8. kadencja, 16. posiedzenie, 1. dzień (12-04-2016)

7. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Polityki Społecznej i Rodziny oraz Komisji Spraw Zagranicznych o rządowym projekcie ustawy o ratyfikacji Porozumienia o zabezpieczeniu społecznym między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Quebecu, podpisanego w Quebecu dnia 3 czerwca 2015 r. (druki nr 337 i 384).

Poseł Kornelia Wróblewska:

    Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu klubu Nowoczesna mam przyjemność odnieść się do proponowanej ustawy o ratyfikacji Porozumienia o zabezpieczeniu społecznym między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Quebecu, podpisanego w Quebecu dnia 3 czerwca 2015 r.

    W ferworze walki o wzrost słupków w sondażach często zapominamy, po co tu jesteśmy. Zapominamy, że każdą decyzję powinno się rozpatrywać na chłodno, w oderwaniu od politycznych i osobistych sympatii czy też antypatii. Dlatego dużym zaskoczeniem było dla mnie pierwsze czytanie tego projektu w Komisji Polityki Społecznej i Rodziny, bo wszyscy jednogłośnie poparli przygotowaną ustawę. I trzeba jasno przyznać, że omawiana zmiana, czyli rządowy projekt ustawy ratyfikującej to porozumienie, jest rzeczywiście dobrą zmianą.

    By przybliżyć Polakom, o co chodzi, pozwolę sobie na krótkie streszczenie uzasadnienia. Otóż porozumienie między rządem Rzeczypospolitej Polskiej a rządem Quebecu jest rozwinięciem umowy z 2009 r. o zabezpieczeniu społecznym między Rzecząpospolitą Polską a Kanadą dotyczącej umożliwienia nabywania praw do polskich i kanadyjskich świadczeń z zakresu emerytur, rent z tytułu niezdolności do pracy, wypadków przy pracy lub chorób zawodowych oraz jednorazowych odszkodowań w wyżej wymienionych sytuacjach, rent rodzinnych i zasiłków pogrzebowych. Jest ona dla Polonii zamieszkałej w Kanadzie, jak i dla osób mieszkających w Polsce, ale posiadających okresy ubezpieczenia przebyte w Kanadzie podstawą prawną umożliwiającą nabywanie prawa do polskich i kanadyjskich świadczeń.

    Jednakże ustawodawca, tworząc tamtą umowę, nie uwzględnił ważnej rzeczy. Największa i druga pod względem liczby ludności prowincja Kanady - Quebec posiada własny system zabezpieczenia społecznego, którego podstawą jest plan emerytalno-rentowy Quebecu. Co to oznacza w praktyce? To, że umowa polsko-kanadyjska nie dotyczy mieszkańców prowincji Quebec.

    Władze kanadyjskie w trakcie negocjacji umowy wielokrotnie zwracały uwagę na fakt istnienia w Quebecu odrębnego systemu i konieczności zawarcia bezpośrednio z tamtejszym rządem analogicznej umowy. Dzięki temu w pierwotnej umowie istnieje art. 27, który gwarantuje możliwość zawierania przez rząd RP umów z poszczególnymi prowincjami Kanady. Nad taką właśnie umową procedujemy dzisiaj.

    Ratyfikacja tego porozumienia jest niezmiernie istotna zarówno dla Polaków zamieszkujących Kanadę, jak i dla Kanadyjczyków mieszkających w Polsce. Na tę chwilę, jeżeli chodzi o zabezpieczenie społeczne, mamy uregulowaną sytuację ze Stanami Zjednoczonymi, Australią, Ukrainą, Macedonią, Mołdawią, krajami dawnej Jugosławii niebędącymi częścią Unii Europejskiej ani Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Już niebawem, bo od momentu wejścia w życie tej umowy, do wymienionych państw dołączy cała Kanada. To kolejny krok w dobrą stronę, będący długotrwałym procesem, sztafetą kolejnych rządów mającą na celu wsparcie Polaków poza granicami kraju.

    Jednakże to nie koniec. Jest wiele państw, dla których nie ma odpowiednich umów międzynarodowych, mimo licznej Polonii, która również potrzebuje naszego wsparcia. Mam nadzieję, że to początek dobrych zmian dla naszych rodaków zamieszkujących na obczyźnie.

    Kończąc tę pozytywną opinię na temat ustawy ratyfikującej porozumienie między rządem RP i rządem Quebecu, informuję, że Nowoczesna poprze ten dokument. Dziękuję bardzo. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia