8. kadencja, 14. posiedzenie, 2. dzień (17-03-2016)

18. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Nadzwyczajnej o uchwale Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy (druki nr 320 i 335).

Poseł Elżbieta Stępień:

    Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Sprawy, które dotyczą dobra dziecka, mają w polityce prorodzinnej państwa charakter nadrzędny. Dziecko ma mieć zapewnione poczucie bezpieczeństwa, przynależności i miłości. Rodzina biologiczna ma to zadanie wypełniać, choć nie zawsze to robi. Dlatego istotą naszego działania jest robić wszystko, co tylko możliwe, by wsparcie uzyskała. Wypełnienie roli rodzicielskiej w rodzinach dysfunkcyjnych nie jest łatwe i wymaga niezbędnych narzędzi w postaci koordynowania systemowego wsparcia sprawowania rodzicielskiego obowiązku, bo gra rozgrywa się o najwyższą stawkę: dobro dziecka. I stąd cieszą mnie słowa moich przedmówców, którzy mówią o asystentach rodziny, których od samego początku jestem zwolennikiem, że naprawdę robią dobrą robotę. Pod jednym warunkiem: asystent rodziny z misją, absolutnie.

    Wprowadzenie zmian zapisów legislacyjnych ma na celu ograniczenie do minimum ewentualności popełnienia błędów w odebraniu rodzicom dzieci i maksymalne zaangażowanie odpowiednich ośrodków pomocowych we wzmocnienie wypełniania obowiązku wychowawczego wobec dziecka przez rodziców biologicznych.

    Nowoczesna popiera wprowadzone zmiany, których celem jest eliminowanie wszelkich wątpliwości co do interpretacji zapisów legislacyjnych, mających w konsekwencji wpływ na decyzje o umieszczeniu dziecka w pieczy zastępczej. Ochrona dzieci i ich dobro powinny przyświecać każdemu, kto jest odpowiedzialny w pełnieniu swych obowiązków zawodowych w służbie społecznej, i jest to sprawa bezdyskusyjna.

    Choć nie udało się wypracować idealnego, modelowego rozwiązania problemów, które niesie wypełnianie i sprawowanie roli wychowawczej przez rodziców, to należy z pełną determinacją poszukiwać takich rozwiązań, bo ostatecznie beneficjentem tej pomocy nie są politycy, ale są nimi dzieci.

    Rola państwa nie powinna ograniczać się do populistycznych działań i populistycznych haseł, ale autentycznej chęci poszukiwania wszelkich możliwości wspierania rodzin, bo szkód na tej płaszczyźnie nie da się wycenić, a szkody te są nie do odrobienia w perspektywie pokoleniowej. To jest właściwie miara naszej wspólnej politycznej odpowiedzialności wobec społeczeństwa nie tylko dziś, ale i jutra. Dziękuję. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia