8. kadencja, 34. posiedzenie, 3. dzień (25-01-2017)

1. punkt porządku dziennego:

Sprawozdanie Komisji Kultury i Środków Przekazu o poselskim projekcie uchwały w sprawie uczczenia pamięci Bolesława Leśmiana w 140. rocznicę urodzin i w 80. rocznicę śmierci (druki nr 1101 i 1187).

Poseł Krzysztof Mieszkowski:

    Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Pani Poseł! Ponieważ rozmawiałem z senatorami, wydaje mi się - nie jestem tego pewien - że po prostu twórczość Bolesława Leśmiana w pewnym momencie okazała się nieprawomyślna, niezgodna z państwa myśleniem...

    (Poseł Joanna Lichocka: Nieprawda.)

    ...tam w Senacie oczywiście. I to jest jakiś absurd.

    Ale korzystając z okazji i wiedząc o tym, jak ważny jest to artysta dla polskiej świadomości artystycznej, świadomości poetyckiej, idąc śladami mojego poprzednika, odczytam jeszcze jeden tekst. Rzadko padają z mównicy słowa tak ważne, wypowiadane przez poetów. My w Sejmie ich nie lubimy, czasami ich marginalizujemy. Ten wiersz jest bardzo ważny, on jest państwu znany, ale to jest również rozmowa na temat tego, jak bardzo jest trudno ludziom, którzy są ułomni, którzy żyją w tej naszej przestrzeni społecznej ze swoimi różnymi słabościami. Ten wiersz nosi tytuł ˝Garbus˝.

    Mrze garbus dosyć korzystnie:

    W pogodę i babie lato.

    Garbaty żywot miał istnie

    I śmierć ma istnie garbatą.

    Mrze w drodze, w mgieł upowiciu,

    Jakby baśń trudną rozstrzygał,

    A nic nie robił w tym życiu,

    Jeno garb dźwigał i dźwigał.

    Tym garbem żebrał i tańczył,

    Tym garbem dumał i roił,

    Do snu na plecach go niańczył,

    Krwią własną karmił i poił.

    A teraz śmierć sobie skarbi,

    W jej mrok wydłużył już szyję,

    Jeno garb jeszcze się garbi,

    Pokątnie żyje i tyje.

    Przeżył swojego wielbłąda

    O równą swej tuszy chwilę,

    Nieboszczyk ciemność ogląda,

    A on - te w słońcu motyle.

    I do zmarłego dźwigacza

    Powiada, grożąc swą kłodą:

    ˝Co ten twój upór oznacza

    Żeś w poprzek legł mi przegrodą?

    Czyś w mgle potracił kolana?

    Czyś snem pomiażdżył swe nogi?

    Po coś mię brał na barana

    By zgubić drogę w pół drogi?

    Czemuś łbem utkwił na cieniu?

    Z trudem w twych barach się mieszczę!

    Ciekawym, wieczysty leniu,

    Dokąd poniesiesz mnie jeszcze?˝ (Oklaski)

Przebieg posiedzenia