8. kadencja, 12. posiedzenie, 3. dzień (26-02-2016)

Oświadczenia.

Poseł Rafał Wójcikowski:

    Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Swoje oświadczenie wygłaszam z okazji 250. rocznicy śmierci naszego króla Stanisława Leszczyńskiego. To ważna postać w naszej historii - jedyny król Polski, który był nim dwukrotnie przez okres 3 do 4 lat, jedyny król, który w XVIII w., nieudolnie, bo nieudolnie, ale próbował przywrócić świetność Rzeczypospolitej. Król bardzo kontrowersyjny, bo z jednej strony gorliwy katolik, który codziennie uczestniczył, jak donoszą źródła historyczne, we mszy świętej, ale z drugiej strony, jak to bywało w XVIII w., wolnomularz. Mecenas sztuki, książę lotaryński, który swoją politykę wiązał przede wszystkim z Francją, który przy pomocy Francji próbował wzmocnić Rzeczpospolitą i którego panowanie przypadło na okres wojny północnej. Niestety, siła złego na jednego - Sasi byli potężniejsi, mieli potężniejszych sprzymierzeńców i to skutkowało tym, że król zmuszony był dosyć krótko sprawować rządy, i to jeszcze z dosyć długą przerwą.

    Ponieważ jest to 250. rocznica śmierci, warto jednak przypomnieć tę postać. Warto przypomnieć okres upadku Rzeczypospolitej i podzielić się refleksją, że czasami nawet postacie, które mają dobre zamiary, które mają dobre intencje, prawowici władcy mogą nie sprostać sile złego, sile obcych interwencji, sile obcych mocarstw. I nasza historia jest również historią tego, że nie jesteśmy w stanie czasami poradzić sobie i obronić własnej suwerenności. Nie jesteśmy w stanie obronić własnej suwerenności, kiedy otoczenie geopolityczne jest wybitnie niesprzyjające.

    Król Stanisław Leszczyński zmarł śmiercią tragiczną w wieku sędziwym. Był to chyba władca, który, jako książę lotaryński, dożył najbardziej sędziwego wieku w historii Polski. Tragiczną śmierć spowodowało to, że ogrzewał się przy kominku, zapaliło się od żaru jego ubranie i przez okres prawie trzech tygodni konał w bólu i cierpieniu. Niektóre źródła podają, że to konanie w cierpieniu było swoistą ekspiacją, swoistym odkupieniem spraw związanych właśnie z przynależnością do wolnomularzy. I można mieć nadzieję, że zmarł w opinii świętości, w opinii nawrócenia i pojednania. Tak jak powiedziałem, był gorliwym katolikiem z jednej strony i gorliwym wolnomularzem z drugiej.

    Wydaje się, że taka rocznica jest de facto ważna, bo to według mnie ostatni prawdziwy polski król, którego nie cechowała służalczość wobec przyszłych zaborców, potencjalnych zaborców, tylko właśnie patriotyzm i przekonanie o wadze polskiej racji stanu. Należałoby pamiętać o tym, że 24 lutego obchodziliśmy 250. rocznicę śmierci tego trochę zapomnianego króla Polski, z którego postacią bardzo rzadko można się zetknąć, jeżeli chodzi o poczty królów polskich, bardzo rzadko się ją wymienia, jest trochę zapomniana. Zdecydowałem się na takie historycznej natury oświadczenie sejmowe, aby przypomnieć tę postać, pochylić się nad tą rocznicą i nad tą postacią i abyśmy pamiętali również o takich postaciach naszej historii. Dziękuję bardzo. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia