8. kadencja, 19. posiedzenie, 2. dzień (19-05-2016)

20. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych o uchwale Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (druki nr 511 i 519).

Poseł Sprawozdawca Sylwester Tułajew:

    Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Mam wielki zaszczyt i obowiązek przedstawić sprawozdanie Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych o uchwale Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

    Przypomnijmy bardzo krótko, że ustawa wydłuża z 7 do 45 dni termin na przekazanie informacji o możliwym zagrożeniu dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego spowodowanym ewentualnym wjazdem i pobytem przesiedlanego lub relokowanego cudzoziemca na terytorium Polski. W szczególnie uzasadnionych przypadkach termin ten może być przedłużony o kolejne 14 dni. Ustawa zakłada, że dokonanie przesiedlenia lub relokacji nie będzie możliwe, jeżeli szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców otrzyma choćby jedną informację potwierdzającą możliwość wystąpienia zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawa rezygnuje także z obowiązku obecnie obowiązującego domniemania, iż nieprzekazanie informacji w terminie oznacza brak takiego zagrożenia.

    Senat rozpatrzył ustawę na posiedzeniu w dniu 12 maja 2016 r. i uchwalił do niej jedną poprawkę, która porządkuje, uzupełnia i ujednolica przepisy. Przepis art. 86f ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu zakładanym rozpatrywaną ustawą stanowi, że w przypadku gdy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, cudzoziemiec nie podlega przesiedleniu. Jednocześnie przepis ten pomija analogiczne rozstrzygnięcie w przypadku relokacji, stanowi bowiem jedynie, że szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zawiadamia właściwy organ, że cudzoziemiec nie został zakwalifikowany do relokacji. W ocenie Senatu zasadne powinno być skorygowanie przepisu, tak aby brak możliwości relokacji, tak jak w przypadku przesiedlenia, wynikał wprost z przepisów ustawy. Senat uznał także za nieadekwatne to sformułowanie art. 86f ust. 4, zgodnie z którym szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców informuje o niezakwalifikowaniu do relokacji organ państwa, z którego ˝ma nastąpić˝ relokacja. Jeżeli cudzoziemiec nie zostanie zakwalifikowany do relokacji, to powiadomić można państwo, z którego ˝miała nastąpić˝, a nie ˝ma nastąpić˝ relokacja.

    Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych po rozpatrzeniu uchwały Senatu na posiedzeniu w dniu 18 maja 2016 r. rekomenduje przyjęcie poprawki Senatu. Dziękuję. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia