8. kadencja, 19. posiedzenie, 1. dzień (18-05-2016)

7. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Polityki Społecznej i Rodziny o rządowym projekcie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (druki nr 408 i 500).

Poseł Sprawozdawca Bożena Borys-Szopa:

    Dziękuję bardzo.

    Szanowny Panie Marszałku! Panowie Ministrowie! Wysoki Sejmie! Przedstawiam Wysokiej Izbie sprawozdanie Komisji Polityki Społecznej i Rodziny z prac nad rządowym projektem ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług, druk nr 408, który ma na celu wykonanie prawa Unii Europejskiej.

    Projekt omawianej ustawy wpłynął do Sejmu 1 kwietnia br. Podczas pierwszego czytania na 17. posiedzeniu Sejmu w dniu 28 kwietnia Wysoka Izba skierowała go do Komisji Polityki Społecznej i Rodziny.

    11 maja br. komisja w czasie prac przyjęła zarówno poprawki zgłoszone przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, jak i poprawki legislacyjne, o charakterze redakcyjnym. Między innymi w art. 3 dodano określenie ˝dnia roboczego˝, w art. 7 ust. 1 wyraz ˝podmiot˝ zastąpiono wyrazem ˝wykonawca˝, w art. 37 wyrazy ˝podmiot powierzający˝ zastąpiono wyrazami ˝wykonawca powierzający˝, w art. 12 ust. 4 wyrazy ˝7 dni˝ zastąpiono wyrazami ˝10 dni˝, przez co wydłużono czas udzielenia informacji wnioskowanych przez Państwową Inspekcję Pracy, w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a wyraz ˝adresata˝ zastąpiono wyrazami ˝pracodawcy delegującego pracownika z terytorium RP˝, a w art. 18 ust. 2 pkt 2 określono, że przekazanie wniosku dotyczącego egzekucji administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej naczelnikowi urzędu skarbowego nie może nastąpić wcześniej niż po upływie 30 dni od doręczenia pracodawcy delegującemu pracownika z terytorium RP powiadomienia o wniosku.

    Wprowadzenie tej regulacji jest zasadne, bowiem ukarany pracodawca może dobrowolnie zapłacić dochodzoną należność po otrzymaniu od Państwowej Inspekcji Pracy powiadomienia o wniosku o egzekucję kary lub grzywny. W takim przypadku bezprzedmiotowe byłoby wszczynanie postępowania egzekucyjnego, które należałoby następnie umorzyć, oraz bezprzedmiotowe byłoby ponoszenie kosztów z tym związanych. Pozostawienie zobowiązanemu pracodawcy 30 dni na dobrowolne uregulowanie należności wydaje się okresem wystarczającym. Po upływie tego terminu można przyjąć, że nie dojdzie do dobrowolnego uregulowania należności, w związku z czym konieczne staje się wszczęcie postępowania egzekucyjnego, czemu służy przekazanie wniosku naczelnikowi urzędu skarbowego.

    Dotychczasową treść art. 27 oznacza się jako ust. 1 i dodaje się ust. 2 w brzmieniu: Tej samej karze podlega pracodawca delegujący pracownika na terytorium RP lub osoba działająca w jego imieniu w przypadku stwierdzenia przez Państwową Inspekcję Pracy, że dany pracownik nie może zostać uznany za pracownika delegowanego na terytorium RP.

    Z motywu 11 dyrektywy wdrożeniowej wynika, że państwa członkowskie powinny zapewnić istnienie przepisów chroniących w wystarczający sposób pracowników, którzy nie są rzeczywiście delegowani. Wprawdzie motywy dyrektywy nie mają charakteru normatywnego i służą jedynie interpretacji jej przepisów, zasadne jest jednak wprowadzenie do projektowanej ustawy normy, która w pośredni sposób służyć będzie ochronie pracowników, którzy nie są faktycznie delegowani. Zagrożenie karą grzywny działań pracodawców zmierzających de facto do ograniczenia kosztów związanych z wykonaniem pracy przez ich pracowników na terytorium innego państwa członkowskiego powinno działać prewencyjnie na tych pracodawców i zapobiegać wykorzystywaniu przez nich instytucji delegowania.

    Art. 30 otrzymuje brzmienie: W ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego w art. 1103⁴ § 2 otrzymuje brzmienie: Sprawy z powództwa pracownika dotyczące zapewnienia warunków zatrudnienia zgodnie z ustawą o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług należą do jurysdykcji krajowej także wtedy, gdy pracownik jest albo był delegowany do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez pracodawcę mającego siedzibę w państwie będącym członkiem Unii Europejskiej.

    Konsekwencją tej poprawki jest poprawka w art. 36 projektowanej ustawy. Poprawka zmierza do rezygnacji z proponowanej w projektowanej ustawie możliwości występowania inspektorów pracy do sądów pracy o ustalenie, jakie prawo jest właściwe dla stosunku pracy łączącego pracownika i jego pracodawcę, jeżeli inspektor stwierdzi, iż taki pracownik nie może zostać uznany za pracownika delegowanego. Z przepisu tego proponuje się zrezygnować, bowiem byłyby poważne wątpliwości przy jego wykładni i stosowaniu przez sądy pracy. Na powyższe zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w swojej opinii do projektowanej ustawy.

    Art. 33 - to kolejna poprawka - otrzymuje brzmienie: W ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy wprowadza się następujące zmiany: w odnośniku nr 1 uchyla się pkt 19, a w dziale drugim uchyla się rozdział IIa. Ponieważ projektowana ustawa wprowadza zmianę do Kodeksu pracy polegającą na uchyleniu w dziale drugim tego kodeksu rozdziału IIa dotyczącego warunków zatrudnienia pracowników skierowanych do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z państwa będącego członkiem Unii Europejskiej, w związku z całościowym uregulowaniem tej problematyki w projektowanej ustawie konieczne stało się także uchylenie w odnośniku nr 1 do Kodeksu pracy pkt 19. Dotyczy on dyrektywy 96/71/WE z 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług. Po art. 33 postanowiono dodać art. 33a w brzmieniu: W ustawie z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach wprowadza się następujące zmiany: po art. 30 dodaje się art. 30a w brzmieniu: dostęp do informacji służących zapewnieniu bezpieczeństwa muzealiom ze względu na ochronę przed zagrożeniem pożarowym, kradzieżą i innego rodzaju niebezpieczeństwem, które grozi zniszczeniem lub utratą zbiorów, podlega ograniczeniu, i w rozdziale 4 uchyla się art. 31a. W uzasadnieniu w punkcie dotyczącym art. 29 ust. 3 ustawy z 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, którą dodano po art. 31 ustawy o muzeach, stwierdzono, że ze względu na wcześniejszą nowelizację ustawy o muzeach po wejściu w życie ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego będzie mieć ona dwa artykuły dodatkowe, oznaczone jako art. 31a.

    Po art. 35 dodaje się art. 35a w brzmieniu: W ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w art. 39 ust. 3 otrzymuje brzmienie: W zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 2 do ponownego wykorzystania danych CEIDG stosuje się przepisy ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego.

    Kończąc, pragnę zwrócić uwagę Wysokiej Izby, że omawiana ustawa ma na celu wdrożenie do polskiego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniającej rozporządzenie Unii nr 1024/2012. Zgodnie z art. 23 ust. 1 tejże dyrektywy państwa członkowskie zobowiązane są do 18 czerwca 2016 r. przyjąć przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne do jej wykonania. Komisja Polityki Społecznej i Rodziny przyjęła projekt ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług, druk nr 408, 15 głosami za przy 10 głosach wstrzymujących się i braku głosów przeciwnych i rekomenduje Wysokiej Izbie jego przyjęcie zgodnie z drukiem nr 500. Dziękuję bardzo. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia