8. kadencja, 32. posiedzenie, 2. dzień (14-12-2016)

19. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Finansów Publicznych o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (druki nr 795 i 1125).

Poseł Paweł Pudłowski:

    Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Trafia do nas projekt ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw po pracach w komisji. W zasadzie główne założenia projektu ustawy pozostają bez zmian. Rząd PiS, po 7 latach działania złej ustawy wprowadzonej przez rząd PO-PSL, powołując się na walkę z szarą strefą w środowisku gier hazardowych i podniesienie poziomu ochrony obywateli przed szkodliwymi skutkami hazardu, proponuje nam rozwiązania jeszcze gorsze, jakby z zupełnie innej epoki - monopol i cenzurę prewencyjną. Kluczowym bowiem rozwiązaniem zawartym w nowej ustawie hazardowej ma być wprowadzenie monopolu państwowego w grach na automatach poza kasynami. Rząd uważa, że wprowadzając monopol, wyeliminuje szarą strefę. Niestety w krajach, które były objęte monopolem, rozwiązania te nie sprawdziły się i wycofano się z nich. Przykładem mogą być Hiszpania, Włochy i Dania. Monopol nie jest niestety odpowiedzią, a ochrona młodych przed hazardem wprowadzona tą metodą w ww. krajach okazała się niestety iluzoryczna.

    Hazard jest obecnie bez wątpienia ogromnym biznesem, wytwarzającym w państwach rozwiniętych nawet do kilku procent PKB. W samym hazardzie, dobrze zorganizowanym i prowadzonym pod odpowiednią kontrolą, nie ma nic złego, hazard ma przecież wiele obliczy. To gry karciane, w tym poker, ruletka, automaty do gier, gry on-line, zakłady sportowe. Jest on rozrywką zarówno dla lepiej sytuowanych obywateli, jeśli chodzi o grę w kasynach, jak i dla tych biedniejszych, którzy liczą na to, że wygrają w zakładach Lotto. Problemem jest oczywiście hazard patologiczny, czyli uzależnienie od gier. W tym przypadku ustawa rzeczywiście proponuje kilka dobrych rozwiązań, rzecz jednak w tym, że bez względu na model regulacji hazardu w różnych państwach liczba osób uzależnionych utrzymuje się na względnie stałym poziomie wynoszącym od 1% do 3%. Niezależnie więc od tego, czy państwo hazardu zakazuje, czy wręcz przeciwnie, żyje zeń, podobna liczba obywateli będzie się w tych grach zatracała. Dodatkowo na zakup lub leasing automatów, nadzór systemów informatycznych, organizację salonów, utrzymanie tych lokali, dzierżawę i zatrudnienie państwo jako monopolista będzie musiało wydać ok. 5 mld zł. Skąd będą te pieniądze? Kto będzie zarządzał tym przedsięwzięciem?

    Należy również podkreślić brak konsultacji społecznych, mimo że podnoszone kwestie mają istotne znaczenie dla wolności jednostek i zasad korzystania np. z Internetu. W związku z tym zalecamy nie wrzucać do jednego worka twardego hazardu, jednorękich bandytów czy gry w kasynach z zakładami bukmacherskimi czy grami karcianymi takimi jak poker, ale w sposób mądry korzystać z pieniędzy, które można pozyskać z rynku gier hazardowych, zwiększyć wpływy do budżetu, zatrudnienie, dofinansowanie polskiego sportu, a jednocześnie chronić młodzież przed zgubnymi skutkami hazardu przez odpowiednią edukację. W Polsce w sferze hazardu powinny zapanować normalność i zdrowy rozsądek. Naszym zdaniem za przykładem duńskim należy wprowadzać te regulacje na rynku.

    Szanowni państwo, Nowoczesna wobec powyższego postuluje odrzucić zaproponowany projekt ustawy w drugim czytaniu, rozpocząć szerokie konsultacje społeczne i testować możliwości wprowadzenia w Polsce właśnie wspomnianego duńskiego modelu, który oparty jest na podatku od przychodu operatora brutto w wysokości 20%, legalnym sponsoringu sportu oraz odpowiednio regulowanej reklamie możliwej dla wszystkich działających legalnie na tym rynku podmiotów. Dziękuję bardzo.

Przebieg posiedzenia