8. kadencja, 13. posiedzenie, 2. dzień (10-03-2016)
16. punkt porządku dziennego:
Przedstawione przez Radę Ministrów ˝Sprawozdanie z realizacji Krajowego Programu Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie na lata 2014-2020 za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 r.˝ (druk nr 178) wraz ze stanowiskiem Komisji Polityki Społecznej i Rodziny (druk nr 268).
Poseł Elżbieta Stępień:
Panie Marszałku! Pani Minister! Wysoka Izbo! Mam dzisiaj naprawdę ogromny komfort, bo wygłaszam oświadczenie z ramienia Nowoczesnej o sprawie ponad podziałami politycznymi. Jednym z elementów służących do zobrazowania jej skali jest przedstawiany corocznie przez Radę Ministrów Krajowy Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie. De facto niniejsze sprawozdanie za 2014 r. niełatwo jest odnieść do lat poprzednich z jednej prostej przyczyny, a w zasadzie z dwóch powodów. Po pierwsze, nie możemy odnieść go do lat poprzednich, gdyż formularz z 2014 r. uległ modyfikacji i został rozszerzony, a po drugie, przedstawia sytuację tylko spraw zgłoszonych i monitorowanych przez instytucje. Dlatego odnoszenie się do statystyk w tym momencie nie jest miarodajne. Dopiero sprawozdanie za 2015 r. można poddać głębszej analizie porównawczej.
Cieszy fakt, że Krajowy Program Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie jest punktem wyjścia do strategii w walce z przemocą w rodzinach, bo wskazuje na cztery punkty, cztery obszary działania, które zostały wymienione przez przedmówców. Powtórzę je po raz kolejny, są to mianowicie: profilaktyka i edukacja, ochrona osób dotkniętych przemocą w rodzinie i pomoc dla nich, oddziaływanie na osoby stosujące przemoc w rodzinie, jak również podnoszenie kompetencji służb i przedstawicieli podmiotów realizujących działania z zakresu przeciwdziałania przemocy w rodzinie.
Przemoc w rodzinie musi wydostać się z obszaru obojętności społecznej, bo nie dotyczy wyłącznie marginesu społecznego, ale dotyczy również tych dobrych rodzin. Im większa niezgoda społeczna na przemoc, tym mniej jest ofiar przemocy. Dlatego potrzebujemy podjąć kwestie dotyczące kooperujących ze sobą pracowników pomocy społecznej, zakładów pracy, Policji, szkół, ośrodków zdrowia, wymiaru sprawiedliwości i znajomych z bliskiego otoczenia, kwestie dotyczące doprowadzenia do sytuacji rzeczywistego wykonywania postanowień sądów o separacji sprawcy od jego ofiary - sprawcę trzeba usunąć z domu, a nie ewakuować rodzinę, kwestie dotyczące również zmian zasad funkcjonowania instytucji z biurokratycznej i kontrolnej na interwencyjną, doradczą i wspierającą rodzinę, kwestie dotyczące wprowadzenia systemu weryfikacji kandydatów do pracy, nie tylko pod kątem kwalifikacji, ale również pod kątem predyspozycji, bo zauważmy, że to są zawody z misją, i kwestie dotyczące rozszerzenia oferty wspomagania rodzin pod kątem ich aktualności, tj. uzależnień od Internetu, hazardu, narkotyków, seksu, alkoholu, hejtu, ale również pod kątem wsparcia dla rodzin rozbitych i pozostających bez pracy. Jest to możliwe dzięki zwiększeniu zatrudnienia w placówkach interwencyjnych. Właśnie, wspomnę po raz kolejny - asystenci rodziny z misją, psycholodzy, psychoterapeuci, socjoterapeuci. Kolejny punkt to opracowywanie przez samorządy rocznych lub wieloletnich programów przeciwdziałania przemocy w rodzinie, kolejny punkt - zwiększenie przez samorządy lokalnych działań profilaktycznych skierowanych głównie do dzieci i młodzieży. Kolejna sprawa to zespoły interdyscyplinarne z powołanym koordynatorem, który posiada narzędzia prawne do prowadzenia rzeczywistej polityki wsparcia rodzin, idąc dalej, ułatwienie współpracy sądów z realizującymi programy edukacyjno-korekcyjne dla sprawców przemocy i doświadczających przemocy, dalej, rozwijanie programów psychologiczno-terapeutycznych dla sprawców i ofiar przemocy w rodzinie, monitorowanie postępów działań np. przez superwizorów, z taką większą chęcią. Kolejny punkt to ujednolicenie rozproszonych aktów prawnych w jednolity tekst, kwerenda zapisów ustawowych pod kątem ich rzeczywistej skuteczności, przydatności na podstawie doświadczenia zawodowego (Dzwonek) pracowników placówek interwencyjnych, opiekuńczych i wychowawczych.
Walka z przemocą w rodzinie musi być intensywniejsza, skuteczniejsza, ponadto od lat kolejne rządy próbują sobie skutecznie poradzić z tym problemem. Pokażmy, że my możemy zrobić to skutecznie, bo jest to możliwe. Dlatego Nowoczesna przyjmuje i akceptuje realizację niniejszego sprawozdania za 2014 r. Dziękuję. (Oklaski)
Przebieg posiedzenia