8. kadencja, 34. posiedzenie, 3. dzień (25-01-2017)

Oświadczenia.

Poseł Krzysztof Szulowski:

    Panie Marszałku! Panie i Panowie Posłowie! Jako dziecko uwielbiałem cyrk. Pochodzę z rodziny, której za bardzo nie stać było na finansowanie zbyt wielu rozrywek dla dzieci, i wyjazd do cyrku był wielkim przeżyciem, bo zdarzał się raz na wiele lat. Do dziś pamiętam taką wycieczkę zorganizowaną samochodem strażackim dla dzieci strażaków ochotników.

    Marzenia dziecięce czasami się spełniają, nawet po latach. A kto by pomyślał, że to sam cyrk przybędzie do nas i jeszcze, gdyby się uprzeć, toby nawet można było dotknąć przedstawicieli cyrkowej ekipy.

    Zawsze się zastanawiałem, dlaczego cyrk musi być okrągły. Pewnie cyrkowcy czują się w takim najlepiej, może to już sam okrągły kształt pomieszczenia indukuje cyrkowe zdolności, ale to pytanie z kategorii, co było pierwsze: jajo czy kura.

    Jak ja lubiłem klaunów! Jak tylko zaczęło się przedstawienie, to wypatrywałem właśnie ich. Klaun był niepowtarzalny, niepodpisany oczywiście, ale każdy wiedział, że to klaun, nawet zanim się odezwał. A te małpy! Jakież one mądre były. Jak ludzie. Potrafiły nawet książkę w rękę wziąć i udawać, że umieją czytać. I nawet okulary im zakładano. A najśmieszniejsze to, jak pamiętam, były te, które miały takie charakterystyczne czerwone atrybuty. Tak, te małpy zawsze będą mi się kojarzyć z rewolucją.

    A papugi cyrkowe, cóż to za piękne ptaki! Jakie kolorowe, jakie inteligentne. Mówić po ludzku umiały, nawet starały się śpiewać. Cóż to był za śpiew! Gdyby je nagrywano, to pewnie trafiałyby na listy przebojów. Choć ja osobiście to do końca tym papugom nie wierzę. Kiedyś ktoś posadził mi taką papugę na ramieniu i cały czas się bałem, że mnie dziobnie.

    No, a ci iluzjoniści! Jak oni te króliki z garnka potrafili wyciągać albo pieniądze zrobić z niczego. No, ale najlepsi byli ci, których, zdaje się, nazywano mentalistami. Ciemny strój, nienaganna poza, groźna mina nieboszczyka i wywołanie nastroju grozy. Zaraz zawali się świat albo przynajmniej namiot cyrku. Oj, ciarki przechodzą.

    A te cyrkowe koniki i ci jeźdźcy na nich! Wydawało się, że wbrew prawom fizyki spaść z konia w ich przypadku niepodobna, a dziś z koni z pięknymi zdobionymi grzywami zrobili rubikonie. I wlezie taki na rubikonia, i co chwilę jak nie grzmotnie na łeb, na szyję w świetle jupiterów, to aż wstyd na cały świat.

    I wreszcie lwy panujące nad światem zwierząt, dostojne, groźne, majestatyczne, sprawiające wrażenie, że jednym otwarciem paszczy są w stanie w mgnieniu oka schrupać swoimi olbrzymimi zębami tresera. Dziś prawdziwych cyrkowych lwów już nie ma. Te, co są, tylko udają, że panują nad czymkolwiek, grzywy nie widać, raczej ziewają, a nie ryczą, a jak już otworzą paszcze, to zęby jak u konika pony, bez widocznych kłów, starte, a może nawet sztuczne. Nie schrupałyby nie tylko kości, ale chyba nawet skórki od chleba.

    Ale pomimo ułomności tego dzisiejszego cyrku, wszelkie braki można zatuszować, nadrobić i puścić w świat przekaz, że to co najmniej ranga Cyrku Korona. I dla mnie to jest najważniejsze. Nieważne, jak jest w rzeczywistości, ale ważne, jak pokazują to media. Dzięki temu będę mógł się pochwalić: byłem, widziałem, najlepszy cyrk, na jaki nas obecnie stać.

    Jednego tylko nie mogę zrozumieć. Publiczność wykupiła bilety, rozsiadła się na krzesłach, a małpy, papugi, lwy i cała reszta uciekła. A to cyrk! Dziękuję bardzo. (Oklaski)

Przebieg posiedzenia