8. kadencja, 15. posiedzenie, 1. dzień (30-03-2016)

Oświadczenia.

Poseł Jacek Kurzępa:

    Panie Marszałku! Panie, Panowie Posłowie! Jesteśmy w sekwencji poświątecznej. Domyka się Wielki Tydzień różnymi naszymi refleksjami dotyczącymi kwestii sacrum, ale z natury rzeczy przemykamy już w stronę nieznośnej codzienności. Wiele spraw w niej nas irytuje, nie zadawala, wyraźnie wprawia w zakłopotanie. To poczucie z reguły potęguje fakt, że wiele w tego typu sprawach zależy od nas, ludzi będących po obu stronach społecznej relacji.

    Być może oczekujecie jakiegoś konkretu po tej preambule. Konkret jest taki. Opowiem wam o małżeństwie. Byli ze sobą blisko 56 lat - takie cudowne, trwałe małżeństwo. Znacie takie, gdy ledwo widoczny gest, dyskretne spojrzenie wystarczało, gdyż oboje rozumieli się w lot. Przesmaczne gesty troskliwości, opiekuńczości wtedy, gdy jej czy jemu zdrowia czy sił nie starczało. I niekiedy oznaki zniecierpliwienia i starczej złośliwości, które szybko zastępowały ciepłe przeprosiny i zdystansowana wyrozumiałość. Niestety życie czasami się kończy, pozostawia nieznośną pustkę. O nich na mieście się mówiło. Byli w miasteczku znani, poważani, respektowani. I wtedy gdy ona jeszcze niewystarczająco go pożegnała, dostaje pismo z instytucji, zresztą adresowane przez mieszkankę tej samej ulicy, która przecież od lat znała tę rodzinę, celem szybkiego załatwienia formalności żałobno-ubezpieczeniowych. Pismo bezduszne, bezosobowe, trafiające do rąk 85-letniej niewiasty w żałobie, która nie wygasiła w sobie jeszcze wieczornego zwyczaju nasłuchiwania, czy on śpi, czy oddycha, kobiety, która robiąc popołudniową herbatę, z wprawą wieloletniego rytuału nadal wyciąga dwie szklanki, a przecież dziś już nie trzeba. Instytucjonalna pospieszność, sprawność jak się patrzy, zdehumanizowana, wyprana z empatii i jakiegokolwiek zważania na stosowność czy niestosowność procedur. One dominują, zasłaniają twoją, urzędniku, lekarzu, nauczycielu, człowieku, twarz. O co zatem proszę? Do czego zmierzam? Czego od was i od siebie wymagam? Proszę o większą troskliwość i wrażliwość wzajemną. Zachęcam do wyjścia z gorsetu rozmaitych procedur, algorytmów działań i organizacyjnej sprawności na rzecz większej empatii, antycypacji, przewidywania tego, co stanie się za moim udziałem, wreszcie uznania, że odpowiedzialność za to, co mam w pobliżu, w zakresie mojego wzroku i ramion, powinna obejmować także odpowiedzialność rozumu i serca. Chyba tak lepiej. Chyba tak należy.

Przebieg posiedzenia