8. kadencja, 16. posiedzenie, 1. dzień (12-04-2016)

Oświadczenia.

Poseł Jacek Kurzępa:

    Pani Marszałek! Szanowne Panie Posłanki! Panowie Posłowie! Rodacy! Wybaczać czy nie wybaczać, o co w tym wszystkim chodzi? Dwa dni temu podczas uroczystości smoleńskich na Krakowskim Przedmieściu usłyszeliśmy dwa wystąpienia zachęcające do odtwarzania wspólnoty narodu oraz tworzenia więzi między nami Polakami pomimo złych doświadczeń z roku 2010 związanych z samą katastrofą smoleńską i jej wyjaśnianiem.

    To nie jest tak, że prezydencka refleksja jest osadzona w innym paradygmacie niż to, co mówił prezes Kaczyński. Żadna z tych wypowiedzi nie ignoruje poczucia bólu, cierpienia rodzin i tej części społeczeństwa, dla której katastrofa smoleńska ma bardziej charakter planowanego działania, czyli zamachu, a nie fatalnego zrządzenia losu. Polska bowiem i Polacy wyraźnie podzielili się w tej kwestii na tych, którzy podzielają przekonanie o zamachu, i na tych, którzy uznają, że była to fatalna w skutkach, ale jednak katastrofa. Podział ten jest faktem i ci, którzy są jego uczestnikami, czyli my, muszą w imię myślenia o przyszłości narodu i trwałości ojczyzny podjąć się trudu odtworzenia czy może stworzenia na nowo więzi między nami Polakami. Jak dotąd kierujemy się gorącą emocjonalnością, znów okopujemy się na szańcach wrogości i nieprzejednania. Znamy to nie od wczoraj. Doszliśmy do jesiennego przesilenia wyborczego.

    Dziś pan prezydent Duda i PiS mają w rękach klucz do przyszłości Polski. Co z nią zrobimy? To nasza odpowiedzialność również w sensie moralnym, społecznym, narodowościowotwórczym. Jak się zachować wobec tej niemałej części Polaków, których sprawa Smoleńska nie rusza lub przez których interpretowana jest diametralnie odmiennie, niż my to robimy? Myślę, że należy pokazać, a ufam, że to jest możliwe, nagie fakty, bez żadnej interpretacji którejkolwiek z centrali zjednoczonej prawicy o wydarzeniach z 10 kwietnia 2010 r. Nie podejmujmy prób interpretowania oczywistości - wzywam i żądam - tylko fakty, tylko prawda, żadnych komentarzy jajogłowych i politruków, żadnej nachalnej propagandy.Naród bez względu na tę prawdę musi się z nią skonfrontować, zobaczyć ją w całej bezradnej i bezprzymiotnikowej nagości i dopiero wtedy podjąć decyzję, co z nią zrobić. Zignorować i udawać, że jej nie ma? Dostrzegać, zamykać się w nienawiści i zemście? Dostrzegać, osądzać winnych i wyprowadzać wnioski, by żyć dalej i być razem? Co z tym zrobimy, ja z PiS-u i ty z PO, ja partyjny i ty wolny od myślenia partyjnego, ja Polak i ty Polka? Politycy mają nam to nakazać, czy raczej sami musimy do tego dojrzeć, by dostrzec w obliczu rodaka oblicze twojego narodu? (Oklaski)

Przebieg posiedzenia