8. kadencja, 31. posiedzenie, 4. dzień (02-12-2016)

45. punkt porządku dziennego:

Pierwsze czytanie poselskiego projektu ustawy o uregulowaniu praw do nieruchomości na terenie miasta stołecznego Warszawy (druk nr 975).

Poseł Piotr Zgorzelski:

    Panie Marszałku! Wysoka Izbo! O ile zgodzić się należy z wypowiedzią pana posła Halickiego o tym, że niezałatwienie sprawy dekretu Bieruta jest hańbą Rzeczypospolitej, to myślę, że niewiele mniejszą hańbą jest to, że nie potrafiliśmy jako naród i parlament ustalić przepisów dotyczących zadośćuczynienia z tytułu reformy rolnej czy też nacjonalizacji przemysłu.

    W imieniu Klubu Parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego przedstawię stanowisko co do poselskiego projektu ustawy o uregulowaniu praw do nieruchomości na terenie m.st. Warszawy.

    Chmielna 70. Każdy w Polsce słyszał o nieruchomości, która się tam znajduje. Słyszał, bo ten adres jest synonimem wielkiego wyłudzenia, synonimem swoistego układu, który z procederu skupowania roszczeń byłych właścicieli uczynił dochodowy interes. Należy podkreślić, że osoby, o których słyszała cała Polska, nie mają nic wspólnego z rzeczywistymi właścicielami terenów, o które wnioskują. Nie mają nic wspólnego z ich rodzinami. Znane są wszystkim doniesienia medialne o pewnym adwokacie, najbogatszej urzędniczce Ministerstwa Sprawiedliwości w Polsce i jeszcze kilku innych osobach, które z procesu reprywatyzacji czerpały miliony. Zastosowano obejście prawa, które to prawo dodatkowo okazało się bardzo dziurawe.

    Wielokrotnie w historii polskiej reprywatyzacji, a przypomnę, że włącznie z obecnie procedowanym projektem było ich ponad 20, różne środowiska zgłaszały swoje propozycje. Według wielu ekspertów najlepszym projektem było rozwiązanie zaproponowane w II kadencji Sejmu. Była to ustawa o reprywatyzacji i rekompensatach z 1993 r., zgłoszona przez nasz klub parlamentarny. Z niewiadomych przyczyn została jednak odrzucona, a historia udowodniła, że był to duży błąd.

    Proste reguły - uprawnienia wynikające z utraty mienia przysługiwałyby osobom, które w chwili utraty mienia byłyby obywatelami polskimi, lub ich spadkobiercom. Dziś nie trzeba by było wielu wyroków Trybunału Konstytucyjnego, pilnego uchwalania ustaw. Sprawa zostałaby rozliczona i zapomniana. I co najistotniejsze, żadna grupa pomysłowych cwaniaków nie okradałaby Skarbu Państwa, czyli każdego z nas.

    Sejm III kadencji uchwalił ustawę reprywatyzacyjną, szeroki wachlarz uprawnień, wysoki poziom rekompensat, ale na drodze stanął ówczesny prezydent Aleksander Kwaśniewski, który skutecznie zawetował ustawę. Brak regulacji spowodował batalie sądowe, w których to na niezależnych sądach spoczywał obowiązek rozstrzygania, co przy braku odpowiednich regulacji było niezwykle trudnym zadaniem.

    Projekt posłów Platformy Obywatelskiej powinien oczywiście trafić do komisji w celu dalszego rozpatrzenia. Zawarte w nim rozwiązania w większości są słuszne. Pozostaje praca nad szczegółami. Koledzy z Platformy proponują zakaz handlu roszczeniami - oczywiście popieramy. Zakaz przejmowania kamienic, w których znajdują się już lokatorzy - słuszne rozwiązanie. O odszkodowania czy zwroty nieruchomości będą mogli występować tylko prawowici właściciele lub ich bezpośredni spadkobiercy, tak jak w naszym projekcie, Polskiego Stronnictwa Ludowego.

    Dlaczego tylko rok na zgłaszanie nieujawnionych dotąd roszczeń? To trudno nam zrozumieć. Co prawda poseł Kierwiński starał się to wyjaśnić, jednakże trzeba wziąć pod uwagę, że starszy wiek lub inne sprawy mogą spowodować, że jednak można by się zastanowić nad wydłużeniem tego okresu.

    Reasumując, Klub Parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego opowiada się za dalszą pracą w komisji. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia