8. kadencja, 30. posiedzenie, 1. dzień (15-11-2016)

Oświadczenia.

Poseł Jacek Kurzępa:

    Pani Marszałek! Koleżanki i Koledzy Posłowie! Mieszkańcy Powiatu Krośnieńskiego na Ziemi Lubuskiej! Pani Premier! Wracam na tę mównicę wieczorową porą nie dlatego, że cierpię na bezsenność, tylko dlatego, że wiem, że ta sala również o tej porze nie śpi i ma bardzo wyostrzony słuch. Wracam tu jak przysłowiowy pijak czepiający się płotu, by po wielekroć wzywać służby mojego państwa na pomoc dla ratowania szpitala powiatowego w Krośnie Odrzańskim, który dziś już został zamknięty.

    Mówiłem o tym od miesięcy, zarówno korzystając z procedur sejmowych, rozmów gabinetowych w adekwatnych resortach, jak i wieszając się na obrzeżach wagonika rządowego, licząc na dynamiczne i skuteczne wsparcie. Dziś wracam tu, by wyrzucić z siebie nadzieję podzielaną przez mieszkańców mojego powiatu, powiatu Krosno Odrzańskie, wynikającą ze słów wypowiedzianych przez panią premier przed bodaj 3 dniami, że odpowiedzialny i zrównoważony rozwój to także troska o szpitale powiatowe.

    Żywię nadzieję, że pani premier spowoduje, że odnośne służby i resorty efektywnie i skutecznie wspomogą społeczność mego powiatu, która została wyprowadzona w pole brakiem przewidywalności i rozwagi działań co prawda samorządu powiatowego, rady powiatu, która przed laty podjęła decyzję o komercjalizacji szpitala ? la Sawicka.

    Źle się wówczas stało. Wiem, że jest to domena samorządu powiatowego. Przez lata państwo teoretyczne zwijało swoją odpowiedzialność za troskę o obywateli i ich sprawy. Ewidentnie patologicznym przykładem takiej strategii jest sprawa szpitala w Krośnie Odrzańskim.

    Mimo że jako były radny tego powiatu, a dziś jako poseł wiem, że nie jest to jurysdykcja Sejmu, parlamentu, a tym bardziej prezesa Rady Ministrów, to pozwalam sobie zwrócić się dzisiaj do pani premier, bo tam umierają ludzie nie tylko dlatego, że nie mają szpitala, lecz także dlatego, że nie mają pogotowia.

    Nie będę wobec tego w takiej sytuacji silił się na dyplomację i kurtuazję. Wołam o pomoc w imieniu każdego z moich krajan z powiatu krośnieńskiego. Dziś wydaje mi się, że dość już, po moich wielokrotnych próbach rozmów w resortach, ministerstwach, zasłaniania się urzędniczą spychologią i prawniczymi szachami, kto kogo zapędzi w kozi róg, i uchylania się od odpowiedzialności. Tam ludzie lękają się każdego kolejnego dnia, a szczególnie nocy, gdy zostają sami w poczuciu, że w razie konieczności nikt im nie pomoże.

    Szanowna pani premier, usilnie o to proszę. Mam nadzieję, że za parę miesięcy stanie pani wśród mieszkańców Krosna i powiatu krośnieńskiego i powtórzy po raz któryś z kolei: daliśmy radę (Dzwonek) uratować szpital w powiecie krośnieńskim.

Przebieg posiedzenia