8. kadencja, 29. posiedzenie, 1. dzień (03-11-2016)

12. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Polityki Społecznej i Rodziny o rządowym projekcie ustawy o wsparciu kobiet w ciąży i ich rodzin "Za życiem" (druki nr 968 i 970).

Poseł Agnieszka Ścigaj:

    Panie Marszałku! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Mam zaszczyt zaprezentować stanowisko Klubu Poselskiego Kukiz’15 w sprawie projektu ustawy o wsparciu kobiet w ciąży i ich rodzin ˝Za życiem˝.

    Przy całej emocjonalnej awanturze związanej ze zmianą prawa aborcyjnego obietnica pani premier, że przedstawi bardzo szybko kompleksowy program wsparcia dla rodzin, w których wychowuje się dziecko niepełnosprawne, była właściwie jedynym pozytywnym akcentem. Wiele matek, które wychowują dzieci niepełnosprawne, wiele osób niepełnosprawnych któryś raz z kolei dostrzegło płomyk nadziei i bardzo szybko spotkało je znowu rozczarowanie: kompletny brak zrozumienia i empatii oraz czysty zabieg PR-owy - w tych słowach chce się właściwie zamknąć ten komentarz. Jeśli ta ustawa, tak jak państwo mówicie, jest etapem, to czemu nie nazwaliście tego po prostu etapem, tylko kompleksowym rozwiązaniem? Przecież to nie jest kompleksowe rozwiązanie. Nie byłoby może tych słów rozgoryczenia, rozczarowania, tego, o czym mówiła pani poseł Okła-Drewnowicz, w komisji, po prostu czekalibyśmy i rodzice by czekali, osoby niepełnosprawne by czekały. Jeśli kobieta dowiaduje się, że ma urodzić dziecko niepełnosprawne, to na pewno nie boi się w pierwszej kolejności tego, że nie będzie jej stać na wózek czy łóżeczko, bo te 4 tys. chyba na to jej tylko wystarczą - boi się, że będzie musiała patrzeć przez całe życie na to, jak jej dziecko cierpi. Nie będzie jej stać po prostu na rehabilitację, na leczenie i będzie tylko musiała się temu przyglądać do końca swoich dni i do końca dni swojego dziecka.

    Mamy w całym systemie pomocy osobom niepełnosprawnym w Polsce bardzo wiele sprzeczności, absurdów, niedorzeczności. Różnicujemy wsparcie dla opiekunów osób niepełnosprawnych ze względu na to, kiedy ta niepełnosprawność powstała. Jednym każecie żyć za 520, innym za 1300 zł. Dodam, że żadna z tych kwot w ogóle nie spełnia żadnego kryterium minimum egzystencji. Ale jeśli np. matka odda swoje dziecko do domu pomocy społecznej, to wtedy państwo już bez żadnego wahania płaci 4-4,5 tys. miesięcznie. Od lat również nie jest waloryzowany zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł. Na rehabilitację i leczenie bardzo często muszą się po prostu zrzucać obywatele. Ja państwu przypomnę, bo w tej ustawie zaprojektowane jest 70 mln zł rocznie na realizację tego właśnie programu, że obywatele każdego roku z 1% swojego podatku przekazywanego fundacjom i stowarzyszeniom przeznaczają na rehabilitację i leczenie prawie 0,5 mld. A więc jeżeli chodzi o jakikolwiek ˝wyczyn˝ finansowy państwa, to 70 mln jest po prostu zwyczajnie niczym w odniesieniu do tego, co dają obywatele na to leczenie.

    Opieka medyczna, rehabilitacja czy wsparcie psychologiczne oferowane w tej ustawie to nie jest łaska, to jest po prostu gwarancja konstytucyjna. Niejasne określenie tego, o jakich niepełnosprawnościach czy schorzeniach dzieci mówi ustawa, również budzi sporo wątpliwości. Kompleksowość tej ustawy państwo sprowadziliście do roli asystenta - koordynatora rodzinnego. Nie jest jasne, jakie kompetencje i uprawnienia będzie miał ten asystent. Jeżeli jego funkcja będzie ograniczać się do takiej samej roli, funkcji i uprawnień, jakie w tej chwili ma asystent rodziny, a jego możliwości będą sprowadzone tylko i wyłącznie do roli urzędnika, będzie on mógł tylko tak naprawdę poinformować rodzinę, jakie prawa jej się należą. Chcę więc też przypomnieć, że taką rolę w polskim systemie spełnia już np. pracownik socjalny, pielęgniarka czy położna. Może nie warto na to wydawać, w takiej formule, pieniędzy.

    Pani premier - nie ma jej tutaj, ale proszę pana ministra o przekazanie tych słów - pani wystąpienie było naprawdę płomyczkiem nadziei. Niech pani nie pozwoli, by został on ugaszony przez flesze medialne, którym obecnie ten projekt niestety służy.

    Najbardziej wartościowym fragmentem tej ustawy jest końcowy zapis, art. 10, który mówi, że Rada Ministrów w terminie do 31. tego roku przyjmie program kompleksowego wsparcia dla rodzin. Pani premier, po prostu czekamy. Dziękuję. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia