8. kadencja, 17. posiedzenie, 2. dzień (28-04-2016)
14. punkt porządku dziennego:
Pierwsze czytanie rządowego projektu ustawy o efektywności energetycznej (druk nr 426).
Poseł Monika Rosa:
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Myślę, że nikogo z siedzących na tej sali nie trzeba przekonywać, że oszczędzać energię jest bardzo dobrze, a właściwie najlepiej jej po prostu nie marnować. Efektywność energetyczna to bowiem zdroworozsądkowa zasada bliska każdemu, kto interesuje się własną kieszenią i nie lubi płacić za coś, czego nie wykorzystuje albo nie może wykorzystać. To, co jednak wydaje się tak oczywistą i prostą rzeczą, nie zawsze taką jest. Niejednokrotnie uzyskanie oszczędności w zakresie energii wymaga realizacji inwestycji poprawiającej efektywność energetyczną. Wiedzą o tym przedsiębiorcy, wie o tym przemysł. Efektywność energetyczna to oprócz racjonalności, a może właśnie z uwagi na wpisaną w efektywność energetyczną racjonalność, także cel polityki europejskiej. Chociaż wymieniono ją w pakiecie klimatyczno-energetycznym, wskazując konieczność osiągnięcia celu 20% do 2020 r., to aż do 2012 r. nie była ona w sposób wiążący wspierana na poziomie całej Unii Europejskiej. Wraz z przyjęciem dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej to się zmieniło.
Efektywność energetyczna wydaje się tematem, który tworzy płaszczyznę do porozumienia dla wszystkich opcji politycznych. Dlatego też przedłożony projekt, który, mam nadzieję, będzie procedowany w komisji, uważamy za dobrą inicjatywę, która może łączyć, a nie dzielić. Otwartym pytaniem pozostaje jednak to, jakiej efektywności energetycznej w Polsce chcemy. I na to pytanie nie ma odpowiedzi. Wydaje się, iż cały czas przyjmujemy tu bardzo zachowawczy model. Ustawa o efektywności przypomina jazdę nowym samochodem z zaciągniętym hamulcem ręcznym. Zasadne jest zatem pytanie: Dlaczego nie dokonujemy pełnej implementacji dyrektywy w jej maksymalnym lub rozszerzonym zakresie? Dlaczego utrzymujemy opłatę zastępczą w sztywnych ramach? Z czego wynika jej poziom? Dlaczego nie stawiamy na rynkowe rozwiązania dla białych certyfikatów, ale sterujemy ich poziomem przy użyciu pułapu opłaty zastępczej? Dlaczego ograniczamy katalog przedsięwzięć zmierzających do poprawy efektywności energetycznej, skoro jest w nim miejsce dla mechanizmów zarządzania i monitorowania zużycia energii, nowoczesnych aplikacji wykorzystywanych w energetyce, inteligentnych budynków i wielu innych działań zmierzających do bardziej efektywnego wykorzystania energii?
By nie tracić polskiej energii, należy wykorzystywać ją lepiej. Należy spojrzeć na ustawę o efektywności energetycznej w sposób bardziej otwarty, bardziej nowoczesny. Nie chodzi tylko o ślepe implementowanie przepisów europejskich i odhaczanie pól na liście. Polska ma wciąż ogromne rezerwy do wykorzystania w zakresie efektywności. Dlatego zachęcamy i apelujemy, by postawić na efektywność energetyczną jako najtańsze paliwo polskiej gospodarki, by stała się ona stałym elementem działań publicznych tak w wymiarze makro, to jest polityki rządowej, jak i mikro. Mamy nadzieję, iż przykład pójdzie z góry, że ustalone w ustawie zadania jednostek sektora publicznego w zakresie efektywności będą realizowane i nie ograniczą się jedynie do nieznacznego minimum. Jednostki publiczne powinny pełnić rolę wiodącą. Prosimy także, by rząd przedstawił, jakie środki poprawy efektywności zrealizuje w ramach swoich działań względem samego siebie. Prośba dotyczy także każdego z ministrów, by przedstawił, jakie działania w zakresie poprawy efektywności zostaną podjęte w ciągu 100 dni od przyjęcia niniejszej ustawy w odniesieniu do podległych mu instytucji, do budynków.
Szanowni państwo, musimy wrzucić wyższy bieg, bo efektywność energetyczna po prostu się opłaca, bo efektywniej znaczy lepiej. Klub Nowoczesna apeluje o skierowanie do komisji tej ustawy i przyjęcie poprawki przez nas zaproponowanej. Dziękuję. (Oklaski)
Przebieg posiedzenia