8. kadencja, 22. posiedzenie, 1. dzień (05-07-2016)

Oświadczenia.

Poseł Jacek Kurzępa:

    Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Dzisiaj w czasie posiedzenia Sejmu mieliśmy do czynienia z sytuacją szczególną, gdyż niemalże w przededniu szczytu NATO - wydarzenia, które wszyscy określają jako kluczowe dla bezpieczeństwa kontynentalnego, ale przecież także naszego, narodowego - opozycja stawia wniosek o wotum nieufności wobec ministra obrony narodowej w rządzie kraju, który jest gospodarzem tego szczytu.

    Pozwólcie, że najpierw wraz z wami przeanalizuję to zdarzenie li tylko w odniesieniu do stanowiska. Rzecz dotyczy odwołania z piastowanej funkcji ministra konstytucyjnego w resorcie obrony narodowej, tego ministra, który z natury rzeczy obok prezydenta Rzeczypospolitej staje się najważniejszym ogniwem w staraniach o to, żeby szczyt państw Paktu Północnoatlantyckiego, NATO przyniósł krajowi gospodarzowi jak najwięcej korzyści i rozwiązań wzmacniających nasze bezpieczeństwo i zabieganie o interesy militarno-polityczne Polski. Zatem postrzeganie tej postaci, ministra obrony narodowej i jego pozycja na politycznej szachownicy u nas w kraju z pewnością mają przełożenie na to, jak jest on odbierany przez tych, którzy do Polski przyjadą, ważyć bowiem będą jego znaczenie i miejsce w rządowej hierarchii, uznając za blotkę lub asa atutowego, nawiązując do brydżowej nomenklatury. To zaś pozycjonuje go w szeregu postaci znaczących versus mało istotnych w przebiegu szczytu NATO. Skoro we własnym kraju jest nikim, to czyż powinniśmy mieć nadzieję, że w gronie NATO stanie się kimś? Poza tym w naturze życia politycznego istnieje pewna specyfika związana z aspektami pragmatycznymi, jak i symbolicznymi. Pragmatyczne jest, żeby w sytuacji, w której stajemy się liderem np. rejonu Europy Środkowo-Wschodniej, wszystkie środowiska polityki wewnętrznej kraju pracowały na rzecz tego zewnętrznego liderstwa. To leży w interesie państwa i narodu w sensie pure, czystym, bez wątpliwości. Wymiarem symbolicznym zaś jest kontekst, w którym Polacy zwierają szyki po to, by jak najwięcej ugrać dla swoich racji, by w sensie wizerunkowym, białej propagandy, dać sygnał światu: to jest wspólne stanowisko, oni mówią w sprawach bezpieczeństwa swojej ojczyzny jednym głosem.

    Konieczne jest także zwrócenie uwagi na personalny wymiar tego politycznego zwarcia. W sposób faktyczny uderzono w pana Antoniego Macierewicza, który w przeciągu ostatnich wielu lat symbolizuje walkę z komuną, postkomuną, zaprzańcami interesu naszej ojczyzny i oczywistymi jej wrogami. Biografia pana Antoniego sama się broni, jego czyny przemawiają, jego patriotyzm jest najwyższej próby. Nic więc dziwnego, że ci, którzy chcą świadomie lub będąc manipulowanymi, obniżać pozycję Polski, osłabiać ją, działają przeciwko niej i uderzają w jedną z jej najmocniejszych postaci. Czasami tak się bowiem składa, że życie jednostki splata się mocno, jak w krwiobiegu, z życiem narodu. Uderzając w jedno, chce się osłabić drugie, osłabiając drugie, potęguje się żarliwość obrońcy pierwszego. Tak też jest teraz. W kogo uderzacie, polityczni szkodnicy? W Polskę uderzacie i jej niezłomnego syna. A czynić tak nie można, a robić tak się nie godzi. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia