8. kadencja, 23. posiedzenie, 3. dzień (21-07-2016)
Oświadczenia.
Poseł Waldemar Andzel (tekst niewygłoszony):
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! 14 sierpnia br. obchodzić będziemy 75. rocznicę śmierci Maksymiliana Marii Kolbego - polskiego franciszkanina, prezbitera, misjonarza i świętego Kościoła katolickiego, pierwszego polskiego męczennika okresu II wojny światowej.
Maksymilian Maria Kolbe, a właściwie Rajmund Kolbe, przyszedł na świat 8 stycznia 1894 r. w Zduńskiej Woli. Jego matka była Polką, a ojciec z pochodzenia był Niemcem. Trudna sytuacja finansowa zmusiła rodziców Kolbego do przeprowadzki. Początkowo zamieszkali w Łodzi, później natomiast w Pabianicach, gdzie oboje znaleźli pracę.
W czerwcu 1902 r. Kolbe przyjął pierwszą komunię świętą. W kościele św. Mateusza w Pabianicach miał widzenie. Ukazała mu się wówczas Matka Boża. Postanowił więc iść za głosem swojego powołania i na prośbę misjonarzy franciszkańskich, za zgodą rodziców, wstąpił do zakonu franciszkanów. Mając 13 lat, rozpoczął naukę w małym seminarium we Lwowie. Po 3 latach rozpoczął nowicjat w zakonie, przyjmując imię Maksymilian.
W 1912 r. Kolbe rozpoczął studia w Krakowie. Po kilku miesiącach wysłano go do Rzymu, do Międzynarodowego Kolegium Serafickiego. W 1914 r. złożył śluby wieczyste i przyjął imię Maria. Następnie zdobył dwa doktoraty, z filozofii i teologii. 28 kwietnia 1918 r. Maksymilian Maria Kolbe przyjął święcenia kapłańskie. Mszę świętą prymicyjną odprawił w kościele Sant'Andrea delle Fratte w Rzymie. W kolejnym roku wrócił do Polski i podjął wykłady.
Jeszcze podczas pobytu w Rzymie założył ze współbraćmi związek pobożny Rycerstwo Niepokalanej. Aby nadal utrzymywać kontakt z jego członkami, od 1922 r. wydawał w Krakowie miesięcznik ˝Rycerz Niepokalanej˝, który kilkanaście lat później osiągnął nakład miliona egzemplarzy. Z czasem zaczął wydawać jeszcze ˝Mały Dziennik˝. Pisma obejmowały tematykę religijną, społeczną, polityczną i kulturalną.
W 1927 r. Kolbe założył pod Warszawą klasztor Niepokalanów. W latach 1931-1935 prowadził działalność misyjną w Japonii, gdzie założył Niepokalanów japoński. Podobne ośrodki otworzył także w Chinach i w Indiach. Mając 42 lata, wrócił do Polski, aby pokierować Niepokalanowem, który w międzyczasie stał się największym katolickim klasztorem na świecie. Jego działalność została zawieszona w czasie niemieckiej okupacji. Kolbe został wtedy aresztowany. Po wyjściu na wolność zorganizował ośrodek usług dla okolicznej ludności. Po powtórnym aresztowaniu uwięziono go na Pawiaku.
28 maja 1941 r. Kolbe trafił do obozu koncentracyjnego w Auschwitz. Kilka miesięcy później dobrowolnie wybrał śmierć głodową, ratując od niej skazanego współwięźnia Franciszka Gajowniczka, który to po przeniesieniu do innego obozu doczekał się wyzwolenia. Maksymilian Kolbe zmarł 14 sierpnia 1941 r. w bloku śmierci. Funkcjonariusz obozowy, kierownik izby chorych Hans Bock, dobił go zastrzykiem trucizny. Ciało ojca Kolbego spalono w obozowym krematorium.
Starania w Stolicy Apostolskiej o wyniesienie o. Maksymiliana na ołtarze podjęto po zakończeniu II wojny światowej. Na początku 1969 r. papież Paweł VI ogłosił dekret o heroiczności cnót o. Maksymiliana. 2 lata później wydano dekret stwierdzający fakt cudownych uzdrowień za wstawiennictwem o. Kolbego. Beatyfikowano go jako męczennika 17 października 1971 r. 10 października 1982 r. kanonizował go papież Jan Paweł II. Z uwagi na 45. rocznicę beatyfikacji zakonnika, 75. rocznicę męczeńskiej jego śmierci oraz 100-lecie stowarzyszenia Rycerstwa Niepokalanej kilka miesięcy temu miało miejsce w Sejmie uroczyste otwarcie wystawy poświęconej św. o. Maksymilianowi Kolbemu. Dziękuję.
Przebieg posiedzenia