8. kadencja, 17. posiedzenie, 2. dzień (28-04-2016)

10., 11. i 12. punkt porządku dziennego:

  10. Pierwsze czytanie poselskiego projektu ustawy o mediach narodowych (druk nr 442).
  11. Pierwsze czytanie poselskiego projektu ustawy o składce audiowizualnej (druk nr 443).
  12. Pierwsze czytanie poselskiego projektu ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o mediach narodowych i ustawę o składce audiowizualnej (druk nr 444).

Poseł Marta Golbik:

    Pani Marszałek! Panie Ministrze! Panie i Panowie Posłowie! Jestem osobą 31-letnią, jedną z młodszych posłanek w tym Sejmie, i dlatego ta ustawa budzi moje naprawdę najszczersze zaskoczenie. Dlaczego? Szanowni państwo, ja od kilku lat nie mam telewizora, wielu moich rówieśników również nie ma telewizora albo nigdy go nie miało.

    (Poseł Jan Mosiński: Radia też nie mają?)

    I dlatego, gdy dzisiaj czytam przedłożone nam projekty ustaw, mam wrażenie, że powstały one w odniesieniu do rzeczywistości, która dla ludzi mojego pokolenia najzwyczajniej w świecie nie istnieje.

    Posłowie zgłaszający te ustawy i pan minister Czabański, który, jak rozumiem, jest ich autorem, stworzyli ustawy regulujące system mediów publicznych istniejący, powiedzmy, w 1995 r. Istnieje w tych ustawach Państwowa Agencja Prasowa, TVP, Polskie Radio. Są one dystrybuowane naziemnie lub przez systemy elektroniczno-telegraficzne. Cały naród ma się gromadzić w przekonaniu autorów projektu wokół odbiorników i, jak rozumiem, chłonąć mądrość i narodowo poprawne wzorce zachowania.

    Szanowni państwo, tak nie będzie. W państwa projekcie nie ma VOD, nie ma podkastyzacji przekazów radiowych, nie ma finansowania projektów internetowych, nie ma w ogóle kwestii własności wytworzonych za publiczne pieniądze treści eksploatowanych w Internecie, nie ma niczego, co jest charakterystyczne w konsumpcji mediów dzisiejszych 20- i 30-latków. Ten projekt jest klinicznie archaiczny i pokazuje widzenie przestrzeni informacyjnej państwa i społeczeństwa w kategoriach kontroli środków przekazu.

    Tymczasem dzisiaj takiej kontroli nie ma. Treści wideo czy audio funkcjonują w Internecie poza kontrolą dumnych rad mediów narodowych i bez względu na to, jak duży podatek propagandowy każecie nam państwo zapłacić w rachunku za prąd.

    Wyobrażam sobie równocześnie wściekłość młodych ludzi, którzy zostaną zmuszeni do zapłacenia tego podatku, mimo że nie mają telewizora, a radia publicznego słuchają, jak jadą z rodzicami do rodziny na obiad. Za te pieniądze znacząca część społeczeństwa nie dostanie od państwa i dumnych mediów narodowych zupełnie nic. Myślę, że będą naprawdę wściekli, bo młodzi ludzie potrafią być oszczędni, potrafią liczyć pieniądze, których często wcale nie mają za dużo.

    Wysoka Izbo! Sejm powinien być miejscem wspólnego myślenia o przyszłości Polski. Tymczasem mam wrażenie, że ten Sejm jest miejscem petryfikowania świata, który odchodzi w przeszłość. Ta ustawa jest tego świetnym przykładem. Reguluje system funkcjonowania telewizji i radia publicznego jako narzędzia propagandy. Nie wspomina prawie w ogóle o Internecie i pokazuje stosunek rządzących do pokoleń, które weszły już kilkanaście lat temu w dorosłość. To smutne, bo źle wróży przyszłości naszego kraju.

    Mam nadzieję, że ustawy, o których dyskutujemy, zostaną skierowane do komisji, w tym do komisji innowacyjności, co ważne, w której zarówno ja zasiadam, jak i zasiada poseł Nowoczesnej, który jest przewodniczącym, i jeśli dacie nam państwo więcej niż standardowe 48 godzin, kilka tygodni na pracę, będziemy w stanie poprawić te projekty w taki sposób, żeby system mediów publicznych opisany w tych ustawach był spójny ze zmieniającym się światem. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia