8. kadencja, 17. posiedzenie, 2. dzień (28-04-2016)
13. punkt porządku dziennego:
Pierwsze czytanie rządowego projektu ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (druk nr 408).
Poseł Marta Golbik:
Dziękuję bardzo.
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! W imieniu Klubu Poselskiego Nowoczesna mam zaszczyt przedstawić stanowisko w sprawie projektu ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług, przedłożonego przez ministra rodziny, pracy i polityki społecznej.
Zdaniem wnioskodawców nowa regulacja zmierzać ma do lepszej ochrony praw pracowników delegowanych w ramach świadczenia usług przy poszanowaniu zasady swobody świadczenia tych usług.
Posłowie klubu Nowoczesnej popierają główną ideę zawartą w przedkładanym projekcie ustawy, zmierzającą do doprecyzowania zapisów, by zapewnić lepszą ochronę praw pracowników. Dokładna analiza zawartych w projekcie zapisów powoduje jednak liczne zastrzeżenia co do spójności przedkładanych propozycji, zatem wskazana jest dalsza intensywna praca nad tekstem.
Uwagi mają charakter redakcyjny, jak i stricte merytoryczny. Na forum plenarnym pragniemy zasygnalizować niektóre z wątpliwości merytorycznych, które mają fundamentalne znaczenie w kontekście delegowania pracowników w ramach świadczenia usług w ramach dyrektywy 2014/67/UE.
Sprawa pierwsza. W art. 3 jest mowa o pracowniku tymczasowo skierowanym do pracy, przy czym brak jest doprecyzowania, jak należy traktować pojęcie tymczasowości. Jest to o tyle istotne, iż zgodnie z art. 14 tej ustawy Państwowa Inspekcja Pracy ma posiadać uprawnienie do kontroli i oceny, czy pracownik delegowany wykonuje pracę w Polsce tymczasowo. W naszym przekonaniu wymaga to doprecyzowania, tak aby ograniczyć spory po stronie pracodawców i Państwowej Inspekcji Pracy przy interpretacji tego przepisu.
Problem drugi dotyczy intencji towarzyszących brzmieniu przepisów w zakresie odpowiedzialności solidarnej. W art. 7 przedkładanego projektu przewidziana została odpowiedzialność tego typu, czyli zarówno pracodawcy, jak i podmiotu powierzającego prace. Wątpliwości budzi mianowicie to, czy rzeczywiście celem tego przepisu ma być zastosowanie odpowiedzialności solidarnej tylko i wyłącznie w odniesieniu do tej wąskiej kategorii prac związanych z robotami budowlanymi i utrzymaniem obiektu budowlanego, co wydaje się mało racjonalne, gdyż brak jest uzasadnienia objęcia taką szczególną ochroną tylko pracowników wykonujących konkretne prace i jednocześnie odmowa udzielenia takiej ochrony innym pracownikom. W naszym przekonaniu celem tego przepisu powinno być objęcie ochroną co do zasady wszystkich pracowników objętych ustawą.
Problem trzeci dotyczy niezrozumiałego rozróżnienia w art. 12 ust. 4 i 5 projektu ustawy terminów udzielenia informacji Państwowej Inspekcji Pracy dotyczących działalności wyszczególnionych w projekcie podmiotów, a niezbędnych do zamieszczenia w odpowiedzi na wnioski, o których mowa w art. 9 ust. 2 pkt 4 lit. d. Pracodawca delegujący oraz przedsiębiorca mają obowiązek udzielenia informacji w terminie 7 dni, natomiast Zakład Ubezpieczeń Społecznych, naczelnicy urzędów skarbowych i inne organy administracji publicznej mają obowiązek udzielenia informacji w terminie 10 dni. Wprawdzie w stosunku do pracodawców delegujących i przedsiębiorców termin wydłużono z 5 do 7 dni, ale w dalszym ciągu powstaje pytanie o przesłanki rozróżnienia terminów, którymi kierowali się wnioskodawcy. Przedkładane propozycje można traktować jako nieuzasadnione uprzywilejowanie organów administracji publicznej w stosunku do podmiotów prywatnych.
Kolejna istotna wątpliwość dotyczy rozbieżności w zakresie pojęcia ˝pracownik delegowany na terytorium RP˝ i ˝pracownik delegowany z terytorium RP˝. Do pierwszego z nich zastosowanie ma definicja pracownika obowiązująca na gruncie prawa polskiego, w drugim przypadku natomiast stosuje się definicję obowiązującą w danym kraju członkowskim. W pierwszym przypadku pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę, pomija się tu zatem wszelkie inne formy zatrudnienia, np. na podstawie umowy zlecenia. W przypadku drugim pracownikiem na gruncie prawa unijnego jest osoba, która spełnia trzy podstawowe warunki: świadczy pracę o konkretnej wartości ekonomicznej na rzecz innego podmiotu, podlega poleceniom wydawanym przez inny podmiot oraz w zamian za wykonaną pracę otrzymuje wynagrodzenie, a na gruncie prawa innego kraju członkowskiego pracownikami mogą być osoby świadczące pracę na podstawie umów cywilnoprawnych.
Kolejne uwagi dotyczą niekonsekwentnego stosowania terminów. W akcie prawnym o randze ustawy brak konsekwencji nie powinien mieć miejsca. Wskazane byłoby, generalnie rzecz ujmując, stosowanie terminologii odpowiadającej nomenklaturze K.p.c. Sprawa dotyczy w szczególności określeń zawartych w art. 3 (naprzemiennie ˝terytorium Rzeczypospolitej Polskiej˝ lub ˝terytorium RP˝) i art. 31 (termin ˝na rzecz obywateli˝ powinien być zastąpiony zwrotem ˝na rzecz osób fizycznych˝).
Jak widać, uwagi są liczne i mają zasadniczy charakter. Przedstawiłam tylko najważniejsze z nich. (Dzwonek)
Wobec powyższych argumentów Klub Poselski Nowoczesna, popierając główną ideę, ideę zawartą w przedkładanym projekcie ustawy, będzie głosował za skierowaniem tego projektu do dalszych prac w komisjach. Dziękuję bardzo. (Oklaski)
Przebieg posiedzenia