8. kadencja, 11. posiedzenie, 3. dzień (11-02-2016)

11. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Polityki Społecznej i Rodziny o rządowym projekcie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej Elżbieta Rafalska:

    Panie Marszałku! Pani Premier! Wysoka Izbo! Pani poseł, bardzo dziękuję, bo to piękne słowa. Proszę państwa, przywracamy godność polskiej rodzinie. (Oklaski)

    (Poseł Magdalena Kochan: A kto jej zabrał tę godność?)

    11 mld zł adresowanych do rodzin wiejskich, 23 mld w skali roku - to pozwoli podnieść się polskim rodzinom, o których zapomniano naprawdę przez ten czas. To jest bardzo ważne dla tych rodzin.

    Ale, proszę państwa, odpowiem na pytanie, bo ono też się często w dyskusji pojawia. Dotyczy ono tego artykułu związanego z marnotrawieniem. Zawsze jest taki dylemat. My od początku mówiliśmy, proszę państwa, że wierzymy w autonomię. Rodzina musi być niezależna, ale zdarzają się różne życiowe sytuacje. Wiedzą o tym pracownicy pomocy społecznej. Jest część rodzin dysfunkcyjnych, objętych wsparciem pracowników socjalnych. Sytuacje są różne. Zastosowaliśmy taki artykuł, taki zapis, który, proszę państwa, obowiązuje od 2004 r. W maju będzie 12 lat obowiązywania tego przepisu. To absolutnie nic nowego. Mówimy tak: Jeżeli zdarzy się taka sytuacja - nie określamy, nie ustalamy tego katalogu, bo byłoby to trudne, nawet niemożliwe - jeżeli zdarzy się coś niepokojącego, to można 500 zł, część tych środków albo całość tych środków zamienić na pomoc rzeczową - wielokrotnie o tym mówiłam - nie wiem, na przybory szkolne, podręczniki, zakup odzieży bądź usługi, np. na opłacenie żłobka, przedszkola, jakichś zajęć dodatkowych, których dziecko potrzebuje. Zrobi to pracownik socjalny po przeprowadzeniu skróconego wywiadu środowiskowego, podejmie decyzję o tym. Skąd będziemy o tym wiedzieć? Czasami szkoła zauważy, powie, że coś jest nie tak, że dziecko nie ma przyborów, nie ma podręczników, że jest zaniedbane.

    (Poseł Krystyna Szumilas: Podręczniki są bezpłatne.)

    Gdybyśmy nie mieli tego awaryjnego, tak to nazywam, wyjścia, nie mielibyśmy miejsca na tę interwencję. Jak były prowadzone konsultacje, a były to naprawdę szerokie konsultacje i wcale niełatwe... To nie jest proste, pojechać w region, gdzie są pracownicy socjalni, którzy mówią: Przez lata z nami nikt tak nie rozmawiał. I wtedy pytałam pracowników socjalnych, pracowników świadczeń rodzinnych, którzy zajmują się obsługą tego: Jak często stosowaliście państwo ten artykuł o marnotrawieniu? Zawsze słyszałam: Absolutnie w ostatecznych sytuacjach. Ale jest on potrzebny. Nie rezygnujcie z niego, bo w razie czego jest ta możliwość. Żadna rodzina nie powinna się po prostu tego artykułu obawiać. Zapewniam o tym państwa. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia