8. kadencja, 19. posiedzenie, 1. dzień (18-05-2016)
6. punkt porządku dziennego:
Sprawozdanie Komisji Polityki Społecznej i Rodziny o senackim projekcie ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (druki nr 370 i 499).
Poseł Agnieszka Ścigaj:
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu Kukiz’15 w sprawie senackiego projektu ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, przygotowanego zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 listopada 2014 r., druki nr 370 i 499.
Wyrok ten przeleżał sobie 1,5 roku i doczekał się wreszcie procedowania. Oczywiście klub Kukiz’15 nie zamierza ani o chwilę przedłużać tej procedury, poprze go w całości. Oczywistą wydaje się poprawką to, że rodziny, które posiadają więcej niż jedno dziecko niepełnosprawne, ponoszą podwójne koszty, ponoszą podwójny ciężar opieki i należy im się tego typu świadczenie w pełnej okazałości. Oczywiście jest to jeden z małych elementów zmiany całego systemu wsparcia rodzin opiekujących się osobami niepełnosprawnymi. Na przykład od 1,5 roku czeka również kolejny wyrok Trybunału Konstytucyjnego, który orzekł, że niezgodne z konstytucją jest również różnicowanie prawa do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego wobec osób, które opiekują się osobami niepełnosprawnymi niesamodzielnymi. Świadczenie takie mogą otrzymać osoby opiekujące się osobami niepełnosprawnymi od urodzenia, ale już nie osobami, które utraciły zdolność samodzielnego funkcjonowania po 18. roku życia. Można zadać sobie takie pytanie: Jak długo te osoby będą czekać na swoje pieniądze? Czy musi być tak, że zajmujemy się audytami, przepychankami partyjnymi, obsadzaniem stanowisk, a ludzi niepełnosprawnych skazujemy na życie w ubóstwie? To są właściwie prawdziwe problemy Polaków i to powinien być priorytet władzy, która zaraz po objęciu rządów powinna się właśnie tymi sprawami zająć. O tym powinno się mówić w mediach, w debatach, na marszach.
Całkiem niedawno odbył się marsz rodziców dzieci niepełnosprawnych, którzy upominają się wiele lat o swoje prawa. Właściwie to jest jedno prawo, prawo do godnego życia. Często w tych domach brakuje pieniędzy na chleb, na życie, na leki. No i tym razem, jak od wielu lat, dostali obietnicę kolejnego zespołu, kolejnych rozmów. A czy nie powinno być tak, że powinni dostać gotowy pakiet, po pierwsze, ustaw, które zmienią ich sytuację, a po drugie, ustaw, które realizują wyroki Trybunału Konstytucyjnego w tej sprawie? Czy będą znowu musieli każdego razu chodzić żebrać pod Kancelarię Sejmu, pod kancelarię rządu? Jeśli rząd ma patent na wszystkie rozwiązania, bardzo często wie za obywateli, co trzeba zrobić, jak trzeba zrobić, często też ignoruje zdanie innych, to czy w tym wypadku musi pytać kolejny raz rodziców osób niepełnosprawnych, co jest im potrzebne? Przecież oni od lat o tym mówią. Potrzebne są im finanse na opiekę świadczoną przez członka rodziny, wykonują ciężką pracę, bardzo ciężką, właściwie 24 godziny na dobę. Nie powinni oni mieć tak niskiego, można powiedzieć, wynagrodzenia. Gdzie tu jest logika, że państwo np. potrafi dofinansować kwotą 3,5 tys. zł dom pomocy społecznej, a 1,7 tys. dać osobie, która cały czas zajmuje się osobą niepełnosprawną? Chodzi o dostęp do rehabilitacji, leczenia, dostęp do sprzętu, zaopatrzenia ortopedycznego czy likwidację barier architektonicznych. Polityka wobec osób niepełnosprawnych jest prowadzona bardzo chaotycznie, nie mamy jednolitego systemu orzekania o stopniu niepełnosprawności. Mamy wiele instytucji, takich jak PFRON, ZUS, NFZ, które niestety za każdym razem pobierają prowizję. Te pieniądze mogłyby trafić bezpośrednio do domów i rodzin.
Szanowna Partiokracjo! Wasze audyty, sprawozdania powinny zacząć się od tego, co w tej sprawie zrobiliście i co powinniście zrobić. Jesteśmy społeczeństwem solidarnym: nasze podatki bardzo chętnie oddamy na pomaganie osobom niepełnosprawnym, bo na to akurat warto oddać pieniądze.
Chcemy zwiększać dzietność i na system motywacyjny, jakim jest 500+, wydajemy olbrzymie kwoty. A może by tak zastanowić się, jaką motywacją dla przyszłej matki jest np. to, że ogląda sąsiadkę, która opiekuje się dzieckiem niepełnosprawnym? Czy przypadkiem bardziej demotywujące, niż program 500+ jest motywujący, nie jest to, z jakimi problemami ona się boryka, w jakiej sytuacji żyje?
Oczywiście klub Kukiz’15 poprze procedowaną ustawę, ale również złożył projekt, i będzie składał kolejne, który ma pomóc rodzinom, osobom niepełnosprawnym. Skoro rząd nie ma czasu, by się tym zająć, to liczymy na to, że chociaż nie będzie przeszkadzał merytorycznej opozycji, jaką jest nasz klub, i poprze to dla dobra ludzi, którzy naprawdę długo i chyba za cierpliwie czekają na swoje ustawy. Dziękuję. (Oklaski)
Przebieg posiedzenia