8. kadencja, 23. posiedzenie, 4. dzień (22-07-2016)
33. punkt porządku dziennego:
Informacja o istotnych problemach wynikających z działalności i orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego w 2015 roku (druk nr 470) wraz ze stanowiskiem Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka oraz Komisji Ustawodawczej (druk nr 746).
Poseł Borys Budka:
Dziękuję bardzo.
Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Szanowni Panowie Prezesi! Olbrzymi to zaszczyt móc w imieniu klubu Platformy Obywatelskiej odnieść się do sprawozdania Trybunału Konstytucyjnego i omówienia najważniejszych zagadnień. Tak się dzieje, że to sprawozdanie omawiane jest przy bardzo licznej obecności przedstawicieli rządu Rzeczypospolitej, przedstawicieli Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej, bo jak widać, zasada współdziałania najwyższych organów władz państwowych jest tak rozumiana przez obecną większość parlamentarną, prezydenta i rząd. Na nic zaklinanie rzeczywistości, które miało miejsce przed chwilą, na nic udawanie przed opinią publiczną, że nic się nie stało.
Tak naprawdę ostatnie 8 miesięcy było przykładem bezprecedensowego w historii Polski ataku na niezależny Trybunał Konstytucyjny i na niezawisłość sędziowską. W sposób bezprecedensowy doszło do wojny z Trybunałem Konstytucyjnym tylko dlatego, że jeden człowiek nie potrafi zrozumieć, że mając swój parlament, swojego prezydenta, swojego premiera, nie ma w rękach ostatniego organu, który chciałby posiadać, a mianowicie Trybunału Konstytucyjnego.
Od 3 grudnia ub.r. wyłączną odpowiedzialność za to, co dzieje się z Trybunałem Konstytucyjnym, ponosi obecna większość parlamentarna. W sposób niezgodny z konstytucją, w sposób haniebny doszło do przegłosowania w tym Sejmie uchwał, które nie mogły być poddane pod głosowanie. Sejm Rzeczypospolitej nie ma prawa zakończyć kadencji legalnie wybranych sędziów trybunału. Czy większość parlamentarna nazwie to uchwałami o stwierdzeniu braku mocy prawnej czy też uchwałami o nieistnieniu innych uchwał, nie zmieni to rzeczywistości i nie zmieni to faktu, że obecna większość próbuje zaklinać rzeczywistość, próbuje na każdym kroku okłamywać Polaków, jakoby ustawa o Trybunale Konstytucyjnym, która została uchwalona zgodnie z przewidzianym w regulaminie Sejmu trybem, w 2015 r. była wadliwa. Była ona wadliwa w jednym jedynym punkcie. Ta hipokryzja objawiała się tym, że posłowie, którzy zaskarżyli ustawę o Trybunale Konstytucyjnym, wycofali swój wniosek, a więc zgodnie z zasadami logicznego myślenia, które może nie jest domeną niektórych, ale powinno być domeną osób, które zasiadają w parlamencie, te osoby uznały, że ta ustawa jest zgodna z konstytucją.
Na wniosek posłów Platformy Obywatelskiej Trybunał Konstytucyjny 3 grudnia ub.r. zbadał ustawę czerwcową, zbadał różne elementy tej ustawy, uznając w sposób niebudzący wątpliwości, że poprzedni parlament nie miał prawa wybrać dwóch sędziów Trybunału Konstytucyjnego, których kadencja upływała w grudniu, i podstawę prawną tego wyboru uznał za niezgodną z konstytucją. Nie trzeba być profesorem prawa, nie trzeba nawet mieć doktoratu, nie trzeba nawet być magistrem jak pan minister sprawiedliwości, żeby prosty wyrok Trybunału Konstytucyjnego zrozumieć.
Tymczasem wbrew zasadom logiki usiłuje się zaklinać rzeczywistość, okłamując wszystkich, jakoby wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 3 grudnia ub.r. nie mówił o tym, że Sejm poprzedniej kadencji legalnie wybrał trzech sędziów. Skoro wybrał ich legalnie, to prezydent Rzeczypospolitej miał, ma i będzie miał konstytucyjny obowiązek odebrania od nich ślubowania, a wszystkie inne działania podejmowane przez obecną większość w tym zakresie były nielegalne i niezgodne z konstytucją i jako takie nielegalne pozostaną.
Trzeba wyjątkowej hipokryzji i obłudy, by udawać, jakoby prezydent Rzeczypospolitej nie był obowiązany do wypełnienia swojego obowiązku konstytucyjnego. Do tej hipokryzji i obłudy dołączono prezesa Rady Ministrów, który na skutek być może namów płynących z pewnej siedziby przy ul. Nowogrodzkiej do teraz łamie konstytucję, nie chcąc publikować legalnych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Tylko po co ta cała gra?
Szanowni Państwo! Wysoka Izbo! Panowie Prezesi! To jest to, o czym powiedziałem na wstępie. To jest próba sparaliżowania Trybunału Konstytucyjnego. Ten plan w tej Izbie powstał w 2007 r., a w głowie twórcy tego planu być może już wcześniej, gdy nie mógł się pogodzić z tym, że suweren, naród przyjął konstytucję, w której przewidziano, że to Trybunał Konstytucyjny jest tym bezpiecznikiem, by nie dopuścić w Polsce do autorytarnych rządów, by nie dopuścić w Polsce do tego, co dzieje się teraz. Z każdą kolejną ustawą w parlamencie odbiera się kawałek, część wolności, praw obywatelskich.
Jeszcze nigdy w takim krótkim czasie nie uchwalono tak wielu przepisów, które są niezgodne z ustawą zasadniczą. Ustawa o służbie cywilnej, dzięki której można było wyrzucić blisko 2 tys. urzędników z pracy, nawet kobiety w ciąży czy osoby przebywające na urlopach czy zwolnieniach lekarskich. Ustawa o obrocie ziemią, ustawa o Policji, ustawa antyterrorystyczna - to kolejne przykłady pojmowania praw obywatelskich przez obecną większość.
Trybunał Konstytucyjny zdał egzamin. Pomimo tej niesamowitej nagonki pseudoekspertów występujących w reżimowych mediach trybunał pozostał nieugięty. Sędziowie Trybunału Konstytucyjnego pokazali, co to znaczy niezawisłość. Głosy środowiska prawniczego, środowiska sędziowskiego były jednoznaczne: Nie damy się zastraszyć. Nie damy zrobić tego, co dzieje się np. w tak bliskiej sercu tego wielkiego polityka z Nowogrodzkiej Turcji, gdzie w chwili obecnej przy wykorzystaniu właśnie tego typu metod dochodzi do wydalania z urzędów, do aresztowań tysiąca sędziów i prokuratorów, tylko dlatego że nie zgadzają się z jedną słuszną partią, tylko dlatego że niezawisłość rozumieją jako podstawowy prymat, podstawową zasadę orzekania, że nie chcą zgodzić się na to, by konstytucja była fasadą.
Z tego miejsca podziękowania należą się wszystkim polskim sędziom, którzy nie dali się nabrać na tzw. dobrą zmianę, nie dali się nabrać na ten język pogardy, gdy sędziów Sądu Najwyższego nazwano grupą kolesi i nigdy za to nie przeproszono.
Gdy w ministerstwie, które kiedyś nazywane było Ministerstwem Sprawiedliwości, wielki politolog nazywa spotkanie sędziów trybunału spotkaniem przy espresso i ciasteczkach, gdy minister sprawiedliwości, wybitny polski prawnik, z bardzo dużym dorobkiem naukowym i zawodowym, prokurator generalny mgr Zbigniew Ziobro mówi, że prezes trybunału prof. Andrzej Rzepliński znalazł się tam przez przypadek - to niestety chichot historii. To chichot historii, że ludzie o wielkich kompleksach, a rozumie, o którym mowa była w ˝Kubusiu Puchatku˝, decydują o tym, co w Polsce jest prawem, a co nie. To chichot historii, gdy o Trybunale Konstytucyjnym rozmawiamy przy pustych ławach rządowych, przy pustym krześle prezydenckim. To chichot historii, gdy doktor nauk prawnych z drugim doktorem nauk prawnych decydują o tym, kto w Polsce może być sędzią, a kto nie.
I z tego miejsca, panie prezesie, chciałbym na pana ręce złożyć podziękowania - podziękowania za to, że w sytuacji tego haniebnego ataku na sędziów, ale przede wszystkim na pana osobę udowodnił pan, że słowa Ernesta Hemingwaya miały rację bytu: Człowieka można zniszczyć, ale nie można pokonać. Dziękuję. (Oklaski)
Przebieg posiedzenia