8. kadencja, 27. posiedzenie, 2. dzień (05-10-2016)

14. punkt porządku dziennego:

Informacja dla Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w pracach Unii Europejskiej w okresie styczeń-czerwiec 2016 r. (przewodnictwo Holandii w Radzie Unii Europejskiej) (druk nr 712) wraz ze stanowiskiem Komisji do Spraw Unii Europejskiej (druk nr 714).

Poseł Krzysztof Truskolaski:

    Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Chciałbym przedstawić stanowisko w sprawie informacji dla Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej o udziale Rzeczypospolitej Polskiej w pracach Unii Europejskiej w okresie styczeń-czerwiec 2016 r. Na początku jednak chciałbym się odnieść do wypowiedzi posła Szynkowskiego, ale niestety, już go nie ma.

    Panie pośle Szynkowski, do jakiego stołu wy usiedliście? My chyba żyjemy w innych światach, bo wy chyba usiedliście do stołu outsiderów europejskich, a nie stołu liderów europejskich.

    Ostatnie 10 miesięcy Polski w pracach Unii Europejskiej było najgorszym okresem od 9 lat. Dziś mamy kolejną debatę w Parlamencie Europejskim o sytuacji w Polsce, i to nie z inicjatywy polskich parlamentarzystów, co w zarzutach posłów PiS nazywane jest skarżeniem się Polaków do Unii Europejskiej, tylko parlamentarzystów z innych państw, którzy z niepokojem patrzą na to, co się w Polsce dzieje pod rządami PiS-u.

    Wkrótce minie rok rządów pani premier Beaty Szydło, więc myślę, że czas zastanowić się nad skutkami nowej strategii w kontaktach z Unią Europejską. Należy zadać sobie podstawowe pytanie: Czy drastyczne zmiany stosunków Polski z kluczowymi państwami Unii Europejskiej były potrzebne? Kiedyś mieliśmy dobre kontakty z czołówką, teraz mamy dobre kontakty tylko z Węgrami, a każdy wie, jaka jest ich sytuacja gospodarcza. Oczywiście, rząd Prawa i Sprawiedliwości za pomocą telewizji narodowej już wiele miesięcy temu ogłosił sukces. Polska wstała z kolan, czy komuś się to podoba, czy nie - media narodowe tak powiedziały.

    Ewentualne słowa krytyki ze strony przywódców światowych są oczywiście niesłyszane przez rząd PiS-u. Prezydent Clinton, dotychczasowy przyjaciel Polski, zdaniem ministrów obecnego gabinetu jest jedynie osobą niedoinformowaną. Dzięki przekazowi medialnemu ze stajni pana Jacka Kurskiego mogliśmy zobaczyć, jak prezydent Obama chwali rząd za umacnianie demokracji. Było to jedyne medium na świecie, które tak odebrało słowa jednego z najważniejszych do tej pory sojuszników Polski, ale wydaje się, że dla obecnych liderów zaklinanie rzeczywistości nie stanowi większego problemu. Cały świat widzi, co się dzieje w Polsce, a nawet media narodowe, bardzo profesjonalnie tworząc nową rzeczywistość, nie zakłócą tego przekazu, jaki idzie w świat. Najważniejszy jest cel, a cel uświęca wszelkie środki. Szkoda, że jedyną metodą jego osiągnięcia jest nowatorskie w skali świata podejście do zagadnień dyplomacji. Dotychczasowa polityka dialogu została zastąpiona taką, cytując klasyka, gorszego sortu.

    Kolejnym efektem dobrej zmiany w polityce zagranicznej jest zerwanie prowadzonych ponad rok negocjacji w sprawie zakupu nowych helikopterów Caracal. Okazuje się, że rząd zerwał negocjacje, nie mając żadnych obiektywnych przesłanek. To pokazuje, jak bardzo jesteście, szanowni państwo, niepoważni w polityce zagranicznej.

    Panie ministrze Macierewicz, czy polska armia doczeka się nowych helikopterów? Bo jak mówią żołnierze, tym helikopterom, którymi dysponuje polska armia, należałoby przyczepić żółte tablice rejestracyjne, takie jak na samochodach. Niestety, nie da się tego zrobić.

    Polityka eskalowania konfliktów, bo do tego sprowadziłbym działania niedyplomaty pana ministra Waszczykowskiego i innych z ekipy pani premier, zaowocowała jedynie obniżeniem naszej wiarygodności. Faktem jest to, że pogorszyły się nasze stosunki wewnątrz Unii i poza nią. Waszyngton, Bruksela, Berlin, Paryż, Kijów i kilkunastu innych dotychczasowych partnerów zaczęło traktować nas, określę to eufemistycznie, z pewnym dystansem. Stajemy się outsiderem Unii Europejskiej. To nie problem - zdaje się mówić pani premier. Polska ma nowych sojuszników - Grupę Wyszehradzką. Jeszcze przed rokiem grupa tych krajów czasem bywała dla nas wsparciem, dziś jest naszym jedynym sojusznikiem, choć znacznie gorzej wygląda to teraz w statystykach niż dawniej, chodzi o poparcie dla naszych działań.

    Tymczasem otoczenie wokół Unii staje się coraz bardziej niepewne. Kandydat na prezydenta Stanów Zjednoczonych cieszący się wysokimi notowaniami podaje w wątpliwość zobowiązania sojusznicze w ramach NATO. Chaos na Bliskim Wschodzie, do tego Brexit, kryzys migracyjny, Turcja wyraźnie odsuwająca się od Zachodu. Wewnątrz Wspólnoty polski rząd wpływa swoimi niezrozumianymi działaniami, a w zasadzie całkowitą biernością na proces dezintegracji Unii Europejskiej. Doskonale zdajemy sobie sprawę, jak bardzo ten kierunek jest dla nas niekorzystny. Jesteśmy ostatnim krajem w Europie, dla którego idea Unii różnych prędkości, czyli docelowo Unii niesolidarnej i słabej, byłaby korzystna.

    Proszę państwa, czas się przebudzić po słonecznych urlopach. Szczyt NATO w Warszawie jest niestety jednym z niewielu rzeczywistych sukcesów w ciągu ostatniego roku. Szkoda, że głównie w warstwie organizacyjnej. Bardzo było mi przykro, że tak w kuluarach, jak i w słowach głów państw było słychać zaniepokojenie i brak ufności dla kierunku wybranego przez rząd.

    Po niemal roku na pierwszy rzut oka widać, że całkowicie porzucono najważniejsze cele dotychczasowej strategii, a zwłaszcza ten dotyczący tego, że Polska ma być wiarygodnym sojusznikiem w stabilnym ładzie euroatlantyckim. Musimy wypracować na te trudne czasy, które są przed nami, na nadchodzący okres prawdziwą strategię i zabrać ważne sprawy zagraniczne z rąk niedyplomatów. Nie boję się stwierdzenia, że obecna strategia pana ministra Waszczykowskiego to mrzonki. Rozwiały się one nie tylko dzięki nieodpowiedzialnej polityce kolegów z brytyjskiej partii eurosceptycznych konserwatystów czy rewizji dotąd doskonałych relacji z naszymi głównymi partnerami gospodarczymi.

    Budowanie silnego sojuszu państw Europy Środkowej nie jest koncepcją nową. Jest to bardzo przyjemne dla ucha, ale nierealistyczne. Prawda jest taka, że państwa Wyszehradu zgadzają się tylko w jednej kwestii z Polakami - ostrożności co do migrantów. W każdej innej kwestii - nie wspomnę o Rosji, Ukrainie, polityce energetycznej czy stosunku do euro - różnice są kolosalne. Partnerzy z Wyszehradu mówią jasno, że jeśli mają wybierać między Warszawą a Berlinem, to za każdym razem wskazują tę drugą stolicę, silniejszego partnera. Nie jest do końca tak, że z żadnym z tych państw nie mamy żadnych wspólnych interesów. Ci jednak, obserwując naszą słabość, patrzą się obecnie w kierunku innych partnerów.

    Jeżeli pozostaniemy przy obecnej strategii opracowanej przez niedyplomatów, na stałe wypadniemy z gry europejskiej. Oczywiście prezydent, premier czy ministrowie nadal będą się spotykać z europejskimi liderami, a telewizja narodowa nadal będzie przedstawiać te coraz rzadsze spotkania jako przełomowe. Będą one jednak, tak jak ma to miejsce od roku, jałowe i bez konkretnych ustaleń. Dlaczego tak się dzieje? Nikt, kto wie, jak urządzona jest Europa i świat, nie jest w stanie traktować nas poważnie. Ja częściowo rozumiem, że tak naprawdę polityka naszego państwa nie jest kierowana do tych przywódców, lecz na potrzeby populistycznej polityki wewnętrznej i przejęcia władzy w każdej dziedzinie życia. Ale nie można się łudzić, ta polityka nie wpłynie dobrze na dalsze stosunki Polski z czołówką Unii Europejskiej. Nowoczesna nie zgadza się z taką polityką europejską. Dlatego jesteśmy przeciw przyjęciu tej informacji. Dziękuję bardzo. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia