8. kadencja, 16. posiedzenie, 2. dzień (13-04-2016)

Oświadczenia.

Poseł Teresa Hałas:

    Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Szanowni Państwo! Wygłoszenie tego oświadczenia jestem winna ludziom cudem ocalonym spod siekier i wideł ukraińskich nacjonalistów zgrupowanych w Ukraińskiej Powstańczej Armii i SS Galizien, którzy bestialsko i bezlitośnie mordowali Polaków, począwszy od dziecka w kołysce, do starca nad grobem. Mimo upływu tak wielu lat ich pamięć wciąż niesie tamte krwawe dni i czerwone noce rozświetlone pożogą ludzkich ciał, domostw, zagród i kościołów. To ta pamięć niosła milczącą krzywdę przez te wszystkie lata.

    Co może czuć upokorzony człowiek? Więcej, jak z tak wielkim obciążeniem może żyć rozłączony pokrzywdzony naród? Jak wreszcie nazwać tamtą zbrodnię - morderstwem czy ludobójstwem? Jak nazwać nabijanie dzieci na sztachety, wrzucanie żywych do studni czy przybijanie języczka gwoździem do stołu, czy wydłubywanie oczu? Mord to czy ludobójstwo? Jak zakwalifikować obcinanie siekierą lub kosą głów mężczyznom w zbiorowych aktach zbrodni czy nadziewanie kobiet na widły? Jak to nazwać? Jak nazwiesz to ty, szanowny parlamentarzysto? Wkrótce będziemy nad tym procedowali.

    Środowiska Kresowian mają do nas jedną prośbę, tę, o której śnili latami pamięcią o swoich bliskich. Dzisiaj czekają na dzień, w którym Polska nazwie po imieniu prawdę historyczną, ustanawiając dzień 11 lipca Narodowym Dniem Pamięci Ofiar Ludobójstwa Kresowian.

    Czy to tak wiele? Czy naprawdę musimy się o to licytować? Czy ofiara ich krwi to wciąż za mało, by prawda była wolna od takich czy innych uwarunkowań politycznych?

    Popatrz na tamtą kresową wieś, wołyński las, ziemię słoną od potu pokoleń i krwi i ostatni oddech z pieśnią na ich ustach: ˝Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród˝. Może przez twój i mój głos ich rana zabliźni się nieco, oczy nabiorą trochę blasku? To przecież tak niewiele, a jednocześnie dla środowisk wołyńskich sierot to najważniejsze moralne zadośćuczynienie. O inne nie proszą. Honor i narodowa duma to jest to, co w ich duszy gra. Dziękuję uprzejmie. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia