8. kadencja, 15. posiedzenie, 2. dzień (31-03-2016)

Oświadczenia.

Poseł Krzysztof Głuchowski:

    Dziękuję.

    Pani Marszałek! Wysoka Izbo! W niniejszym oświadczeniu chcę zwrócić uwagę na problem małoletnich ofiar II wojny światowej i okresu powojennego, tzw. dzieci wojny. Problem ten do dzisiaj pozostaje prawnie nieuregulowany. W trakcie mojej pracy parlamentarnej zapoznałem się z dwoma takimi przypadkami: pani Marianny Podgórskiej i pana Stanisława Kopcia, osób, które potrzebują pomocy w tych sprawach.

    Pani Marianna Podgórska z domu Prażma urodziła się 5 lipca 1942 r. we wsi Budziska, powiat łukowski. Jej życiorys jest tragiczny. Jako 2-miesięczne niemowlę w dniu 28 września 1942 r. była poddana egzekucji razem z 26 mieszkańcami wsi Budziska i Krzówki. Cudem uniknęła śmierci. Zaraz potem straciła oboje rodziców: ojciec Wacław został aresztowany i zamordowany w 1942 r. w niemieckim obozie koncentracyjnym Majdanek w Lublinie, matka Bogusława zmarła 25 kwietnia 1945 r. Jako 3-letnie dziecko pani Marianna Podgórska została sierotą. Od tej pory była zdana wyłącznie na siebie i życzliwość innych ludzi. Powyższe wydarzenia spowodowały, że jej dzieciństwo, młodość i dalsze życie stały się bardzo trudne. W krótkim czasie utraciła rodziców, dzieciństwo, zdrowie i możliwość normalnego życia.

    Aktualnie pani Marianna ma 74 lata, jest schorowana i potrzebuje opieki medycznej. Miesięczne dochody, jakie otrzymuje, kształtują się na poziomie najniższej emerytury. Pomimo tak wielu przykrych doświadczeń pani Marianna Podgórska nie jest kombatantem, lecz osobą, do której stosuje się przepisy ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach. Podnoszę, że wielokrotne starania pani Marianny o uzyskanie zadośćuczynienia za traumatyczne przeżycia z okresu II wojny światowej nie zostały zrealizowane.

    Pan Stanisław Kopeć, urodzony w 1940 r., stracił ojca, gdy miał zaledwie 6 miesięcy. Ojciec pana Stanisława, również Stanisław, był uwięziony i w konsekwencji zamordowany przez Niemców. Od chwili uwięzienia i śmierci ojca pan Stanisław Kopeć nie miał już normalnego dzieciństwa i życia. Jego rodzina była poddawana represjom wojennym i powojennym na skutek zaangażowania jego rodziny w walkę o wolną i suwerenną Polskę.

    Pan Stanisław Kopeć, mimo traumatycznych doświadczeń, trudnego dzieciństwa i młodości nie spotkał się z życzliwością władz w sprawie starań o zadośćuczynienie. Obecnie jest w trudnej sytuacji zdrowotnej i materialnej. Utrzymuje się z najniższej emerytury, co na pewno nie wystarcza na godne życie, leczenie i utrzymanie.

    Zwracam się zatem z pytaniem do Wysokiej Izby, czy w świetle przedstawionych przeze mnie faktów pani Marianna Podgórska i pan Stanisław Kopeć oraz inne osoby znajdujące się w podobnej sytuacji mogą liczyć na opiekę i pomoc państwa polskiego. Moim zdaniem tak, bowiem przyszedł najwyższy czas, aby pochylić się również nad tymi problemami. Dziękuję bardzo. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia