczy to pierwszego czy drugiego dziecka, natomiast powiedziałam, że dla tych, którym będzie to wypłacane, kompleksowy koszt wynosi 108 tys. zł.

    Proszę państwa, obawy o dezaktywizację. Za każdym razem jak coś robimy dla rodziny, to wszyscy się strasznie boją, że matki przestaną pracować i że o niczym innym nie marzą, tylko żeby siedzieć w domu. Po pierwsze, nie siedzą w domu, tylko zajmując się dziećmi, ciężko pracują, czasami ciężej niż w pracy. (Oklaski) Po raz pierwszy dajemy matkom, w tym matkom rodzin wielodzietnych, absolutnie wybór.

    (Głos z sali: Nic nie dajemy.)

    Wybór. Wiele matek mówi: pani minister, stać mnie na żłobek, będzie mnie stać na opiekunkę, będzie mnie stać, żeby opłacić osobę dochodzącą, która zajmie się dzieckiem, wreszcie będę mogła pójść do pracy, przedtem mnie nie było stać. Inne matki mówią: mam czworo dzieci, najwyższa pora, żebym 2-3 lata zajęła się tymi dziećmi. I one mają prawo to zrobić, bo one są wtedy w domu potrzebne, ale to jest ich wybór. My za nie nie decydujemy.

    Proszę państwa, to jest impuls. Liczymy, że w polskich rodzinach będzie się rodziło więcej dzieci. Takiej polityki po prostu wcześniej nie było. Tu malkontenci mówią, że nic się nie zmieni, jeżeli chodzi o zakres dzietności. Proszę państwa, przespano te wszystkie lata. Ta demografia jest nieubłagana. Liczebność tych roczników, które już były, po prostu jest niezmieniona. Możemy liczyć na to, że w kolejnych będzie się rodziło więcej polskich dzieci. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia