8. kadencja, 25. posiedzenie, 1. dzień (13-09-2016)
Oświadczenia.
Poseł Jacek Kurzępa:
Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Koleżanki i Koledzy Posłowie! Zasadniczo zwracam się dzisiaj tą wieczorową porą do organizacji ˝Strzelec˝, do młodzieży w harcerskich mundurach ze Związku Harcerstwa Polskiego, ze Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, ze skautingu europejskiego, ale także do młodzieży z Katolickiego Stowarzyszenia Młodych i wielu innych organizacji, które jeszcze niedawno, 1 marca, a także w Gdańsku na pogrzebie ˝Inki˝ i ˝Zagończyka˝ tak licznie byli obecni.
Ale dlaczego do was się zwracam i o co się do was zwracam? Oto w tej sali w ubiegłym tygodniu z tej mównicy pan wiceminister obrony narodowej prof. Wojciech Fałkowski odpowiadał na moje pytanie, wskazując na to, że oto ministerstwo podejmuje działania związane z systemową opieką zdrowotną i, powiedziałbym, taką działalnością opiekuńczą nad środowiskami żołnierzy wyklętych i środowiskiem powstańców. Kapitalna inicjatywa, wspaniałe działanie. To systemowe wsparcie będzie możliwe podówczas, kiedy zidentyfikujemy i stworzymy listę tych, którzy potrzebują takiego wsparcia. A mówię o ludziach będących u schyłku życia, których cała biografia związana jest ze służbą ojczyźnie i zbrojnym czynem w jej obronie bądź o jej wyzwolenie.
Tak się składa, że w tych dniach goszczę tutaj, w Sejmie, jednego z nich, dzisiaj 88-letniego por. Henryka Atemborskiego, jednego z ostatnich żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych, ps. Pancerny. Jego stan zdrowia jest taki, jaki jest, jaki może być 88-latka, ale tak się składa, że ostatnimi dniami niedomagał, potrzebował pomocy, hospitalizacji, potem sanatorium. I co z tego, że pan minister mówi, że jest drożna ścieżka, że ministerstwo wspomoże, skoro trafia na oddział, na którym jest no name, jest bezimienny? Mimo że w domyśle środowisko pielęgniarskie czy lekarskie zdaje sobie sprawę, że może to być ciekawa postać, to nie mają wystarczająco czasu, a może ochoty, żeby pochylić się nad jego biografią i spróbować w sposób szczególny tego pacjenta potraktować. Oczywiście każdy z nas jako pacjent potrzebuje tej samej troskliwości i opiekuńczości, ale to są branżowe szpitale, to są szpitale resortowe i wydaje się, że ta pomoc jest niezbędna.
Proszę was wobec tego, harcerze i strzelcy, odszukajcie ich, zidentyfikujcie, pomóżcie dostać się na listy w poradniach wojskowych, w placówkach resortu obrony, bo tam poszła dyrektywa związana ze szczególną troską i pomocniczością wobec żołnierzy niezłomnych i powstańców. Ale to nie jest tylko to, że doprowadzicie do formalnego zarejestrowania pacjenta w nowym POZ, ale to jest również potrzeba, żeby czasami pójść do apteki po leki, żeby czasami odpić tę lurowatą, bo przecież nie mocną herbatę, posiedzieć razem.
Jest jeszcze jedna rzecz. Niekiedy domy, z których oni się wywodzą, są domami, w których historia bardzo mocno rozwarstwiła młode pokolenie i stare pokolenie. Niekiedy bywa tak, że nie mogą porozmawiać ze swoimi dziećmi, bo ich świat, ich postrzeganie wartości i polityki lokuje się na zupełnie innym biegunie. A więc proszę również i was, tych, którzy jeszcze macie ich żywych, pogódźcie się, wspierajcie ich, okażcie szacunek i troskę. (Oklaski)
Przebieg posiedzenia